न तस्यार्थो नभोगत्या न सिद्ध्या न च भोगकैः । न प्रभावेण नो मानैर् नाशामरणजीवितैः
नित्यतृप्तः प्रशान्तात्मा वीतरागो विवासनः । आकाशसदृशाकारस् तज्ज्ञ आत्मनि तिष्ठति
अशङ्कितोपयातेन दुःखेन च सुखेन च । तृप्यत्य् अपगतासङ्गो जीवेन मरणेन च
समुद्रसरिदापातक्रमसम्प्राप्तवस्तुना । समेन विषमेणापि तिष्ठत्य् आत्मानम् अर्चयन्
नैव तस्य कृतेनार्थो नाकृतेनेह कश्चन । न चास्य सर्वभूतेषु कश्चिद् अर्थव्यपाश्रयः
यस् तु वा भावितात्मापि सिद्धिजालानि वाञ्छति । स सिद्धिसाधकैर् द्रव्यैस् तानि साधयति क्रमात्
सिध्यतीत्थम् इदं युक्त्यैवेत्य् अयं नियतेः क्रमः । त्र्यक्षादिभिस् सुरवरैर् व्यर्थीकर्तुम् न शक्यते
स्वभाव एष वस्तूनां स्वतस् सिद्धो हि नान्यतः । नियतिं न जहात्य् एव शशाङ्क इव शीतताम्
सर्वज्ञो ऽपि समर्थो ऽपि माधवो ऽपि हरो ऽपि वा । अन्यथा नियतिं कर्तुं न शक्तः कश्चिद् एव हि
द्रव्यकालक्रियामन्त्रप्रयोगानां स्वभावजाः । एतास् ताश् शक्तयो राम यद् व्योमगमनादिकम्
यथा विषाणि निघ्नन्ति मदयन्ति मधूनि च । वमयन्ति च भुक्तानि मदनानि फलानि च
तथा स्वभाववशतो द्रव्यकालक्रियाक्रमाः । नियतं साधयन्त्य् आशु प्रयोगं युक्तियोगजाः
एतस्मात् समतीतस्य युक्त्या युक्तस्य राघव । आत्मज्ञानस्य नास्त्य् एव कर्तृता नाप्य् अकर्तृता
द्रव्यमन्त्रक्रियाकालयुक्तयस् साधुसिद्धिदाः । परमात्मपदप्राप्तौ नोपकुर्वन्ति काश्चन
यस्येच्छा विद्यते काचित् स सिद्धिं साधयत्य् अलम् । आत्मज्ञानस्य पूर्णत्वान् नेच्छा सम्भवति क्वचित्
सर्वेच्छाजालसंशान्ताव् आत्मलाभोदयो हि यः । तद्विरुद्धा कथं तस्माद् इच्छा सञ्जायते ऽनघ
या योदेति च यस्येच्छा स तया यतते तथा । यथा कालं तद् आप्नोति ज्ञो वाप्य् अज्ञतरो ऽपि वा
वीतहव्येन यतितं नाजातेच्छेन किञ्चन । जातेच्छेनाशु यतितं प्रोत्थितो ऽसौ यथावनेः
एवं कालक्रियाद्रव्यकर्मयुक्तिस्वभावजाः । यथेष्टम् एव सिध्यन्ति सिद्धयस् स्वाः क्रमार्जिताः
याः फलावलयो येन सम्प्राप्तास् सिद्धिनामिकाः । तास् तेनाधिगता राम निजात् प्रयतनद्रुमात्
महतां नित्यतृप्तानां तज्ज्ञानां भावितात्मनाम् । ईप्सितान्तं प्रयातानां नोपकुर्वन्ति सिद्धयः
अयं मे संशयो ब्रह्मन् वीतहव्यस्य सा तनुः । क्रव्यादैर् न कथं भुक्ता कथं क्लिन्ना न भूतले
तदैव वीतहव्यो ऽसौ कथं च न गतः प्रभो । विदेहमुक्ततां शीघ्रं यथावद् इति मे वद
या संविद् वलिता साधो वासनामलतन्तुना । सुखदुःखदशादाहभागिनी भवतीह सा
निर्मुक्तवासना शुद्धसंविन्मात्रमयी तु या । तनुस् तिष्ठति तच्छेदे शक्ता नेह हि केचन
शृणु युक्त्या यया योगितनुश् छेदादिभिर् भ्रमैः । नाक्रम्यते महाबाहो बहुवर्षशतैर् अपि
चेतः पदार्थे पतति यस्मिन् यस्मिन् यदा यदा । तन्मयं तद् भवत्य् आशु तस्मिंस् तस्मिंस् तदा तदा
तथा दृष्टारि हि मनो विकारम् उपगच्छति । दृष्टमित्रं च हृद्यत्वं स्वयम् एवाभिपद्यते
रागद्वेषविहीने तु पथिके पादपे गिरौ । भवत्य् अरागविद्वेषं स्वयम् इत्य् अनुभूयते
मृष्टे लौल्यम् उपादत्ते दुर्भोज्ये याति नस्पृहाम् । वैरस्यं याति कटुनि स्वयम् इत्य् अनुभूयते