यद् यद् अभ्यस्यते लोके तन्मयेनैव भूयते । इत्य् आकुमारं प्राज्ञेषु दृष्टं सन्देहवर्जितम्
शुभवासनया युक्तस् तद् अत्र भव भूतये । परं पौरुषम् आश्रित्य विजित्येन्द्रियपञ्चकम्
अव्युत्पन्नमना यावद् भवान् अज्ञाततत्पदः । गुरुशास्त्रप्रमाणैस् तु निर्णीतं तावद् आचर
ततः कषायपाकेन नूनं विज्ञातवस्तुना । शुभो ऽप्य् असौ त्वया त्याज्यो भावनौघो निराधिना
यद् अतिसुभगम् आर्यसेवितं तच् छुभम् अनुसृत्य मनोज्ञभावबुद्ध्या । अधिगमय पदं सदा विशोकं तद् अनु तद् अप्य् अवमुच्य साधु तिष्ठ
अतः पौरुषम् आश्रित्य श्रेयसे नित्यबान्धवम् । एकाग्रं कुरु चित्तं त्वं शृणु चेदं वचो मम
अवान्तराभिपातीनि स्वारूढानि मनोरथम् । पौरुषेणेन्द्रियाण्य् आशु संयम्य समतां नय
इहामुत्र च सिद्ध्यर्थं पुरुषार्थफलप्रदाम् । मोक्षोपायमयीं वक्ष्ये संहितां सारसम्मिताम्
अपुनर्ग्रहणायान्तस् त्यक्त्वा संसारवासनाम् । सम्पूर्णौ शमसन्तोषाव् आदायोदारया धिया
सपूर्वापरवाक्यार्थविचारविषयादृतम् । मनस् समरसं कृत्वा सानुसन्धानम् आत्मनि
सुखदुःखक्षयकरं महानन्दैकसाधनम् । मोक्षोपायम् इतो राम वक्ष्यमाणं इमं शृणु
इमां मोक्षकथां श्रुत्वा सह सर्वैर् विवेकिभिः । पदं यास्यसि निर्दुःखं नाशो यत्र न विद्यते
इदम् उक्तं पुराकल्पे ब्रह्मणा परमेष्ठिना । सर्वदुःखक्षयकरं परमाश्वासनं धियः
केनोक्तं कारणेनेदं ब्रह्मन् पूर्वं स्वयम्भुवा । कथं च भवता प्राप्तम् एतत् कथय मे प्रभो
अस्त्य् अनन्तविलासात्मा सर्वगस् सर्वसंश्रयः । चिदाकाशो ऽविनाशात्मा प्रदीपस् सर्ववस्तुषु
स्पन्दास्पन्दसमाकारात् ततो विष्णुर् अजायत । स्पन्दमानरसापूरात् तरङ्गस् सागराद् इव
सुमेरुकर्णिकात् तस्य दिग्दलाद् धृदयाम्बुजात् । तारकाकेसरवतः परमेष्ठी व्यजायत
वेदवेदार्थदेवेशमुनिमण्डलमालितम् । सो ऽसृजत् सकलं सर्गं विकल्पौघं यथा मनः
जम्बुद्वीपस्य कोणे ऽस्मिन् वर्षे भारतनामनि । स ससर्ज जनं पुत्रैर् आधिव्याधिपरिप्लुतम्
भावाभावविषण्णार्थम् उत्पातध्वंसतत्परम् । सर्गे ऽस्मिन् भूतजातीनाम् आप्यायनकरं परम्
जनस्य तस्य दुःखं स दृष्ट्वा सकललोककृत् । जगाम करुणाम् ईशः पुत्रदुःखाद् यथा पिता
क एतेषां हताशानां दुःखस्यान्तो हतायुषाम् । स्याद् इति क्षणम् एकाग्रश् चिन्तयाम् आस भूतपः
इति सञ्चिन्त्य भगवान् ससर्ज पुनर् ईश्वरः । तपो धर्मं च दानं च सत्यं तीर्थानि चैव ह
एतत् सृष्ट्वा पुनर् देवश् चिन्तयाम् आस भूतकृत् । पुंसां नानेन सर्वस्य दुःखस्यान्त इति स्वयम्
निर्वाणं नाम परमं सुखं येन पुनर् जनः । न जायते न म्रियते तज् ज्ञानाद् एव लभ्यते
संसारोत्तरणे जन्तोर् उपायो ज्ञानम् एव हि । तपो दानं तथा तीर्थम् अणूपायः प्रकीर्तितः
तत् तावद् दुःखमोक्षार्थं जनस्यास्य महात्मनः । प्रत्यग्रं तरणोपायम् आशु प्रकटयाम्य् अहम्
इति सञ्चिन्त्य भगवान् ब्रह्मा कमलसंस्थितः । मनसा परिसङ्कल्प्य माम् उत्पादितवान् इमम्
कुतो ऽप्य् उत्पन्न एवाशु ततो ऽहं समुपस्थितः । पितुस् तस्य पुरश् शीघ्रम् ऊर्मेर् ऊर्मिर् इवानघ
कमण्डलुधरो नाथस् सकमण्डलुना मया । साक्षमालस् साक्षमालं स प्रणम्याभिवादितः