परार्थं स्फुरतो यस्य न स्तुतिर् निन्दनाद् ऋते । स देही देहदुःखौघम् आदत्ते केन हेतुना
नात्मा शरीरसम्बद्धश् शरीरम् अपि नात्मनि । मिथो विलक्षणे एते प्रकाशतमसी यथा
सर्वैर् भावविकारैस् तु नित्यमुक्तो ऽस्त्य् अलेपकः । नात्मास्तम् एति भगवान् न चोदेति सदोदितः
जडस्याज्ञस्य तुच्छस्य कृतघ्नस्य विनाशिनः । शरीरकोपलस्यास्य यद् भवत्य् अस्तु तत् तथा
न चास्य किञ्चिद् भवति पृथग् आत्मन्य् अवेक्षिते । जडस्यासत्स्वरूपस्य किम् इवाङ्गोपपद्यते
निपुणायावबोधाय यत् प्रोक्तं तत् पुनः पुनः । भङ्गिभिः प्रविचित्राभी राघवेदं प्रबोध्यते
यदि देहगुणान् आत्मा गृह्णाति परमार्थतः । नादत्ते तत् कथं तस्माज् जडतां शवरूपिणः
यदि वात्मगुणान् देहो गृह्णाति परमार्थतः । नादत्ते तत् कथं चैत्तं चिन्मयत्वं सदोदितम्
ययोर् एकपरिज्ञाने जडतैवापरे स्थिता । तयोः कीदृग्विधा ब्रूत समानसुखदुःखता
यौ समौ समकर्माणौ न कदाचन तौ कथम् । द्वाव् अप्य् असन्ताव् अन्योऽन्यं कथं सम्बन्धम् एष्यतः
कथं स्थूलो ऽणुरूपस् स्याद् अणुस् स्थूलः कथं भवेत् । एकोदये द्वितीयस्य न सत्ता दिनरात्रिवत्
ज्ञानं नाज्ञानताम् एति च्छाया नायाति तापताम् । सद् ब्रह्म नासद् भवति विचित्रास्व् अपि दृष्टिषु
मनाग् अपि न संश्लेषस् सर्वगस्यापि देहिनः । देहेन देहगस्यापि कमलस्येव वारिणा
मनाग् अपि न संश्लेषो ब्रह्मणो देहसत्तया । तद्गतस्याप्य् अतद्वृत्तेर् अम्बरस्येव वायुना
भवत्य् आत्मनि नो किञ्चिन् नासतो देहकस्य च । तद् राघव मुधैवैष सुखदुःखभ्रमः कुतः
जरामरणम् आपच् च सुखदुःखे भवाभवौ । मनाग् अपि न सन्तीह निर्वाणो निर्वृतो भव
स्थितो देहतयात्युच्चैः पातोत्पातमयो भ्रमः । दृश्यते केवलं ब्रह्मण्य् अप्सु वीचितया यथा
आत्मसत्तोपजीवित्वाद् आत्मा सम्भवतीह हि । देहयन्त्रं पयस्सत्तामात्राद् ऊर्मिर् इवोत्थितम्
आधारस्पन्दनेनाङ्ग यथा क्षोभभवाभवाः । सूर्यादेः प्रतिबिम्बस्य तथा देहेन देहिनः
सम्यग्दृष्टे यथाभूते वस्तुन्य् आत्मनि जायते । स्थितिर् देहमयो ऽज्ञानविभ्रमो लयम् एति च
देहदेहवतोर् ज्ञानाद् यथाभूतैतयोस् स्थितिः । सत्तासत्तात्मिकोदेति दीपाद् इव पदार्थयोः
असम्यग्ज्ञानिनो ये हि स्वावर्तपरिवर्तनैः । अन्तश्शून्यास् स्फुरन्तीह ते मोहार्जुनवायवः
अपर्यालोचितात्मार्थम् अपरामृष्टसंविदः । स्पन्दन्ते वेष्टितोन्मुक्ततृणवन् मूढबुद्धयः
अनास्वादितचित्तत्त्वं जडास् सूत्रैस् स्ववायुभिः । यन्त्रवच् चोदिताक्रान्ता नटन्ति प्रस्फुरन्ति च
तृणकाष्ठादिकं सर्वम् आहरन्ति त्यजन्ति च । सशब्दस्पर्शरूपाद्यास् तरङ्गतरलाङ्गकाः
जडास् सन्तस् स्फुरद्रूपा भृशं स्फाररसारवाः । सविहारागमापाया महौघा इव दुर्धियः
सर्वेषाम् एव चैतेषां स्थितैवैषा चिद् अव्यया । किं त्व् अबोधवशाद् अस्याः परां कृपणतां गताः
श्वाससन्ततयो ह्य् अज्ञाल् लोहकारदृतेर् इव । स्पन्दमात्रार्थम् एवाशु दृश्यन्ते नार्थकारिणः
तर्जनोद्गर्जनं मूढाद् धनुर्दण्डगुणाद् इव । श्रूयते मारणायैव चिद्बोधपरिवर्जितम्
फललाभो ऽपि यो मूढात् तद् अरण्यतरोर् इव । तस्मिन् विश्रमणं यत् तच् छिलाफलहके यथा