आपद्य् अचलधीरो ऽस्मि जगन्मित्रं च सम्पदि । भावाभावेषु नैवास्मि तेन जीवाम्य् अनामयः
नाहम् अस्मि न चान्यो मे नाहम् अन्यस्य कस्यचित् । इति मे भावितं चेतस् तेन जीवाम्य् अनामयः
अहं जगद् अहं व्योम देशकालक्रमाव् अहम् । अहं क्रियेति मे बुद्धिस् तेन जीवाम्य् अनामयः
घटश् चिच् चित् पटश् चित् खं चिद् वटश् शकटश् च चित् । चित् सर्वम् इति मे भावस् तेन जीवाम्य् अनामयः
इत्य् अहं मुनिशार्दूल त्रिलोकीकमलालिकः । भुसुण्डनामा काकोलः कथितश् चिरजीवितः
ब्रह्मार्णवे विलुलितं त्रिजगत्तरङ्गम् उत्पादनाशविभवेन विभिन्नरूपम् । आलीनम् उन्नमितम् आकुलदृश्यदृश्यम् आलोकयन् प्रकलयंश् च चिरं स्थितो ऽस्मि
एतत् ते कथितं ब्रह्मन् यथास्मि यद् इहास्मि वा । त्वदाज्ञामात्रसिद्ध्यर्थं धार्ष्ट्येन ज्ञानपारग
अहो नु चित्रं भगवन् भवता भूषणं श्रुतेः । आत्मोदन्तः प्रकथितः परं विस्मयकारणम्
धन्यास् ते ये महात्मानम् अत्यन्तं चिरजीवितम् । भवन्तं परिपृच्छन्ति द्वितीयम् इव पद्मजम्
वयम् अद्य भृशं धन्यास् स्वात्मोदन्तम् अखण्डितम् । यथावत् पावनं बुद्धेस् सर्वं कथितवान् असि
प्रभ्रान्तं दिक्षु सर्वासु दृष्टा विबुधभूमयः । भवान् इव जगत्य् अस्मिन् न महान् अवलोकितः
कथञ्चित् प्राप्यते कच्चिद् भ्रान्त्वेह हि महाजनः । न भवान् इव भव्यात्मा सुलभो जगति क्वचित्
वंशखण्डे हि कस्मिंश्चिज् जायते मौक्तिकं यथा । जगत्खण्डे हि कस्मिंश्चिज् जायते त्वादृशस् तथा
मया तु सुमहत् कार्यम् अद्य सम्पादितं शुभम् । पुण्यदेहो विमुक्तात्मा यद् भवान् अवलोकितः
तद् अस्तु तव कल्याणं प्रविशात्मगुहां शुभाम् । मध्याह्नसमयो ऽयं मे व्रजामि सुरमन्दिरम्
इत्य् आकर्ण्य भुसुण्डो ऽसौ जग्राहोत्थाय पादपात् । सङ्कल्पिताभ्यां हस्ताभ्यां सुपात्रं हेमपल्लवम्
कल्पवृक्षलतापुष्पकेसरेण हिमत्विषा । तत् पात्रं मौक्तिकार्घेण पूरयाम् आस पूर्णधीः
तेनार्घ्यपाद्यपात्रेण त्रिनेत्रम् इव माम् असौ । आपादमस्तकं भक्त्या पूजयाम् आस पूर्वजः
अनुव्रज्याकदर्थेन खगेन्द्रालम् इति ब्रुवन् । विष्टराद् अहम् उत्थाय ततः खगवद् आप्लुतः
व्योम्नि योजनमात्रेण मदनुव्रज्यया गतः । करं करेणावष्टभ्य बलात् संरोधितः खगः
मयि याते ततो दीर्घे गगनाध्वन्य् अदृश्यताम् । निवृत्तो ऽसौ विहङ्गेशो दुस्त्यजा सङ्गतिस् सताम्
अन्योऽन्यं मयि तस्मिंश् च तरङ्गक इवाम्बुधौ । व्योमन्य् अदृश्यतां याते गतस् स्मृत्या मुनीन् अहम्
सप्तर्षिमण्डलं प्राप्य जायया परिपूजितः । विस्मयोत्फुल्लहृदयस् ततो ऽहं राघवावसम्
भुसुण्डो भव्यतुण्डो ऽसौ तस्मिन् कल्पलतालये । समश् शान्तमना मान्यस् स्वसमाधानवान् अभूत्
जीवत्य् अद्यापि मतिमांस् तस्मिन्न् एव लतादले । तत्रैव संस्थितो मेरोस् तथैव कनकद्रुमे
याते कृतयुगस्यादौ पुरा वर्षशतद्वये । सङ्गतो ऽहं भुसुण्डेन मेरौ शृङ्गद्रुमे ऽभवम्
अद्य राम कृते क्षीणे त्रेता सम्परिवर्तते । मध्ये त्रेतायुगस्यास्य जातस् त्वं रिपुसूदन
पुनर् अद्याष्टमं वर्षं तत्रैवोपरि भूभृतः । मिलितो ऽभूद् भुसुण्डो ऽसौ तथैवाजररूपवान्
इतीदं कथितं चित्रं भुसुण्डोदन्तम् उत्तमम् । श्रुत्वा विचार्य चैवान्तर् यद् युक्तं तत् समाचर
इति सुमुनिभुसुण्डसङ्कथां यो विमलमतिः प्रविचारयिष्यतीह । भवभयबहलां कुसंसृतिं स प्रसभम् असत्सरितं तरिष्यतीति