संशान्ते पवनस्पन्दे यथा पांसुर् नभस्तले । वासनाविभवे नष्टे न चित्तं सम्प्रवर्तते
यः प्राणपवनस्पन्दश् चित्तस्पन्दस् स एव हि । तस्माज् जगन्ति जायन्ते पांसवो ऽवकराद् इव
प्राणस्पन्दजयो यत्नः कर्तव्यो धीमतोच्चकैः । उपविश्योपविश्यैकचित्तकेन मुहुर् मुहुः
अथ वैनं क्रमं त्यक्त्वा चित्ताक्रमणम् एव चेत् । रोचते ते तद् आप्नोषि कालेन बहुना पदम्
न शक्यते मनो जेतुं विना युक्तिम् अनिन्दित । अङ्कुशेन विना मत्तं यथा दुष्टमतङ्गजम्
अध्यात्मविद्याधिगमस् साधुसङ्गम एव च । वासनासम्परित्यागः प्राणस्पन्दनिरोधनम्
एतास् ता युक्तयः पुष्टास् सन्ति चित्तजये किल । याभिस् तज् जीयते क्षिप्रं धाराभिर् इव भूरजः
सतीषु युक्तिष्व् एतासु हठान् नियमयन्ति ये । चेतस् ते दीपम् उत्सृज्य विनिघ्नन्ति तमो ऽञ्जनैः
विमूढाः कर्तुम् उद्युक्ता ये हठाच् चेतसो जयम् । ते निबध्नन्ति नागेन्द्रम् उन्मत्तं बिसतन्तुभिः
चिरं चित्तस्य मादूरं संस्थितं स्वशरीरकम् । शोधयन्ति समुत्सृज्य युक्तिं ये तान् हतान् विदुः
भयाद् भयम् उपायान्ति क्लेशात् क्लेशं व्रजन्ति ते । निर्वृतिं नाधिगच्छन्ति दुर्भगा इव जन्तवः
कालं तीर्थतपोदानयज्ञदेवार्चनभ्रमैः । चिरम् आधिशतोपेताः क्षपयन्ति मृगा इव
भ्रमन्ति गिरिकूटेषु फलपल्लवभोजिनः । मुग्धमुग्धधियो भीता वराका हरिणा इव
मतिर् आलूनशीर्णाङ्गी तदीया पेलवाङ्गिका । न क्वचिद् याति विश्वासं मृगी ग्रामगता यथा
कल्लोलवलितं चेतस् तेषां जडजवाहृतम् । प्रोह्यते प्रपतद् दूरं तृणं गिरिनदीष्व् इव
आत्मतत्त्वं विधिवशात् कदाचित् किञ्चिद् एव ते । दुःखदोषदशादिग्धा विदन्ति न विदन्ति वा
आगमापायिनो नित्या नरकस्वर्गमानुषैः । पातोत्पातकराकारा नीयन्ते कन्दुका इव
ततो गच्छन्ति नरकं ततस् स्वर्गम् इहैव वा । आवृत्तिभिर् विवर्तन्ते सरितीव तरङ्गकाः
तस्माद् एताः परित्यज्य दुर्दृष्टी रघुनन्दन । शुद्धां संविदम् आश्रित्य वीतरागस् स्थिरो भव
ज्ञानवान् एव सुखभाग् ज्ञानवान् एव जीवति । ज्ञानवान् एव बलवांस् तस्माज् ज्ञानमयो भव
संवेद्यवर्जितम् अनुत्तमम् आद्यम् एकं संवित्पदं विकलनं कलयन् महात्मन् । हृद्य् एव तिष्ठ कलनारहितः क्रियां तु कुर्वन्न् अकर्तृपदम् एष्य् असमोदितश्रीः
मनाग् अपि विचारेण चेतसस् स्वस्य निग्रहः । मनाग् अपि कृतो येन तेनाप्तं जन्मनः फलम्
विचारकणिका येषां हृदि स्फुरति पेलवा । एषैवाभ्यासयोगेन प्रयाति शतशाखताम्
किञ्चित्प्रौढविचारं तु नरं वैराग्यपूर्वकम् । संश्रयन्ति गुणा गौरास् सरः पूर्णम् इवाण्डजाः
सम्यग्विचारिणं प्राज्ञं यथाभूतावलोकिनम् । आसादयन्त्य् अपि स्फारा नाविद्याविभवा भृशम्
किं कुर्वन्तीह विषया मानस्यो वृत्तयस् तथा । आधयो व्याधयो वापि सम्यग्दर्शनसन्मतेः
क्वोन्नमत्पवनापूरास् तडित्पिङ्गलपाटलाः । पुष्करावर्तजलदा गृहीता जालमुष्टिभिः
क्व नभोमध्यसंस्थेन्दुर् मुग्धे मणिसमुद्गके । मुग्धयाङ्गनया बद्धो मुग्धेन्दीवरशङ्कया
क्व कटप्रोच्छलद्भृङ्गपटलोत्पलशेखराः । मुग्धस्त्रीश्वासमधुरैर् मषकैर् मथिता गजाः
क्वेभमुक्ताफलोल्लासनिरणन्नखपञ्जराः । सिंहास् समरसंरब्धा हरिणैः प्रविदारिताः