गच्छतस् तिष्ठतश् चैव तस्येयम् अभवद् धृदि । विनोदाय स्वचित्तस्य कथा स्वमनसा सह
अव्ययेन्द्रियवर्गेश मनश् शमवता त्वया । पश्यानन्दसुखं कीदृग् इदम् आसादितं ततम्
एषैवानारतं तस्मान् नीरागैव दशा त्वया । अवलम्ब्या परित्याज्यं चापलं चलतां वर
भो भो इन्द्रियचौरा हे हताशा हतनामकाः । युष्माकं नायम् आत्मास्ति न भवन्तस् तथात्मनि
व्रजताशु विनाशान्तम् आशा वो विफलीकृताः । न समर्थास् समाक्रान्तौ भवन्तो भङ्गुराश्रयाः
वयम् आत्मेति यैषा वो बभूव किल वासना । तत्त्वविस्मृतिजा सा हि दृष्टरज्जुभुजङ्गवत्
अनात्मन्य् आत्मता सैषा सैषा वस्तुन्य् अवस्तुता । अविचाराद् बभूवेह विचारेण क्षयं गता
भवन्तो ऽन्ये वयं चान्ये ब्रह्मान्यत् कर्तृता परा । अन्यो भोक्तान्य आदत्ते को दोषः कस्य कीदृशः
वनेभ्यो दारु सञ्जातं रज्जवो वेणुचर्मणी । वासी चायःफलान्य् एवं तक्षा ग्रासार्थम् उद्यतः
इत्थं यथेह सामग्र्या स्वशक्तिस्थपदार्थया । सम्पन्नः काकतालीयाद् रथो गृहवराकृतिः
सम्पन्नः काकतालीयात् स्वशक्तिनिरतेन्द्रियः । तथैव किल कायो ऽयं केव कस्यात्र खण्डना
विस्मृतिर् विस्मृता दूरं स्मृतिस् स्फुटम् अनुस्मृता । सत् सज् जातम् असच् चासत् क्षयि क्षीणं स्थिरं स्थितम्
एवंविधेन भगवान् विचारेण महातपाः । सो ऽतिष्ठन् मुनिशार्दूलो बहून् वर्षगणान् इह
अपुनर्भवनायैव यत्र चिन्तान्तम् आगता । मूढता च सुदूरस्था तत्रासाव् अवसत् सदा
यथाभूतपदार्थौघदर्शनोत्थम् अनन्तकम् । ध्यानाश्वासनम् आलम्ब्य सो ऽवसत् पुरुषस् सदा
हेयादेयसमासङ्गत्यागादानदृशोः क्षये । पदे परमपूर्णात्मा सो ऽवसत् स्वान्तशान्तिदे
सो ऽगस्त्यपुत्रो भगवान् वीतहव्यो विवासनः । विदेहमुक्ततां प्राप्तो यथा कालेन तच् छृणु
त्रिंशद्वर्षसहस्राणि सप्तवर्षशतानि च । पुण्याश्रम उषित्वेह तथा मेरौ सुरालये
वीतहव्यमुनेर् आसीद् इच्छानिच्छाच्छचेतसः । विदेहे केवलीभावे सीमान्ते जन्मकर्मणाम्
संसारासङ्गसन्त्यागरसासववरेच्छया । विवेश स तयैकान्ते विन्ध्याद्रेर् हेमकन्दरम्
अपुनस्सङ्गमायाशु जगज्जालम् अवेक्ष्य सः । बद्धपद्मासनं स्थित्वा तत्रोवाचात्मनात्मनि
राग नीरागतां गच्छ द्वेष निर्द्वेषतां व्रज । भवद्भ्यां सुचिरं कालम् इह प्रक्रीडितं मया
भोगा नमो ऽस्तु युष्मभ्यं जन्मकोटिशतान्य् अहम् । भवद्भिर् लालितो लोके लालकैर् इव बालकः
इमाम् अपि परां पुण्यां निर्वाणपदवीम् अहम् । येन विस्मारितस् तस्मै सुखायास्तु नमो नमः
त्वदुत्तप्तेन हे दुःख मयात्मान्विष्ट आदरात् । तस्मात् त्वदुपदिष्टो ऽयं मार्गो मम नमो ऽस्तु ते
त्वत्प्रसादेन लब्धेयं शीतला पदवी मया । दुःख नाम्नैव दुःखं त्वं सुखदात्मन् नमो ऽस्तु ते
कल्याणम् अस्तु ते मित्र संसारासारजीविता । देह स्थितिर् इयं यामो वयम् आत्मीयम् आस्पदम्
प्रायो जडानां जन्तूनाम् अहो नु विषमा गतिः । देहेनापि वियुज्ये ऽहं भूत्वा जन्मशतान्य् अपि
मित्र काय मया न त्वं त्यज्यसे चिरबान्धव । त्वयैवात्मन्य् उपानीता स्वात्मज्ञानवशात् क्षतिः
अधिगम्यात्मविज्ञानम् आत्मनाशः कृतस् त्वया । देहे नान्येन भग्नो ऽसि त्वयैवैतद् उपासितम्