आलोकिता लोकदशा दृष्टा दृष्टान्तदृष्टयः । नूनं सन्त्यक्तम् अस्माकं मनसा चञ्चलं वपुः
अनारतनिजालोके नित्यं चापरितापिनि । कल्पागस्योपरि सदा वेद्मि कालकलागतिम्
रत्नगुच्छप्रकाशाढ्ये ब्रह्मन् कल्पलतागृहे । प्राणापानप्रवाहेण वेद्मि कालम् अखण्डितम्
अविज्ञातदिवारात्रे ऽप्य् अस्मिन्न् उच्चैश् शिलोच्चये । जानामि निजया बुद्ध्या लोककालक्रमस्थितिम्
सारासारपरिच्छेदि बोधाद् विश्रान्तिम् आगतम् । निरस्तचापलं शान्तं जातम् एव मुने मनः
संसारव्यवहारोत्थैर् आशापाशैर् असन्मयैः । उद्गालैर् इव भूकाको न वैवश्यं व्रजाम्य् अहम्
परोपशमधर्मिण्या वयम् आलोकशीतया । पश्यन्तो जागतीं मायां धिया धैर्यम् उपागताः
भीमास्व् अपि महाबुद्धे दशास्व् अचलबुद्धयः । बिभिमो नोपलाकारास् सम्प्राप्तासु यथाक्रमम्
इयम् आरम्भसुभगा तरला जागती स्थितिः । भूयो भूयः परामृष्टा नेह किञ्चन सन्मयम्
सर्वाण्य् एव प्रयान्त्य् एव समायान्ति च वा न वा । भगवन् भूतजालानि भयम् अस्माकम् अत्र किम्
भूतजालतरङ्गिण्या विशन्त्याः कालसागरम् । वयं संसारसरितस् तटस्था अप्य् अनाकुलाः
नोज्झामो न च गृह्णीमस् तिष्ठामो नैव च स्थिताः । मृदवो ऽपि भृशं क्रूरा वयम् अस्मिन् द्रुमे स्थिताः
वीतशोकभयायासैस् त्वादृशैः पुरुषोत्तमैः । तुष्टैर् अनुगृहीतास् स्मस् संस्थिता विगतज्वराः
नेतश् चेतश् च पर्यस्तं लुलितं न च वृत्तिषु । नापरामृष्टतत्त्वार्थम् अस्माकं भगवन् मनः
निर्विकारे गतक्षोभे स्वात्मन्य् उपशमं गते । अतरङ्गाः प्रपूर्णास् स्मः पर्वणीव महाब्धयः
भवदागमनाद् ब्रह्मन्न् इदानीं मुदिताशयाः । फलिताशेषसङ्कल्पाः परमां पूर्णतां गताः
रसायनमयी शीता परमानन्ददायिनी । नानन्दयति कं नाम साधुसङ्गतिचन्द्रिका
सत्सङ्गमानन्दरसः केनायम् उपमीयते । मन्दरोद्धूतसर्वाम्बुः क्षीरोदो येन खर्व्यते
नातः परतरं किञ्चिन् मन्ये कुशलम् आत्मनः । सन्तो यद् अनुगम्यन्ते सन्त्यक्तसकलैषणम्
आपातमात्ररम्येभ्यो भोगेभ्यः किम् अवाप्यते । सत्सङ्गचिन्तामणितस् सर्वं सारम् अवाप्यते
स्निग्धगम्भीरमसृणमधुरोदारधीरवाक् । त्रैलोक्यपद्मकोशे ऽस्मिंस् त्वम् एकष् षट्पदायसे
अधिगतपरमात्मनो ऽपि मन्ये भवदवलोकनशान्तदुष्कृतस्य । मम सफलम् इहाद्य जन्म साधो सकलभयापहरो हि साधुसङ्गः
युगक्षोभेषु घोरेषु वात्यासु विषमासु च । सुस्थिरः कल्पवृक्षो ऽयं न कदाचन कम्पते
अगम्यो ऽयं समग्राणां लोकान्तरविहारिणाम् । भूतानां तेन तिष्ठामस् सुखम् अस्मिन् वनस्पतौ
हिरण्याक्षो धरापीठं द्वीपसप्तकवेष्टितम् । यदा जहार तरसा नाकम्पत तदा द्रुमः
यदा दोलायितवपुर् बभूवामरपर्वतः । सर्वतो दत्तझम्पाद्रिर् नाकम्पत तदा द्रुमः
भुजावष्टम्भविनमन्मेरुर् नारायणो यदा । मन्दरं प्रोद्दधाराद्रिं नाकम्पत तदा द्रुमः
उन्मूलिताद्रीन्द्रशिला यदोत्पातानिला ववुः । आधूतमेरुतरवस् तदा नाकम्पत द्रुमः
यदा सुरासुरक्षोभस्फुरच्चन्द्रार्कमण्डलम् । आसीज् जगद् अतिक्षुब्धं तदा नाकम्पत द्रुमः
यदा क्षीरोदलोलाद्रिकन्दरानिलकम्पिताः । कल्पाभ्रपङ्क्तयः पेतुस् तदा नाकम्पत द्रुमः