दग्धोदयास्तशैलेन्द्रवनव्यूहै रवेः करैः । चिरम् अत्यन्तम् आसन्नैः कथं तात न खिद्यसे
इन्दोर् अथ करैश् शीतैः पाषाणीकृतवारिभिः । आसन्नतरतां यातैः कच्चित् तात न खिद्यसे
अजस्रम् इह विश्रान्तैः कल्पजीमूतमण्डलैः । परशुच्छेद्यनीहारैः कथं तात न खिद्यसे
विषमैर् जागतैः क्षोभैर् उच्चैस्तरपदस्थितः । कथं न क्षोभम् आयाति कल्पवृक्षो ऽयम् उन्नतः
निरालम्बास्पदा ब्रह्मन् सर्वलोकावधीरिता । तुच्छेयं सर्वभूतानां मध्ये विहगजीविका
यद् ईदृशेषु दूरेषु निर्जनेषु वनेषु च । कल्पितास्यास् स्थितिर् धात्रा शून्ये वा व्योमधन्वनि
कथम् अस्यां प्रभो जातौ जातस्य किल जीवतः । आशापाशनिबद्धस्य विहगस्य विशोकता
वयं तु भगवन् नित्यं स्वात्मसन्तोषसंयुताः । न कदाचन नीरूपैर् मुह्यामो जागतैर् भ्रमैः
स्वभावमात्रसन्तुष्टाः कष्टैर् मुक्ता विचेष्टितैः । क्षिपामः केवलं कालम् अस्मिन् ब्रह्मन् निजालये
न जीवितान् न मरणात् कुर्मो देहस्य रोधनम् । यथा स्थितेन तिष्ठामस् तथैवास्तङ्गतेहिताः
आलोकिता लोकदशा दृष्टा दृष्टान्तदृष्टयः । नूनं सन्त्यक्तम् अस्माकं मनसा चञ्चलं वपुः
अनारतनिजालोके नित्यं चापरितापिनि । कल्पागस्योपरि सदा वेद्मि कालकलागतिम्
रत्नगुच्छप्रकाशाढ्ये ब्रह्मन् कल्पलतागृहे । प्राणापानप्रवाहेण वेद्मि कालम् अखण्डितम्
अविज्ञातदिवारात्रे ऽप्य् अस्मिन्न् उच्चैश् शिलोच्चये । जानामि निजया बुद्ध्या लोककालक्रमस्थितिम्
सारासारपरिच्छेदि बोधाद् विश्रान्तिम् आगतम् । निरस्तचापलं शान्तं जातम् एव मुने मनः
संसारव्यवहारोत्थैर् आशापाशैर् असन्मयैः । उद्गालैर् इव भूकाको न वैवश्यं व्रजाम्य् अहम्
परोपशमधर्मिण्या वयम् आलोकशीतया । पश्यन्तो जागतीं मायां धिया धैर्यम् उपागताः
भीमास्व् अपि महाबुद्धे दशास्व् अचलबुद्धयः । बिभिमो नोपलाकारास् सम्प्राप्तासु यथाक्रमम्
इयम् आरम्भसुभगा तरला जागती स्थितिः । भूयो भूयः परामृष्टा नेह किञ्चन सन्मयम्
सर्वाण्य् एव प्रयान्त्य् एव समायान्ति च वा न वा । भगवन् भूतजालानि भयम् अस्माकम् अत्र किम्
भूतजालतरङ्गिण्या विशन्त्याः कालसागरम् । वयं संसारसरितस् तटस्था अप्य् अनाकुलाः
नोज्झामो न च गृह्णीमस् तिष्ठामो नैव च स्थिताः । मृदवो ऽपि भृशं क्रूरा वयम् अस्मिन् द्रुमे स्थिताः
वीतशोकभयायासैस् त्वादृशैः पुरुषोत्तमैः । तुष्टैर् अनुगृहीतास् स्मस् संस्थिता विगतज्वराः
नेतश् चेतश् च पर्यस्तं लुलितं न च वृत्तिषु । नापरामृष्टतत्त्वार्थम् अस्माकं भगवन् मनः
निर्विकारे गतक्षोभे स्वात्मन्य् उपशमं गते । अतरङ्गाः प्रपूर्णास् स्मः पर्वणीव महाब्धयः
भवदागमनाद् ब्रह्मन्न् इदानीं मुदिताशयाः । फलिताशेषसङ्कल्पाः परमां पूर्णतां गताः
रसायनमयी शीता परमानन्ददायिनी । नानन्दयति कं नाम साधुसङ्गतिचन्द्रिका
सत्सङ्गमानन्दरसः केनायम् उपमीयते । मन्दरोद्धूतसर्वाम्बुः क्षीरोदो येन खर्व्यते
नातः परतरं किञ्चिन् मन्ये कुशलम् आत्मनः । सन्तो यद् अनुगम्यन्ते सन्त्यक्तसकलैषणम्
आपातमात्ररम्येभ्यो भोगेभ्यः किम् अवाप्यते । सत्सङ्गचिन्तामणितस् सर्वं सारम् अवाप्यते