यास् सम्पदो याश् च दृशो याश् चितो याश् चिदेषणाः । ब्रह्मैव तद् अनाद्यन्तम् अब्रह्मेह न विद्यते
पाताले भूतले स्वर्गे त्रिनेत्रान्तं तृणादि यत् । दृश्यते तत् परं ब्रह्म चिद्रूपं नान्यद् अस्ति हि
उपेक्ष्यं हेयम् आदेयं बन्धवो विभवा वपुः । ब्रह्मैव विगताद्यन्तम् अब्धिवत् प्रविजृम्भते
यावद् अज्ञानकलना यावद् अब्रह्मवासना । यावद् आस्था जगज्जाले तावच् चित्तादिकल्पना
देहे यावद् अहम्भावो दृश्ये ऽस्मिन् यावद् आत्मता । यावन् ममेदम् इत्य् आस्था तावच् चित्तादिविभ्रमः
यावन् नोदितम् उच्चैस्त्वं सज्जनासङ्गशृङ्गतः । यावन् मौर्ख्यं न सङ्क्षीणं तावच् चित्तादिनिम्नता
यावच् छिथिलतां यातं नेदं भुवनभावनम् । सम्यग्दर्शनशक्त्यान्तस् तावच् चित्तोदयस् स्फुटः
यावद् अज्ञत्वम् अन्धत्वं वैवश्यं विषयाशया । मूर्छामोहसमुच्छ्रायस् तावच् चित्तादिकल्पना
यावद् आशाविषामोदः परिस्फुरति हृद्वने । प्रविचारचकोरो ऽत्र न तावत् प्रविशत्य् अलम्
भोगेष्व् अनास्थमनसश् शीतलामलनिर्वृतेः । छिन्नाशापाशजालस्य क्षीयते चित्तविभ्रमः
तृष्णामोहपरित्यागान् नित्यशीतलसंविदः । पुंसस् संशान्तचित्तस्य प्रबुद्धस्य क्व चित्तभूः
असंस्तुतम् इवानास्थम् अवस्तु परिपश्यतः । दूरस्थम् इव देहं स्वम् असन्तं चित्तभूः कुतः
भावितानन्तचित्तत्त्वरूपरूपान्तरात्मनः । स्वाङ्गांशलीनजगतश् शान्तो जीवादिविभ्रमः
असम्यग्दर्शने शान्ते मिथ्याभ्रमभरात्मनि । उदिते परमादित्ये परमार्थैकदर्शने
अपुनर्दर्शनायैव दग्धं संशुष्कपर्णवत् । चित्तं विगलितं विद्धि वह्नौ घृतलवं यथा
जीवन्मुक्ता महात्मानो ये परावरदर्शिनः । तेषां या चित्तपदवी सा सत्त्वम् इति कथ्यते
जीवन्मुक्तशरीरेषु वासना व्यवहारिणी । न चित्तनाम्नी भवति सा हि सत्त्वपदं गता
निश्चेतसो हि तत्त्वज्ञा नित्यं सत्त्वपदे स्थिताः । लीलया प्रभ्रमन्तीह सत्त्वसंस्थितिहेलया
शान्ता व्यवहरन्तो ऽपि सत्त्वस्थास् संयतेन्द्रियाः । नित्यं पश्यन्ति चिज्ज्योतिर् न द्वैतैक्ये न वासनाः
अन्तर्मुखतया सर्वं चिद्वह्नौ त्रिजगत्तृणम् । जुह्वतो ऽन्तर् विचेष्टन्ते मूढवच् छीतलाशयाः
विवेकविशदं चेतस् सत्त्वम् इत्य् अभिधीयते । भूयः फलति नो मोहं दग्धं बीजम् इवाङ्कुरम्
या वासना विमूढान्तर् पुनर्जननधर्मिणी । चित्तशब्दाभिधा सोक्ता विपर्यस्यति बोधतः
प्राप्तप्राप्यो भवान् राम सत्त्वभावम् उपागतम् । चित्तं ज्ञानाग्निना दग्धं न ते भूयः प्ररोहति
संरोहतीषुणा विद्धं तथा परशुनाग्निना । न हि ज्ञानाग्निनिर्दग्धं प्रबोधविशदं मनः
ब्रह्मबृंहैव हि जगज् जगच् च ब्रह्मबृंहणात् । विद्यते नानयोर् भेदश् चिद्घनब्रह्मणोर् इह
चिदन्तर् अस्ति त्रिजगन् मरिचे तिक्तता यथा । नातश् चिज्जगती भिन्ने तस्मात् सदसती मुधा
अचिन्मयत्वान् नासि त्वं खात्मा किम् इव रोदिषि । अचिन्मयत्वाज् जगताम् अभावे कलनाः कुतः
चिन्मयश् चेद् भवान् सर्वं तच् चित्त्वं प्रविचारय । शुद्धसत्त्वम् अनाद्यन्तं तत्राङ्ग कलनाः कुतः
चिदात्मासि निरंशो ऽसि पारावारविवर्जितः । रूपं स्मर निजं स्फारं मास्मृत्या सम्मितो भव
तां स्वसत्तां गतस् सर्वम् असर्वं वा भवोदयी । तादृग्रूपो ऽसि शान्तो ऽसि चिद् असि ब्रह्मरूप्य् असि