संविन्मात्रपरिस्पन्दे जागते वस्तुपञ्जरे । किं हेयं किम् उपादेयम् इह तत्त्वविदो मुनेः
संविद् एवेदम् अखिलं भ्रान्तिम् अन्यां त्यजानघ । संविन्मयवपुस् स्फारः किं जहासि किम् ईहसे
यद् एतज् जायते भूमेर् भविष्यत् पेलवाङ्कुरः । तत् संविद् एव प्रथते तथा न त्व् अङ्कुरो ऽस्ति सः
आदाव् अन्ते च यन् नास्ति वर्तमाने ऽपि तस्य या । कञ्चित् काललवं दृष्टा सत्तासौ संविदो भ्रमः
इति मत्वा धियं त्यक्त्वा भावाभावानुपातिनीम् । निस्सङ्गसंविद्भारूपो भव भावान्तम् आगतः
कायेन मनसा बुद्ध्या केवलैर् इन्द्रियैर् अपि । कर्म कुर्वन्न् अकुर्वन् वा निस्सङ्गस् सन् न लिप्यसे
गतसङ्गेन मनसा कुर्वन्न् अपि न लिप्यसे । सुखदुःखैर् महाबाहो मनोरथदशास्व् इव
गतसङ्गमतिः कर्म कुर्वन्न् अप्य् अङ्गयष्टिभिः । न लिप्यते सुखैर् दुःखैर् मनोरथकलास्व् इव
गतसङ्गमना दृष्ट्या पश्यन्न् अपि न पश्यति । एतद् अन्यस्थचित्तत्वाद् बालेनाप्य् अनुभूयते
गतसङ्गं मनो जन्तोः पश्यंश् चापि न पश्यति । न शृणोत्य् अपि शृण्वंश् च न स्पृशत्य् अपि संस्पृशन्
न जिघ्रत्य् अपि जिघ्रंश् च नोन्मिषंश् चोन्मिषत्य् अपि । पदार्थे न पतत्य् एव बलात् पातितम् अप्य् अलम्
देशान्तरस्थचेतोभिर् एतद् आत्मगृहस्थितैः । अप्रौढमतिभिस् साधु मुर्खैर् अप्य् अनुभूयते
सङ्गः कारणम् अर्थानां सङ्गस् संसारकारणम् । सङ्गः कारणम् आशानां सङ्गः कारणम् आपदाम्
सङ्गत्यागं विदुर् मोक्षं सङ्गत्यागाद् अजन्मता । सङ्गं सन्त्यज्य भावानां जीवन्मुक्तो भवानघ
सर्वसंशयनीहारशरन्मारुत हे मुने । सङ्गः किम् उच्यते ब्रूहि समासेन मम प्रभो
भावाभावे पदार्थानां हर्षामर्षविकारदा । मलिना वासना यैषा स सङ्ग इति कथ्यते
जीवन्मुक्तशरीराणाम् अपुनर्जन्मकारिणी । मुक्ता हर्षविषादाभ्यां शुद्धा भवति वासना
ताम् असङ्गाभिधां विद्धि यावद्देहं च भाविनीम् । तया यत् क्रियते कर्म तद् बन्धायैव केवलम्
एवंरूपं परित्यज्य सङ्गं स्वाङ्गविकारदम् । यदि तिष्ठसि निर्व्यग्रं कुर्वन्न् अपि तद् अस्य् असि
हर्षामर्षविकाराभ्यां यदि गच्छसि नान्यताम् । वीतरागभयक्रोधस् तद् असङ्गो ऽसि राघव
असङ्गताम् अनायासां जीवन्मुक्तस्थितिं स्थिराम् । अवलम्ब्य समस् स्वस्थो वीतरागो भवानघ
जीवन्मुक्तमतिर् मौनी निगृहीतेन्द्रियग्रहः । अमानमदमात्सर्य आर्यस् तिष्ठति विज्वरः
सदा समग्रे ऽपि हि वस्तुजाते समाशयो ऽप्य् अन्तर् अदीनसत्त्वः । व्यापारमात्रात् सहजात् क्रमस्थान् न किञ्चिद् अप्य् अन्यद् असौ करोति
यद् एव किञ्चित् प्रकृतक्रमस्थं कर्तव्यम् आत्मीयम् असौ तद् एव । संसङ्गसम्बन्धविहीनयैव कुर्वन्न् अखेदो रमते धियान्तः
अप्य् आपदं प्राप्य सुसम्पदं वा महामतिस् स्वं प्रकृतं स्वभावम् । जहाति नो मन्दरवेल्लितो ऽपि शौक्ल्यं यथा क्षीरमहाम्बुराशिः
सम्प्राप्य साम्राज्यम् अथापदं वा सरीसृपत्वं सुरनाथतां वा । तिष्ठत्य् अखेदोदयम् अस्तहर्षं क्षयोदयेष्व् इन्दुर् इवैकरूपः
निरस्तसंरम्भम् अपास्तभेदं प्रशान्तनानाफलफल्गुचेष्टः । विचारयात्मानम् अदीनसत्त्वो यथा भवस्य् उत्तमकार्यनिष्ठः
तथोदितप्रसरविलासशुद्धया गतज्वरं पदम् अवलोकयामलम् । धियेद्धया पुनर् इह जन्मबन्धनैर् न बध्यसे समधिगतात्मदृग् यथा
उपशान्तिप्रकरणाद् अनन्तरम् इदं शृणु । त्वं निर्वाणप्रकरणं ज्ञातं निर्वाणकारि यत्
कथयत्य् एवम् उद्दामवचनं मुनिनायके । श्रवणैकरसे मौनं स्थिते राजकुमारके