विलेसू रमणीयेषु ललनालास्यहारिषु । विहाराहाररम्येषु भोगाभोगेषु भूषिताः
विचेरुश् चारुचूतासु मन्दारवलितासु च । अप्सरोगीतपूर्णासु नन्दनोद्यानभूमिषु
ऊषुर् आचारपूतेषु विश्रान्ताखिलजन्तुषु । यज्ञक्रियाकरालेषु गार्हस्थ्येषु यथाक्रमम्
तेरुर् हतगजेन्द्रासु भ्रान्तभूरिशरासु च । भेरीभाङ्कारभीमासु सङ्ग्रामार्णववीचिषु
तस्थुः पुरुषचिन्तासु हृतचित्तोद्धतासु च । संरम्भक्षोभरौद्रासु सर्वासु द्वन्द्वनीतिषु
मनस् तेषां तु नीरागम् अनुपाधि गतभ्रमम् । असक्तम् उत्तमं शान्तं परं सत्त्वपदं गतम्
न ममज्ज क्वचिद् अपि सङ्कटेषु महत्सु च । मुहुर् अप्य् उपयातेषु कुलशैलस् सरस्स्व् इव
नोल्ललास विलासिन्या श्रिया परमकान्तया । परिपूर्णेन्दुलक्ष्म्येव जलराशी रघूद्वह
न मम्लौ दुःखशोषेण ग्रीष्मेणेव वनस्थलम् । जहर्ष च न भोगौघैर् अवश्यायैर् इवौषधिः
ते हि केवलम् अव्यग्राः कुर्वन्तः कार्यपञ्जरम् । इष्टानिष्टफलं राम नाभिलेषुर् न तत्यजुः
नोदगुः कार्यसम्पत्ताव् आक्रान्ता नास्तम् आययुः । जहृषुर् न सुखप्राप्तौ मम्लुर् नैव च सङ्कटे
मुमुहुर् न विमोहेषु ममज्जुर् न विपत्क्रमे । शुशुचुर् न शुचा शोके रुरुदुर् न भवान् इव
प्रकृताचारसम्प्राप्तं कुर्वन्तः कर्म केवलम् । स्थिता विगतसंरम्भम् अपरा इव मेरवः
तां त्वं दृष्टिम् अवष्टभ्य राघवाघविघातिनीम् । अनहङ्कृत्यलङ्कारो विहरेह यथासुखम्
यथाभूताम् इमाम् एवं पश्यन् सर्गपरम्पराम् । मेरुस्थिरो ऽब्धिगम्भीरस् समास्स्व विगतभ्रमः
चिन्मात्रं सर्वम् एवेदम् इत्थम् आभासतां गतम् । नेह सत्यम् असत्यं वा क्वचिद् अप्य् अस्ति किञ्चन
महत्ताम् अलम् आलम्ब्य त्यक्त्वेदम् अवहेलया । असक्तबुद्धिस् सर्वत्र भव भव्य भवक्षयी
किं रोदिषि घनोद्वेगं मूढवच् चानुशोचसि । भ्रमस्य् उद्भ्रान्तचित्तं च सोम्यावर्ते तृणं यथा
अहो नु भगवन् नूनं सम्यग्रूपं विलक्षये । त्वत्प्रसादात् प्रबुद्धो ऽस्मि सूर्यासङ्गाद् इवाम्बुजम्
भ्रान्तिर् अस्तङ्गता नूनं मिहिका शरदीव मे । संशान्ताखिलसन्देहः करिष्ये वचनं तव
व्यपगतमदमोहो मानमात्सर्यमुक्तश् चिरतरम् उदितात्मा शान्तशोकश् चिरेण । पुनर् असुखम् अगच्छन् स्वच्छयैकान्तबुद्ध्या वदसि यद् असि साधो तत् करिष्ये विशङ्कम्
सम्यग्ज्ञानविलासेन वासनाविलयोदये । जीवन्मुक्तपदे ब्रह्मन् वद विश्रम्यते कथम्
संसारोत्तरणे युक्तिर् योगशब्देन कथ्यते । तां विद्धि द्विप्रकारां त्वं चित्तोपशमधर्मिणीम्
आत्मज्ञानं प्रकारो ऽस्या एकः प्रकथितो भुवि । द्वितीयः प्राणसंरोधश् शृणु सो ऽयं मयोच्यते
सुलभत्वाद् अदुःखत्वात् कतरश् शोभनो ऽनयोः । येनावगतमात्रेण भूयः क्षोभो न बाधते
प्रकारौ द्वाव् अपि प्रोक्तौ योगशब्देन यद्य् अपि । तथापि रूढिम् आयातः प्राणयुक्ताव् असौ भृशम्
एवं योगस् तथा ज्ञानं संसारोत्तरणक्रमे । समाव् उपायौ द्वाव् एव प्रोक्ताव् एकफलप्रदौ
असाध्यः कस्यचिद् योगः कस्यचिज् ज्ञाननिश्चयः । मम त्व् अभिमतस् साधो सुसाधो ज्ञानजः क्रमः
यज् ज्ञातं न तद् अज्ञातं स्वप्नेष्व् अपि पुनर् भवेत् । ज्ञानं सर्वास्व् अवस्थासु नित्यम् एव प्रवर्तते
धारणासनदेशादिसाध्यत्वेन सुसाधतां । नायाति योगो ह्य् अथ वा विकल्पो नैष शोभनः