जानन्न् अपि हि सर्वज्ञ ब्रह्मञ् जिज्ञासयैव माम् । पृच्छसि प्रभवो नित्यं भृत्यं वाचालयन्ति हि
तथापि यत् पृच्छसि मां तत् ते प्रकथयाम्य् अहम् । अनाज्ञाभङ्गम् एवाहुर् मुख्यम् आराधनं सताम्
दोषमुक्ताफलप्रोता वासनातन्तुसन्ततिः । हृदि न ग्रथिता यस्य मृत्युस् तं न जिघांसति
विश्वासवृक्षक्रकचास् सर्वे देहलताघुणाः । आधयो यं न भिन्दन्ति मृत्युस् तं न जिघांसति
षण्डात् षण्डं निपतितं शाखामृगम् इवोद्धतं । न चञ्चलं मनो यस्य तं मृत्युर् न जिघांसति
शरीरतरुसर्पौघाश् चित्तौर्वशिखिनश् शिखाः । आशा यं न दहन्त्य् अन्तस् तं मृत्युर् न जिघांसति
रागद्वेषविषापूरस् स्वमनोबिलमन्दिरः । लोभव्यालो न भुङ्क्ते यं मृत्युस् तं न जिघांसति
पीताशेषविवेकाम्बुश् शरीराम्भोधिवाडवः । न निर्दहति यं कोपस् तं मृत्युर् न जिघांसति
यन्त्रं तिलानां कठिनं राशिम् उग्रम् इवाकुलम् । यं पीडयति नानङ्गस् तं मृत्युर् न जिघांसति
एकस्मिन् निर्मले येन पदे परमपावने । संश्रिता दृढविश्रान्तिस् तं मृत्युर् न जिघांसति
एते ब्रह्मन् महादोषास् संसारव्याधिहेतवः । मनाग् अपि न लुम्पन्ति चित्तम् एकसमाहितम्
आधिव्याधिसमुत्थानि वलितानि महाभ्रमैः । न विलुम्पन्ति दुःखानि चित्तम् एकसमाहितम्
न दादति न चादत्ते न जहाति न याचते । कुर्वद् एव च कार्याणि चित्तम् एकसमाहितम्
नास्तम् एति न चोदेति नसंस्मृति नविस्मृति । न सुप्तं न च जाग्रत्स्थं चित्तम् एकसमाहितम्
अन्धीकृतहृदाकाशाः कामक्रोधविकारजाः । चिन्ता न परिहिंसन्ति चित्तम् एकसमाहितम्
ये दुरर्था दुरारम्भा दुर्गुणा दुरुदाहृताः । दुष्क्रमास् ते न कृन्तन्ति चित्तम् एकसमाहितम्
शुभानि विपुलार्थानि महान्ति गुणवन्ति च । सर्वाण्य् एवानुधावन्ति चित्तम् एकसमाहितम्
यद् उदर्कहितं सत्यम् अनपायि गतभ्रमम् । दुरीहितदशामुक्तं तत्परं कारयेन् मनः
यद् अदृष्टम् अशुद्धेन चिरवैधुर्यकारिणा । मुने कामपिशाचेन तत्परं कारयेन् मनः
आदौ मध्ये तथान्ते च चिराय परि चोदितम् । यच् चारु मधुरं पथ्यं तत्परं कारयेन् मनः
यद् अनर्थदशाहीनं निर्णीतं सद्भिर् आदितः । गुणानुबन्धि लोक्यं च तत्परं कारयेन् मनः
पेशलं मधुरं हृद्यं स्वादु शीतम् अपक्षयम् । सुतीक्ष्णम् अतिनिर्णीतं तत्परं कारयेन् मनः
यद् बुद्धेः परम् आलोक्यम् आद्यं यद् अमृतं परम् । यद् अनुत्तमसौभाग्यं तत्परं कारयेन् मनः
सामरे सहगन्धर्वे सविद्याधरकिन्नरे । ससुरस्त्रीगणे स्वर्गे न किञ्चित् सुस्थिरं शुभम्
सनरे सनराधीशे सपर्वतपुरव्रजे । साम्बुधौ भूतले तात न किञ्चिच् छोभनं स्थिरम्
सनागे सासुरव्यूहे सासुरस्त्रीजने तथा । समस्त एव पाताले न किञ्चिच् छोभनं स्थिरम्
सस्वर्गे सधराभोगे सपाताले सदिक्तटे । जगत्य् अस्मिंस् तु सर्वस्मिन् न किञ्चिच् छोभनं स्थिरम्
समुखे सकरे सांसे सपादे सोरुमण्डले । सरक्तमांसे देहे ऽस्मिन् न किञ्चिच् छोभनं स्थिरम्
आधिव्याधिविलोलासु दुःखौघवलितासु च । क्रियासु नित्यतुच्छासु न किञ्चिच् छोभनं स्थिरम्
तरलीकृतचित्तासु हृदयामर्दनीषु च । चिन्तासु जीवकारासु न किञ्चित् सुस्थिरं शुभम्