दिनान्ते स समाधातुं पुनर् एव मनो मुनिः । विवेश काञ्चिद् विततां विजनां विन्ध्यकन्दराम्
तद् एवाथानुसन्धानम् अत्यजत् समम् इन्द्रियैः । चेतसा कथयाम् आस दृष्टलोकपरावरः
पूर्वम् एवेन्द्रियगणो मया परिहृतस् स्फुटम् । इदानीं चिन्तया नार्थः पुनर् विततया मम
अस्ति नास्तीति कलनां भङ्क्त्वा मृद्वीं लताम् इव । शेषे तु बद्धसंस्थानं तिष्ठाम्य् अचलशृङ्गवत्
उदितो ऽस्तङ्गत इव स्वस्तङ्गत इवोदितः । समस् समरसाभासस् तिष्ठामि स्वस्थतां गतः
प्रबुद्धो ऽपि सुषुप्तस्थस् सुषुप्तस्थः प्रबुद्धवान् । तुर्यम् आलम्ब्य कार्यान्तं तिष्ठामि स्तम्भितस्थितिः
स्थिरस् स्थाणुर् इवैकान्ते स्वान्तान्ते सर्वतस् स्थिते । सत्त्वसामान्यसाम्ये हि तिष्ठाम्य् अपगतामयः
इति सञ्चिन्त्य स ध्याने पुनस् तस्थौ दिनानि षट् । ततः प्रबोधम् आपन्नः क्षणसुप्त इवाध्वगः
एवंसिद्धस् स भगवान् वीतहव्यो महातपाः । विजहार चिरं कालं जीवन्मुक्ततया तया
वस्तु नाभिननन्दासौ न निनिन्द कदाचन । न जगाम तथोद्वेगं न च हर्षम् अवाप ह
गच्छतस् तिष्ठतश् चैव तस्येयम् अभवद् धृदि । विनोदाय स्वचित्तस्य कथा स्वमनसा सह
अव्ययेन्द्रियवर्गेश मनश् शमवता त्वया । पश्यानन्दसुखं कीदृग् इदम् आसादितं ततम्
एषैवानारतं तस्मान् नीरागैव दशा त्वया । अवलम्ब्या परित्याज्यं चापलं चलतां वर
भो भो इन्द्रियचौरा हे हताशा हतनामकाः । युष्माकं नायम् आत्मास्ति न भवन्तस् तथात्मनि
व्रजताशु विनाशान्तम् आशा वो विफलीकृताः । न समर्थास् समाक्रान्तौ भवन्तो भङ्गुराश्रयाः
वयम् आत्मेति यैषा वो बभूव किल वासना । तत्त्वविस्मृतिजा सा हि दृष्टरज्जुभुजङ्गवत्
अनात्मन्य् आत्मता सैषा सैषा वस्तुन्य् अवस्तुता । अविचाराद् बभूवेह विचारेण क्षयं गता
भवन्तो ऽन्ये वयं चान्ये ब्रह्मान्यत् कर्तृता परा । अन्यो भोक्तान्य आदत्ते को दोषः कस्य कीदृशः
वनेभ्यो दारु सञ्जातं रज्जवो वेणुचर्मणी । वासी चायःफलान्य् एवं तक्षा ग्रासार्थम् उद्यतः
इत्थं यथेह सामग्र्या स्वशक्तिस्थपदार्थया । सम्पन्नः काकतालीयाद् रथो गृहवराकृतिः
सम्पन्नः काकतालीयात् स्वशक्तिनिरतेन्द्रियः । तथैव किल कायो ऽयं केव कस्यात्र खण्डना
विस्मृतिर् विस्मृता दूरं स्मृतिस् स्फुटम् अनुस्मृता । सत् सज् जातम् असच् चासत् क्षयि क्षीणं स्थिरं स्थितम्
एवंविधेन भगवान् विचारेण महातपाः । सो ऽतिष्ठन् मुनिशार्दूलो बहून् वर्षगणान् इह
अपुनर्भवनायैव यत्र चिन्तान्तम् आगता । मूढता च सुदूरस्था तत्रासाव् अवसत् सदा
यथाभूतपदार्थौघदर्शनोत्थम् अनन्तकम् । ध्यानाश्वासनम् आलम्ब्य सो ऽवसत् पुरुषस् सदा
हेयादेयसमासङ्गत्यागादानदृशोः क्षये । पदे परमपूर्णात्मा सो ऽवसत् स्वान्तशान्तिदे
सो ऽगस्त्यपुत्रो भगवान् वीतहव्यो विवासनः । विदेहमुक्ततां प्राप्तो यथा कालेन तच् छृणु
त्रिंशद्वर्षसहस्राणि सप्तवर्षशतानि च । पुण्याश्रम उषित्वेह तथा मेरौ सुरालये
वीतहव्यमुनेर् आसीद् इच्छानिच्छाच्छचेतसः । विदेहे केवलीभावे सीमान्ते जन्मकर्मणाम्
संसारासङ्गसन्त्यागरसासववरेच्छया । विवेश स तयैकान्ते विन्ध्याद्रेर् हेमकन्दरम्