असङ्गताम् अनायासां जीवन्मुक्तस्थितिं स्थिराम् । अवलम्ब्य समस् स्वस्थो वीतरागो भवानघ
जीवन्मुक्तमतिर् मौनी निगृहीतेन्द्रियग्रहः । अमानमदमात्सर्य आर्यस् तिष्ठति विज्वरः
सदा समग्रे ऽपि हि वस्तुजाते समाशयो ऽप्य् अन्तर् अदीनसत्त्वः । व्यापारमात्रात् सहजात् क्रमस्थान् न किञ्चिद् अप्य् अन्यद् असौ करोति
यद् एव किञ्चित् प्रकृतक्रमस्थं कर्तव्यम् आत्मीयम् असौ तद् एव । संसङ्गसम्बन्धविहीनयैव कुर्वन्न् अखेदो रमते धियान्तः
अप्य् आपदं प्राप्य सुसम्पदं वा महामतिस् स्वं प्रकृतं स्वभावम् । जहाति नो मन्दरवेल्लितो ऽपि शौक्ल्यं यथा क्षीरमहाम्बुराशिः
सम्प्राप्य साम्राज्यम् अथापदं वा सरीसृपत्वं सुरनाथतां वा । तिष्ठत्य् अखेदोदयम् अस्तहर्षं क्षयोदयेष्व् इन्दुर् इवैकरूपः
निरस्तसंरम्भम् अपास्तभेदं प्रशान्तनानाफलफल्गुचेष्टः । विचारयात्मानम् अदीनसत्त्वो यथा भवस्य् उत्तमकार्यनिष्ठः
तथोदितप्रसरविलासशुद्धया गतज्वरं पदम् अवलोकयामलम् । धियेद्धया पुनर् इह जन्मबन्धनैर् न बध्यसे समधिगतात्मदृग् यथा
उपशान्तिप्रकरणाद् अनन्तरम् इदं शृणु । त्वं निर्वाणप्रकरणं ज्ञातं निर्वाणकारि यत्
कथयत्य् एवम् उद्दामवचनं मुनिनायके । श्रवणैकरसे मौनं स्थिते राजकुमारके
मुनिवागर्थनिक्षिप्तमनस्य् अस्तेतरक्रिये । राजलोके गतस्पन्दं चित्रार्पित इव स्थिते
वसिष्ठवचसाम् अर्थं विचारयति सादरम् । लसदङ्गुलिभङ्गे च मुनिसार्थे स्फुरद्भ्रुवि
विस्मयालोकनोल्लासप्रोत्फुल्लनयनालिनि । पुरन्ध्रिवर्गे प्रग्रीवतरुमञ्जरितां गते
खे वासरचतुर्भागदेशे दिनकरे स्थिते । श्रुतज्ञानतया सौम्ये किञ्चिच् छमम् उपेयुषि
श्रवणायेव संशान्तवितानस्पन्दम् आस्थिते । मौनं मरुति मन्दारमधुरामोददायिनि
पुष्पदामसु सुप्तासु मदाद् भ्रमरपङ्क्तिषु । ज्ञातज्ञेयतया नूनं सम्यग्ध्यानवतीष्व् इव
जालमुक्ताकलापान्तस् तथा मकुरभूमिषु । कचत्य् अपगतस्पन्दं तापे श्रोतुम् इवास्थिते
गृहान्तरं प्रविष्टेषु गवाक्षैर् दूरम् अंशुषु । विश्रमार्थम् इवादीर्घनभःपान्थेषु शीतलम्
मुक्ताजालप्रभाजालभस्मनोद्धूलितात्मनि । शंसतीव शमं शाम्यद्दिनदेहे दिनातपे
करलीलासरोजेषु शेखरेषु च भूभृताम् । शुष्यत्सु रससंशोषाद् अवृत्तिषु मनस्स्व् इव
बालकेष्व् अज्ञलोकेषु लीलापक्षिषु सारवम् । भोजनार्थं वधूलोकम् उपरुन्धत्स्व् अनारतम्
भ्रमद्भ्रमरपक्षोत्थवाताधूते रजस्य् अलम् । कौसुमे परिविश्रान्ते चामरेष्व् अक्षिपक्ष्मसु
रश्मिष्व् अग्रग्रहोन्मुक्तच्छायाजालभयाद् इव । गवाक्षादिष्व् इवोड्डीय प्रविष्टेषु गृहान्तरम्
आसीद् दिनचतुर्भागसत्तावेदनतत्परः । भेरीपणवशङ्खानां दिङ्मुखापूरको ध्वनिः
तेन तत् तारम् अप्य् आशु वचो ऽन्तर्धानम् आययौ । मौनं जलदनादेन मायूर इव निस्स्वनः
चुक्षुभे क्षुब्धपक्षाली पञ्जरस्था खगावली । भूकम्पेन लसत्तालीपल्लवेव वनावली
आययुर् भयवित्रस्ता बाला धात्रीकुचान्तरम् । सारवं प्रावृशीवाब्दाः प्रोन्नतं शृङ्गकोटरम्
उत्तस्थुर् अवतंसेभ्यो भूभृतां भ्रमरव्रजाः । दृषत्करालवाहाभ्यस् सरिद्भ्यो ऽम्बुकणा इव
एवं प्रक्षुभिते तस्मिन् गृहे दाशरथे तदा । प्रोक्तवासरवृद्धत्वे शान्ते शङ्खस्वने शनैः
संहरन् प्रस्तुतं वस्तु वचो मधुरवृत्तिमत् । उवाच मुनिशार्दूलस् सभामध्ये रघूद्वहम्