बीभत्सं विषमं दृष्ट्वा को नाम न विरज्यते । सतां तूत्तमवैराग्यं विवेकाद् एव जायते
ते महान्तो महाप्रज्ञा निमित्तेन विनैव हि । वैराग्यं जायते येषां त एवामलमानसाः
स्वविवेकचमत्कारपरामर्शविरक्तया । राजते हि धिया जन्तुर् युवेव वनमालया
परामृश्य विवेकेन संसाररचनाम् इमाम् । विरागं ये ऽधिगच्छन्ति त एव पुरुषोत्तमाः
स्वविवेकवशाद् एव विचार्येदं पुनः पुनः । इन्द्रजालं परित्याज्यं सबाह्याभ्यन्तरं बलात्
श्मशानम् आपदं दैन्यं दृष्ट्वा को न विरज्यते । तद् वैराग्यं परं श्रेयस् स्वतो यद् अभिजायते
अकृत्रिमविरागस् त्वं महत्ताम् अलम् आगतः । योग्यो ऽसि ज्ञानसारस्य बीजस्येव मृदुस्थलम्
प्रसादात् परमेशस्य नाथस्य परमात्मनः । त्वादृशस्य शुभा बुद्धिर् विवेकम् अनुधावति
क्रियाक्रमेण महता तपसा नियमेन च । दानेन तीर्थयात्राभिश् चिरकालविवेकतः
दुष्कृते क्षयम् आपन्ने परमार्थविचारणे । काकतालीययोगेन बुद्धिर् जन्तोः प्रवर्तते
क्रियापरास् तावद् अलं चक्रावृत्तिभिर् आदृताः । भ्रमन्तीह जना यावन् न पश्यन्ति परं पदम्
यथाभूतम् इमं दृष्ट्वा संसारं तन्मयीं धियम् । परित्यज्य परं यान्ति निरालाना गजा इव
विषमेयम् अनन्तेहा राम संसारसंसृतिः । देहमुक्ता महातन्तुर् विना ज्ञानं न नश्यति
ज्ञानयुक्तिप्लवेनैव संसाराब्धिं सुदुस्तरम् । महाधियस् समुत्तीर्णा नेतरेण रघूद्वह
ताम् इमां ज्ञानयुक्तिं त्वं संसाराम्भोधितारिणीम् । शृणुष्वावहितो बुद्ध्या नित्यावहितयानया
यस्माद् अनन्तसंरम्भा जगतो दुःखरीतयः । चिरायान्तर् दहन्त्य् एता विना युक्तिम् अनिन्दित
शीतवातातपादीनि द्वन्द्वदुःखानि राघव । ज्ञानयुक्तिं विना केन सह्यतां यान्ति साधुषु
आपतन्ति प्रतिपदं यथाकालं दहन्ति च । दुःखचिन्ता नरं मूढं तृणम् अग्निशिखा इव
प्राज्ञं विज्ञातविज्ञानं सम्यग्दर्शिनम् आधयः । न दहन्ति वनं वर्षदब्दम् अग्निशिखा इव
आधिव्याधिपरावर्ते संसारमरुमारुते । क्षुभिते ऽपि न तत्त्वज्ञो भज्यते कल्पवृक्षवत्
तत्त्वं ज्ञातुम् अतो यत्नाद् धीमान् एव हि धीमता । प्रामाणिकः प्रबुद्धात्मा प्रष्टव्यः प्रणयान्वितं
प्रामाणिकस्य पृष्टस्य वक्तुर् उत्तमचेतसा । यत्नेन वचनं ग्राह्यम् अंशुकेनेव कुङ्कुमम्
अतत्त्वज्ञम् अनादेयवचनं वाग्विदां वर । यः पृच्छति नरं तस्मान् नास्ति मूढतरो ऽपरः
प्रामाणिकस्य तज्ज्ञस्य वक्तुः पृष्टस्य यत्नतः । नानुतिष्ठति यो वाक्यं नान्यस् तस्मान् नराधमः
तज्ज्ञतातज्ज्ञते पूर्वं वक्तुर् निर्णीय कार्यतः । यः करोति नरः प्रश्नं पृच्छकस् स महामतिः
अनिर्णीय प्रवक्तारं बालः प्रश्नं करोति यः । अधमः पृच्छकस् स स्यान् न महार्थस्य भाजनम्
पूर्वापरसमाधानक्षमबुद्धाव् अनिन्दिते । पृष्टं प्राज्ञेन वक्तव्यं नाधमे पशुधर्मिणि
प्रामाणिकार्थयोग्यत्वं पृच्छकस्याविचार्य वा । यो वक्ति तम् इह प्राज्ञाः प्राहुर् मूढतमं नरम्
त्वम् अतीव गुणाधारः पृच्छको रघुनन्दन । अहं च वक्तुं जानामि स च योगो ऽयम् आवयोः
यद् अहं वच्मि तद् यत्नात् त्वया शब्दार्थकोविद । एतद् वस्त्व् इति निर्णीय हृदि कार्यम् अखण्डितं