रेणुकात्मजतां गत्वा षष्ठं वारम् इमं हरिः । बहुसर्गान्तरेणापि चकार क्षत्रियक्षयम्
शतं कलियुगानां च हरेर् बुद्धदशाशतम् । शाक्यराजतयैवाप्तं स्मरामि मुनिनायक
त्रिंशत्त्रिपुरविक्षोभान् द्वौ दक्षाध्वरसङ्क्षयौ । दश शुक्रविघातांश् च चन्द्रमौलेस् स्मराम्य् अहम्
बाणार्थम् अष्टौ सङ्ग्रामाज् ज्वरप्रमथनायकान् । विक्षोभितसुरानीकान् स्मरामि हरिशर्वयोः
युगं प्रति धियां पुंसाम् ऊनाधिकतया मुने । क्रियाङ्गपाठवैचित्र्ययुक्तान् वेदान् स्मराम्य् अहम्
एकाग्राणि समग्राणि बहुपाठानि मे ऽनघ । पुराणानि प्रवर्तन्ते विवृतानि युगं प्रति
पुनस् तान् एव तान् एवम् अन्यान् अपि युगे युगे । देवर्षिविप्ररचितान् इतिहासान् स्मराम्य् अहम्
इतिहासं महाश्चर्यम् अन्यं रामायणाभिधम् । ग्रन्थलक्षप्रमाणं सज् ज्ञानशास्त्रं स्मराम्य् अहम्
रामवद् व्यवहर्तव्यं न रावणविलासवत् । इति यत्र धिया ज्ञानं हस्ते फलम् इवार्पितम्
कृतं वाल्मीकिना चैतद् अधुना च करिष्यति । अद्य त्व् अप्रकटं लोके स्थितं ज्ञास्यति कालतः
वाल्मीकिनाम्ना जीवेन तेनैवान्येन चाक्षतम् । एतत् तद् द्वादशं वारं क्रियते विस्मृतिं गतम्
द्वितीयम् एतस्य समं भारतं नाम नामतः । स्मरामि प्राक्तनव्यासकृतं जगति विस्मृतम्
व्यासाभिधेन जीवेन तथैवान्येन चाक्षतम् । एतत् तु सप्तमं वारं क्रियते विस्मृतिं गतम्
आख्यानकानि शास्त्राणि विवृतानि युगं प्रति । विचित्रसन्निवेशानि संस्मरामि मुनीश्वर
पुनस् तान्य् एव तान्य् एव तथान्यानि युगे युगे । साधो पदार्थजालानि प्रपश्यामि स्मरामि च
राक्षसक्षतये विष्णोर् महीम् अवतरिष्यतः । अधुनैकादशं जन्म रामनाम्नो भविष्यति
वसुदेवगृहे विष्णोर् भुवो भारनिवृत्तये । अधुना षोडशं जन्म भविष्यति मुनीश्वर
नारसिंहेन वपुषा हिरण्यकशिपुं हरिः । जघान वारत्रितयं मृगेन्द्र इव वारणम्
जगत्त्रयीभ्रान्तिर् इयं न कदाचिन् न विद्यते । विद्यते न कदाचिच् च जलबुद्बुदवत् स्थिता
दृश्यभ्रान्तिर् अनिष्ठेयम् अन्तस्स्था संविदात्मनि । जायते लीयते चाशु लोला वीचिर् इवाम्भसि
समैकसन्निवेशानि बहूनि विषमाणि च । तथार्धसमरूपाणि त्रिजगन्ति स्मराम्य् अहम्
तान्य् एव तादृक्कर्माणि तथान्याचरणानि च । तत्कर्माणि तथान्यानि भूतानीह स्मराम्य् अहम्
प्रतिमन्वन्तरं ब्रह्मन् विपर्यस्ते जगत्क्रमे । सन्निवेशे ऽन्यथा जाते प्रयाते संस्तुते जने
ममान्यानि च मित्राणि ते ऽन्य एव च बन्धवः । अन्य एव नवा भृत्या अन्य एव समाश्रयाः
कदाचिद् अहम् एकान्ते विन्ध्यमूललताश्रयः । कदाचिन् मेरुशृङ्गाग्रकल्पवृक्षलताश्रयः
कदाचित् सह्यनिलयः कदाचिद् दर्दुरालयः । कदाचिद् धिमवद्वासी कदाचिन् मलयाश्रयः
कदाचित् प्राक्तनेनैव सन्निवेशेन भूधरम् । वनं वृक्षं च शाखां च प्राप्य नीडं करोम्य् अहम्
अद्यानन्तेषु यातेषु युगेषु मुनिनायक । प्राक्तनेनैव जातो ऽयं सन्निवेशेन पादपः
ताते जीवति यैवाभूच् छोभास्य सुतरोस् तया । कृतप्राक्सन्निवेशो ऽयम् अहं स्थितिम् उपागतः
नेहाभूद् उत्तरा पूर्वं ककुम् नायं च भूधरः । दिग् उत्तराभूद् अन्यैव पूर्वं मेरुमहीधरा