अध्यात्मशास्त्रमन्त्रेण तृष्णाविषविषूचिका । क्षीयते भावितेनान्तश् शरदा मिहिका यथा
मौर्ख्ये क्षीणे क्षतं विद्धि चित्तं राम सबान्धवम् । विलीने ऽम्बुधरे व्योम्नि जाड्यं शाम्यत्य् अविघ्नतः
अचित्तत्वं गते चित्ते क्षीयते वासनाभ्रमः । हारमुक्तासमावेशश् छिन्ने तन्ताव् इवानघ
न घनाघविघाताय शास्त्रार्थं भावयन्ति ये । क्रिमिकीटत्वभोगाय चेतसस् सम्मिलन्ति ते
तव तामरसाकारकान्तलोचन लोलता । शान्ता मौर्ख्यकृता वातचलता सरसो यथा
स्थिरताम् उपयातो ऽसि भावाभावविवर्जिते । पदे परमविस्तारे नभसीव प्रभञ्जनः
मन्ये मद्वचनैर् बोधम् आयातो ऽसि रघूद्वह । वितताज्ञाननिद्रातो निद्रातः पटहैर् इव
सामान्ये ऽपि लगन्त्य् एव मन्ये कुलगुरोर् गिरः । अत्युदारमतौ राम न लगन्ति कथं त्वयि
यत्रोपादेयवाक्यत्वं भावितं स्वेन चेतसा । तद्वचो ऽन्तर् विशत्य् उच्चैस् तप्ते क्षेत्रे यथा पयः
वयम् इह हि महानुभाव नित्यं कुलगुरवो गुरवो रघूद्वहानाम् । तदुदितम् इदम् आशु कार्यम् आर्य स्फुटवचनं हृदि हारवत् त्वयेति
अहो बत महच् चित्रं भवद्वाक्यार्थभावनात् । शान्तं जगज्जालम् इदम् अग्रस्थम् अपि नाथ मे
पराम् अन्तः प्रयातो ऽस्मि स्वयम् आत्मनि निर्वृतिम् । दीर्घावग्रहसन्तप्तं वृष्ट्येव वसुधातलम्
शाम्यामि शीतलाकारस् सुखं तिष्ठामि केवलम् । प्रसादम् उपयातो ऽस्मि सरो निर्वारणं यथा
सम्यक् प्रसन्नम् अखिलं दिङ्मण्डलम् इदं मुने । यथाभूतं प्रपश्यामि निर्नीहारम् इवाधुना
जातो ऽस्मि गतसन्देहश् शान्ताशामृगतृष्णिकः । रजोनीहारनिर्मुक्तो वृष्टजङ्गलशीतलः
आत्मनैवान्तर् आनन्दं तं प्राप्तो ऽस्म्य् अन्तवर्जितम् । रसायनरसास्वादो यत्र नाथ तृणायते
अद्यायं प्रकृतिस्थो ऽस्मि स्वस्थो ऽस्मि मुदितो ऽस्मि च । लोकारामो ऽस्मि रामो ऽस्मि नमो मह्यं नमो ऽस्तु ते
ते संशयास् ताः कलनास् सर्वम् अस्तङ्गतं मम । रात्रिवेतालसञ्चारः प्रभात इव भास्वरे
निर्मले हृदि विस्तीर्णे सपद्मे हिमशीतले । मतिर् निर्वृतिम् आयाता सारसी सरसीव मे
कलङ्क आत्मनः कस्मात् कथं वेत्यादिसंशयः । नूनं निर्मूलतां यातो ममार्काग्रे यथा तमः
सर्वम् आत्मैव सर्वत्र सर्वदा भाविताकृतिः । इदम् अन्यद् इदं चान्यद् इत्य् असत्कलनाः कुतः
को ऽभूवं प्राग् अहं तादृक् तृष्णानिगडयन्त्रितः । अन्तरात्मानम् एवेति विहसामि विकासवान्
आम् इदानीं स्मृतं सम्यङ् मयैष स किलास्म्य् अजः । यस् त्वद्वागमृतापूरस्नानेनायम् अहं स्थितः
अहो नु विततां भूमिम् अधिरूढो ऽस्मि पावनीम् । इहस्थ एव यत्रार्को नः पातालम् इवास्थितः
मह्यं सत्ताम् उपेताय व्यपेताय भवार्णवात् । नमो नित्यनमस्याय जयाम्य् आत्मात्मनात्मनि
अनुभववशतो हृदब्जकोशे स्फुटम् अलितां समुपागतेन नाथ । तव वरवचसेह वीतशोकां चिरम् उदितां स्वदशाम् उपागतो ऽस्मि
भूय एव महाबाहो शृणु मे परमं वचः । यत् ते ऽहं प्रीयमाणाय वक्ष्यामि हितकाम्यया
बोधम् अभ्युपगम्यापि शृणु बोधविवृद्धये । भवेद् अल्पप्रबुद्धानाम् अपि निर्दुःखता यथा
यस्याज्ञातात्मनो ऽज्ञस्य देह एवात्मभावना । उदितार्तिं रुषेवाक्षरिपवो ऽभिभवन्ति तम्
यस्य ज्ञातात्मनो ज्ञस्य सत्ये स्वात्मनि संस्थितिः । तुष्ट्येव चाक्षसुहृदो न घ्नन्ति तम् अनिन्दितम्