घटो ब्रह्म पटो ब्रह्म ब्रह्माहम् इदम् आततम् । अतो रागविरागाणां मुधैव कलनैव का
मरणब्रह्मणि स्वैरं देहब्रह्मणि सङ्गते । दुःखिता नाम केव स्याद् रज्जुसर्पभ्रमोपमा
सम्भोगादौ सुखे ब्रह्मण्य् आस्थिते देहब्रह्मणि । सम्पन्नम् एतन् म इति मुधा स्यात् कलना कुतः
वीच्यम्भसोस् स्पन्दवतोर् न स्तस् त्वन्मन्मती यथा । त्वत्तामत्ते तथा न स्तो ब्रह्मणि स्पन्दरूपिणि
यथावर्ते मृते तोये न किञ्चिन् म्रियते क्वचित् । मृते ब्रह्मत्वम् आयाते देहब्रह्मणि वै तथा
यथा चलाचले तोये त्वत्तामत्ते न तिष्ठतः । तथा जडाजडे रूपे न स्थिते परमात्मनि
कटकत्वं यथा हेम्नो यथावर्तो जलस्य च । तदतद्भावरूपेयं तथा प्रकृतिर् आत्मनः
इदं हि भूतं जीवात्म जडरूपम् इदं भवेत् । इत्य् अज्ञातात्मनो मोहो न तु ज्ञातात्मनः क्वचित्
अज्ञस्य दुःखौघमयं ज्ञस्यानन्दमयं जगत् । अन्धं भुवनम् अन्धस्य प्रकाशं तु सचक्षुषः
जगद् एकात्मकं ज्ञस्य जडस्य द्वैतदुःखदम् । शिशोर् एव स्फुरद्यक्षा निशा पुंसस् तु केवला
अस्मिन् ब्रह्मघने नित्यम् एकस्मिन् सर्वतस् स्थिते । न किञ्चिन् म्रियते राम न च किञ्चन जीवति
यथोल्लासविलासेषु न नश्यति न जायते । तरङ्गादि महाम्भोधौ भूतवृन्दं तथात्मनि
इदं नास्तीदम् अस्तीति भ्रान्तिनाम्नात्मनात्मनि । शक्तिर् निर्हेतुकैवान्तस् स्फुरति स्फटिकांशुवत्
जगच्छक्त्यात्मनात्मैव ब्रह्म स्वात्मनि संस्थितम् । तरङ्गकणजालेन पयसीव पयोघनम्
शरीरनाशेन कथं ब्रह्मणो मृतधीर् भवेत् । ब्रह्मणो व्यतिरिक्तं हि न शरीरादि विद्यते । पयसो व्यतिरेकेण तरङ्गादि यथार्णवे
यः कणो या च कणिका या वीची यस् तरङ्गकः । यः फेनो या च लहरी तद् यथा वारि वारिणि
यो देहो या च कलना यद् दृश्यं यौ क्षयाव्ययौ । येहा या रचना यो ऽर्थस् तत् तथा ब्रह्म ब्रह्मणि
संस्थानरचना चित्रा ब्रह्मणः कनकाद् इव । नान्यरूपा विमूढानां मुधैव द्वित्वभावनम्
मनो बुद्धिर् अहङ्कारस् तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । ब्रह्मैव सर्वं नान्यात्म सुखदुःखादि विद्यते
अयं सो ऽहम् अयं च त्वम् इत्याद्यर्थोत्थया गिरा । शब्दः प्रतिश्रवेणाद्राव् इवात्मात्मनि जृम्भते
ब्रह्मैवाज्ञातम् अज्ञत्वम् अभ्यागतम् इव स्थितम् । तथा हि दृश्यते स्वप्नचेतसात्मात्मना मृतः
अभावितं ब्रह्मतया ब्रह्माज्ञानमयं भवेत् । अभावितं हेमतया यथा हेमैव मृद् भवेत्
ज्ञातं ब्रह्मतया ब्रह्म ब्रह्मैव भवति क्षणात् । ज्ञातं हेमतया हेम हेमैव भवति क्षणात्
ब्रह्मात्मा सर्वशक्तिर् हि यद् यथा भावयत्य् अलम् । निर्हेतुकं स्वयं शक्त्या तत् तथाशु प्रपश्यति
अकर्मकर्तृकरणम् अकारणम् अनामयम् । स्वयंप्रभु महात्मैतद् ब्रह्म ब्रह्मविदो विदुः
अपरिज्ञातम् अज्ञानम् अज्ञानम् इति कथ्यते । परिज्ञातं भवेज् ज्ञानम् अज्ञानपरिनाशनम्
बन्धुर् एवापरिज्ञातो ह्य् अबन्धुर् इति कथ्यते । परिज्ञातो भवेद् बन्धुर् अबन्धुभ्रमनाशनात्
इदं त्व् अयुक्तम् इत्य् अन्तर् ज्ञाते सोदेति भावना । तस्माद् अयुक्ताद् वैरस्याद् यया किल विरज्यते
द्वैतं त्व् असत्यम् इत्य् अन्तर् ज्ञाते सोदेति भावना । तस्माद् द्वैतात् सुवैरस्याद् यया किल विरज्यते
अयं नाहम् इति ज्ञाते स्फुटं सोदेति भावना । मिथ्याहङ्कारतादात्म्याद् यया नूनं विरज्यते