पुत्राः कच्चिद् अपर्यन्ताद् वासनासूत्रसूम्भितात् । भवन्तो निर्गता नूनम् अस्मात् संसारजालकात्
नो चेद् वयं भगवतीं तद् इमां भृत्यवत्सलाम् । प्रार्थयामो यथा यूयं भवत ज्ञानपारगाः
तात ज्ञातम् अलं ज्ञेयं ब्राह्म्या देव्याः प्रसादतः । किं त्व् एकान्तस्थितेस् स्थानम् अभिवाञ्छाम उत्तमम्
शृणुत विगतदोषं पावनं स्थानम् अग्र्यं स्थिरतरम् अयि पुत्रा नीडकामाः प्रवक्ष्ये । व्यपगतभयमोहं शान्तसर्वप्रचारं निवसत चिरतृप्ता यत्र निश्शङ्कम् उच्चैः
सर्वरत्नगणाधारस् समस्तसुरसंश्रयः । अस्त्य् अमेयमहोत्सेधो मेरुर् नाम महीधरः
चलच्चन्द्रार्कदीपस्य भूतवृन्दकलत्रिणः । ब्रह्माण्डमण्डपस्यास्य स्तम्भः कनकनिर्मितः
सौवर्णश् चन्द्रवीटार्थं रत्नाढ्यश् शिखराङ्गुलिः । ध्वनद्द्वीपाब्धिवलयो भुवेवोन्नामितो भुजः
वृतः कुलाद्रिसामन्तैर् जम्बुद्वीपासने स्थितः । राजा चन्द्रार्कनयने भ्रमयञ् शैलसंसदि
तारौघमालतीमाल्यो दिग्दशैकाम्बराम्बरः । नागद्वितयसंस्थात्मा नाकनायकभूषणः
दिगङ्गनाभिर् अभितो रम्याभिः पुरभूषणैः । पृषन्निष्ष्यन्दिभिश् शीतैर् वीजितो घनचामरैः
षोडशास्य सहस्राणि योजनानाम् अधः क्षितेः । स्थिताः पादाः प्रपूज्यन्ते नानासुरमहोरगैः
अशीतिस् तु सहस्राणि देहो ऽस्यार्केन्दुलोचनः । पूज्यते नाकसदनैस् सुरगन्धर्वकिन्नरैः
चतुर्दशविधान्य् एनं गृहस्थम् इव बन्धवः । उपजीवन्ति भूतानि मिथोऽदृष्टपुरास्पदम्
अस्य त्व् ईशानदिग्भागे पद्मरागमयं बृहत् । विद्यते शृङ्गम् अपरो दिवाकर इवोदितः
तस्यास्ति पृष्ठे भूतौघवृतः कल्पतरुर् महान् । जगतश् शिखरादर्शे प्रतिबिम्बम् इव स्थितः
तस्यास्ति दक्षिणस्कन्धे शाखा कनकपल्लवा । रत्नस्तबकनीरन्ध्रा चन्द्रबिम्बाभसत्फला
तत्र नीडं मया पूर्वं कृतम् आसीत् स्फुरन्मणि । देव्यां ध्याननिषण्णायां यस्मिन् किल रमे सुताः
रत्नपुष्पदलच्छन्नं रसायनफलान्वितम् । चिन्तामणिशलाकाभिर् विहितालिन्दसंस्थिति
बुद्धिपूर्वसमाचारैस् सम्पूर्णं काकपुत्रकैः । शीतलाभ्यन्तरं हृद्यं पूरितं कुसुमोत्करैः
तद् गच्छत सुता नीडं दुर्गं नाकसदाम् अपि । भोगं मोक्षं च तत्रस्था निर्विघ्नं समवाप्स्यथ
इत्य् उक्त्वास्मान् पिता तत्र चुचुम्बाभ्यालिलिङ्ग च । ददौ देव्यै यद् आनीतम् अस्मभ्यं च तद् आमिषम्
तद् भुक्त्वा चरणौ देव्याः पितुश् चैवाभिवन्द्य च । विन्ध्यकच्छाद् वयं तस्मात् स्थानाद् आलम्बुसात् प्लुताः
क्रमेणाकाशम् उल्लङ्घ्य निर्गत्याम्बुदकोटरैः । पवनस्कन्धम् आरुह्य वन्दितव्योमचारिणः
परिहृत्य दिनाधीशं लोकान्तरपुराद् गताः । स्वर्गम् उल्लङ्घ्य यातास् स्मो ब्रह्मलोकं मुनीश्वर
प्रणामपूर्वं तत्रैतद् यथावस्तु पितुर् वचः । मात्रे च भगवत्यै च ब्राह्म्यै चाशु निवेद्य ह
ताभ्यां सस्नेहम् आलिङ्ग्य गच्छथेत्य् आज्ञयैधिताः । वयं कृतनमस्कारा ब्रह्मलोकाद् विनिर्गताः
उल्लङ्घ्य लोकपालानां पुरीस् तपनभासुराः । आकाशगामिनो लोलाः पवनस्कन्धचारिणः
इमं कल्पतरुं प्राप्य निजं नीडं प्रविश्य च । निरस्तबाधं तिष्ठामो मुने मौनम् अवस्थिताः
जाता यथा वयम् इमे स्थितिम् आगताश् च सम्प्राप्तबोधम् उपशान्तधियो यथा च । एतत् तद् उक्तम् अविखण्डम् अलं मया ते शेषेण मां समनुशाधि महानुभाव
आसीत् किञ्चित्पुराकल्पे जगद् यच् चिरविस्मृतम् । सन्निवेशेनामुनैव तद् यद् अद्यातिदूरगम्