अथासौ मुनिशार्दूलस् तयैव सह सेनया । गृहं दाशरथं कल्ये रामाद्यनुगतो ययौ
तत्रैनं पूर्वसम्बुद्धः कृतसन्ध्यो महीपतिः । दूरम् अग्रे विनिर्गत्य पूजयाम् आस सादरम्
पुष्पमुक्तामणिव्रातैर् भूयो ऽप्य् अधिकभूषिताम् । सभां प्रविश्य ते सर्वे विविशुर् विष्टरादिषु
अथैतस्मिन्न् अवसरे ह्यस्तनास् सर्व एव ते । श्रोतारस् समुपाजग्मुर् नभश्चरमहीचराः
विवेश सा सभा सोम्यं कृतान्योऽन्याभिवादना । बभौ समसमाभोगा शान्तवातेव पद्मिनी
यथाप्रदेशम् एवाशु निविष्टेषु यथासुखम् । तेषु तद्देशयोग्येषु विप्रर्षिमुनिराजसु
मृदुनि स्वागतरवे शनैश् शमम् उपागते । सभाकोणोपविष्टेषु शान्तशब्देषु वन्दिषु
त्वरयेवोदितेष्व् आशु श्रोतुम् अभ्यागतेष्व् इव । गवाक्षाद् इव जातेषु प्रविष्टेष्व् अर्करश्मिषु
सत्वरं प्रविशच्छ्रोतृहस्तस्पर्शवशोद्भवे । मुक्ताजालझणत्कार ओङ्कार इव शाम्यति
कुमारश् शङ्करस्येव कचो देवगुरोर् इव । प्रह्लाद इव शुक्रस्य सुपर्ण इव शार्ङ्गिणः
वसिष्ठस्यानने रामश् शनैर् दृष्टिम् अपातयत् । भ्रमन्तीम् अम्बरे वातः फुल्लपद्म इवालिनीम्
मुनिस् त्व् अनुज्झितेनाथ तेनैव रघुनन्दनम् । क्रमेणोवाच वाक्यज्ञो वाक्यं वाक्यार्थकोविदम्
कच्चित् स्मरसि यत् प्रोक्तं ह्यो मया रघुनन्दन । वाक्यम् अत्यन्तगुर्वर्थं परमार्थावबोधकम्
इदानीम् अवबोधार्थम् अन्यच् च रिपुमर्दन । उच्यमानं मयेदं त्वं शृणु शाश्वतसिद्धये
वैराग्याभ्यासवशतस् तथा तत्त्वावलोकनात् । संसारात् तीर्यते तेन तेष्व् एवाभ्यासम् आहर
सम्यक् तत्त्वावबोधेन दुर्बोधे क्षयम् आगते । गलिते वासनावेशे विशोकं प्राप्यते पदम्
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नम् अदृष्टोभयकोटिकम् । एकं ब्रह्मैव हि जगत् स्थितं द्वित्वम् इवागतम्
सर्वभावानवच्छिन्नं यत्र ब्रह्मैव विद्यते । शान्तं समसमाभासं तत्रान्यत् तत् कथं भवेत्
इति मत्वाहम् इत्य् अन्तर् मुक्त्वा मुक्तवपुर् महान् । एकरूपः प्रशान्तात्मा मौनी स्वात्ममयो भव
नास्ति चित्तं न चाविद्या न मनो न च जीवकः । एताश् च कलना राम कृता ब्रह्मण एव ताः
यास् सम्पदो याश् च दृशो याश् चितो याश् चिदेषणाः । ब्रह्मैव तद् अनाद्यन्तम् अब्रह्मेह न विद्यते
पाताले भूतले स्वर्गे त्रिनेत्रान्तं तृणादि यत् । दृश्यते तत् परं ब्रह्म चिद्रूपं नान्यद् अस्ति हि
उपेक्ष्यं हेयम् आदेयं बन्धवो विभवा वपुः । ब्रह्मैव विगताद्यन्तम् अब्धिवत् प्रविजृम्भते
यावद् अज्ञानकलना यावद् अब्रह्मवासना । यावद् आस्था जगज्जाले तावच् चित्तादिकल्पना
देहे यावद् अहम्भावो दृश्ये ऽस्मिन् यावद् आत्मता । यावन् ममेदम् इत्य् आस्था तावच् चित्तादिविभ्रमः
यावन् नोदितम् उच्चैस्त्वं सज्जनासङ्गशृङ्गतः । यावन् मौर्ख्यं न सङ्क्षीणं तावच् चित्तादिनिम्नता
यावच् छिथिलतां यातं नेदं भुवनभावनम् । सम्यग्दर्शनशक्त्यान्तस् तावच् चित्तोदयस् स्फुटः
यावद् अज्ञत्वम् अन्धत्वं वैवश्यं विषयाशया । मूर्छामोहसमुच्छ्रायस् तावच् चित्तादिकल्पना
यावद् आशाविषामोदः परिस्फुरति हृद्वने । प्रविचारचकोरो ऽत्र न तावत् प्रविशत्य् अलम्
भोगेष्व् अनास्थमनसश् शीतलामलनिर्वृतेः । छिन्नाशापाशजालस्य क्षीयते चित्तविभ्रमः