संविल् लयं याति तत्र निर्विकारं च तिष्ठति । भूयो नावर्तते दुःखे तत्र लब्धवती पदम्
तद् धेतुस् सर्वहेतूनां तस्य हेतुर् न विद्यते । स सारस् सर्वसाराणां तस्मात् सारो न विद्यते
तस्मिंश् चिद्दर्पणे स्फारे समग्रा वस्तुदृष्टयः । इमास् ताः प्रतिबिम्बन्ति सरसीव तटद्रुमाः
सर्वे भावा इमे तत्र स्वदन्ते स्वादधारिणि । षड्रसा इव जिह्वायां प्रकटत्वं प्रयान्ति च
तत् खाद् अच्छतरस्यापि चिदाकाशस्य वै पदम् । सर्वेषां स्वादजातानाम् अलम् आस्वादनं च तत्
जायते वर्तते चैव वर्धते दृश्यते तथा । सन्तिष्ठते विगलति तत्राङ्ग जगतां गणः
तत् तद् गुरु गरिष्ठानां तत् तल् लघु लघीयसाम् । तत् तत् स्थूलं स्थविष्ठानाम् अणीयस् तद् अणीयसाम्
दविष्ठानां दविष्ठं तद् अन्तिकानां तद् अन्तिकम् । कनिष्ठानां कनिष्ठं तज् ज्येष्ठं तज् ज्यायसाम् अपि
तेजसाम् अपि तत् तेजस् तमसाम् अपि तत् तमः । वस्तूनाम् अपि तद् वस्तु दृशाम् अप्य् अङ्ग दृक् परा
तत् तत् किञ्चिन् नकिञ्चिच् च तत् तद् अस्ति च नास्ति च । तत् तद् दृश्यं अदृश्यं च तत् तद् अस्मि न चास्मि च
राम सर्वप्रयत्नेन तस्मिन् परमपावने । पदे स्थितिम् उपायासि यथा कुरु तथानघ
तद् अमलम् अजरं तद् आत्मतत्त्वं तदवगताव् उपशान्तिम् एति चेतः । अवगतविततैकतत्स्वरूपो भव भवमुक्त सदोदितश् चिराय
एतानि तानि प्रोक्तानि त्वया बीजानि मानद । कतमस्य प्रयोगेण शीघ्रं तत् प्राप्यते पदम्
एतेषां दुःखबीजानां प्रोक्तं यद् यन् मयोत्तरम् । तस्य तस्य प्रयोगेण शीघ्रम् आसाद्यते पदम्
सत्तासामान्यकोटिस्थे झगित्य् एव पदे यदि । पौरुषेण प्रयत्नेन बलात् सन्त्यज्य वासनाः
स्थितिं बध्नासि तत्त्वज्ञ क्षणम् अप्य् अक्षयात्मिकाम् । क्षणे ऽस्मिन्न् एव तत् साधु पदम् आसादयस्य् अलम्
सत्तासामान्यरूपे वा करोषि स्थितिम् अङ्ग चेत् । तत् किञ्चिदधिकेनेह यत्नेनाप्नोषि तत् पदम्
संवित्तत्त्वे कृतज्ञानो यदि तिष्ठसि वानघ । तद् यत्नेनाधिकेनोच्चैर् आसादयसि तत् पदम्
संवेद्ये केवले ध्यानं न सम्भवति राघव । सर्वत्र सम्भवाद् अस्यास् संवित्तेर् एव सर्वदा
यच् चिन्तयसि यद् यासि यत् तिष्ठसि करोषि वा । तत्र तत्र स्थिता संवित् संविद् एव तद् एव वा
वासनासम्परित्यागे यदि यत्नं करोषि वा । तत् ते शिथिलतां यान्ति सर्वाधिव्याधयः क्षणात्
पूर्वेभ्यस् तु प्रयत्नेभ्यो विषमो ऽयं हि संस्मृतः । दुस्साधो वासनात्यागस् सुमेरून्मूलनाद् अपि
यावद् विलीनं न मनो न तावद् वासनाक्षयः
तत्त्वज्ञानं मनोनाशो वासनाक्षय एव च । मिथः कारणतां गत्वा दुस्साधानि स्थितान्य् अतः
तस्माद् राघव यत्नेन पौरुषेण विवेकिना । भोगेच्छां दूरतस् त्यक्त्वा त्रयम् एतत् समाश्रयेत्
सर्व एते समं यावन् न स्वभ्यस्ता मुहुर् मुहुः । तावन् न पदसम्प्राप्तिर् भवत्य् अपि समाशतैः
वासनाक्षयविज्ञानमनोनाशा महामतेः । समकालं चिराभ्यस्ता भवन्ति फलदा मुनेः
एकैकशो निषेव्यन्ते यद्य् एते चिरम् अप्य् अलम् । तन् न सिद्धिं प्रयच्छन्ति मन्त्राश् शकलिता इव
चिरकालोपचरिता अप्य् एते सुधियो ऽपि च । एकशः परम् अभ्येतुं न शक्तास् सैनिका इव
समम् उद्योगम् आनीतास् सन्त एते हि धीमता । सम्सारारिं निकृन्तन्ति मूलाद् अपि भटा इव