यत् करोति यद् आदत्ते देहयन्त्रम् इदं चलम् । वातरज्जुयुतं राम तद् अहङ्कारचेष्टितम्
वृक्षोन्नतौ यथा हेतुर् अकर्त्र् अपि किलाम्बरम् । आत्मसंस्थस् तथेहात्मा चित्तचेष्टासु कारणम्
आत्मसन्निधिमात्रेण कुड्यरूपम् इवामलम् । दीपसन्निधिमात्रेण स्फुरत्य् आत्तवपुर् मनः
अतिविश्लिष्टयो राम नित्यम् एवात्मचित्तयोः । द्यावापृथिव्योर् इव कस् सम्बन्धः प्रकटान्धयोः
चलनस्पन्दनेहाभिर् आत्मशक्तिभिर् आवृतम् । चित्तम् आत्मेति मौर्ख्येण दृश्यते रघुनन्दन
आत्मा प्रकाशरूपो हि नित्यस् सर्वगतो विभुः । चित्तं शठम् अहङ्कारं विद्धि हार्दं बृहत्तमः
आत्मासि रघुसर्वस्व जडा नासि मनोदृषत् । दूरीकुरु मनोमोहं किम् एतेनासि सङ्गतः
पिशाचो हि मनोनामा शून्ये देहगृहे स्थितः । भाययत्य् एष दुष्टात्मा मैनम् उत्तम संस्पृश
भयप्रदम् अकल्याणं धैर्यसर्वस्वहारिणम् । मनःपिशाचम् उत्सार्य यो ऽसि स त्वं स्थिरो भव
चित्तयक्षदृढाक्रान्तं न शास्त्राणि न बन्धवः । शक्नुवन्ति परित्रातुं गुरवो न च मानवम्
संशान्तचित्तवेतालं गुरुशास्त्रार्थबन्धवः । शक्नुवन्ति समुद्धर्तुं स्वल्पपङ्कान् मृगं यथा
अस्मिञ् जगच्छून्यपुरे सर्वम् एव प्रदूषितम् । देहगेहं प्रमत्तेन चित्तयक्षेण वल्गता
चित्तवेतालवलितसमस्तगृहषण्डका । इयं जगदरण्यानी शून्या कस्य न भीतये
जगन्नगर्याम् अस्यां तु शान्तचित्तपिशाचकम् । देहगेहं कतिपयैस् सेव्यते सद्भिर् एव च
इह संश्रीयते या या दिक् सैव रघुनन्दन । प्रमत्तमोहवेतालैः पूर्णा देहश्मशानकैः
अस्यां जगदरण्यान्यां मुहूर्तं मुग्धबालवत् । स्वयम् आलम्ब्य धैर्यांशम् आत्मनात्मानम् उद्धर
जगज्जरदरण्ये ऽस्मिंश् चरद्भूतमृगव्रजे । धृतिं तृणरसै राम मा गच्छ मृगपोतवत्
अस्मिन् महीतलारण्ये चरन्नृमृगपोतके । त्वम् अज्ञानगजं भङ्क्त्वा सैंहीं वृत्तिम् उपाश्रय
अन्ये नरमृगा मुग्धा जम्बुद्वीपे स्वजङ्गले । विहरन्ति यथा राम तथा मा विहरानघ
अत्यल्पकालं शिशिरे कर्दमालेपदायिनि । न मङ्क्तव्यं वधूरूपे महिषेणेव पल्वले
भोगाभोगा बहिष्कार्या आर्यस्यानुसरेत् पदम् । प्रविचार्य महार्यैस् स्वम् एकम् आत्मानम् आश्रयेत्
अपवित्रस्य तुच्छस्य दुर्भगस्य दुराकृतेः । देहस्यार्थे न मङ्क्तव्यं चिन्ताचुण्टीषु चारुणा
अन्येन रचितो देहो यक्षेणान्येन संश्रितः । दुःखम् अन्यस्य भोक्तान्यश् चित्रेयं मौर्ख्यचक्रिका
यथैकरूपा घनता दृषदो ऽप्य् आत्मनस् तथा । सत्तामात्रैकसामान्याद् इतरस्यात्यसम्भवात्
यथोपलस्य घनता मनस्ता हि तथात्मनः । सत्तामात्राद् अभिन्ना स्वाद् अभावाद् अन्यसंविदः
यथोपलस्य घनता तथास्य परमात्मनः । रूपैकरूपा संवित्तिस् सत्तासामान्यरूपतः
पृथक् सम्भवतीहाङ्ग न जाड्यं न च चेतनम् । मिथ्यासङ्कल्परचिते एते हि शिशुयक्षवत्
यथेक्षुरसमात्रस्य त्व् एकस्यैव पृथङ्मयी । अयं गुड इदं खण्डम् इति माया मुधोदिता
परमात्मन एकस्य सत्तासामान्यरूपतः । मुधैवाभ्युदितैवेयं जाड्याजाड्यमतिस् तथा
क्षीयते प्रेक्षितैवैषा प्रेक्षामात्रैकनाशिनी । शुक्तिरुप्यमतिप्रख्या न सती नासती ततः