तद् गत्वा प्रविशाम्य् आशु देहम् एतं विवस्वतः । तदीयः पिङ्गलो देहम् उद्धरिष्यति मे ततः
अथ वा किं ममैतेन शाम्याम्य् अहम् अविघ्नतः । निर्वामि स्वं पदं यामि को ऽर्थो मे देहलीलया
इति सञ्चिन्त्य मनसा वीतहव्यो महामते । तूष्णीं स्थित्वा क्षणं भूयश् चिन्तयाम् आस भूतले
उपादेयो हि देहस्य न मे त्यागो न संश्रयः । यादृशो देहसन्त्यागस् तादृशो देहसंश्रयः
तद् यावद् अस्ति देहो ऽयं न यावद् अणुतां गतः । तावद् एनम् उपारुह्य किञ्चित् प्रविचराम्य् अहम्
पिङ्गलेन शरीरं स्वम् उद्धर्तुं तापनं वपुः । प्रविशामि नभस्संस्थं मकुरं प्रतिबिम्बवत्
इत्य् असौ मुनिर् आदित्यं विवेशानिलरूपधृत् । पुर्यष्टकवपुर् भूत्वा शस्त्रपिण्डम् इवानलः
भगवान् रविर् अप्य् एनं हृद्गतं मुनिनायकम् । दृष्ट्वा सो ऽचिन्तयत् कार्यपौर्वापर्यम् उदारधीः
विन्ध्यकन्दरभूदेशम् अग्रं मुनिकलेवरम् । तृणोपलपरिच्छन्नं ददर्श गतसंविदम्
ऋषेश् चिकीर्षितं ज्ञात्वा भानुर् गगनमध्यगः । धरातो मुनिम् उद्धर्तुम् आदिदेशाग्रगं गणम्
वीतहव्यमुनेस् संवित् सा पुर्यष्टकरूपिणी । रविं वातमयी पूज्यं प्रणनामाशु चेतसा
भानुनाथाभ्यनुज्ञातो मानपूर्वकम् अग्रगम् । विवेश पिङ्गलाकारं विन्ध्यकन्दरगामिनम्
पिङ्गलो ऽसौ नभस् त्यक्त्वा कुञ्जकुञ्जरसुन्दरम् । प्राप विन्ध्यवनं प्रावृण्मत्ताभ्राम्बरभासुरम्
उद्दधार धराकोशान् नखनिष्कृष्टभूधरः । कलेवरं मुनेः पङ्कान् मृणालम् इव सारसः
मौनं पुर्यष्टकम् अथ स्वं विवेश कलेवरम् । नभस्तलपरिश्रान्तो विहङ्गम इवालयम्
प्रणम्याशु मिथो मूर्ती वीतहव्यनभश्चरौ । बभूवतुस् स्वकार्यैकतत्परौ तेजसां निधी
जगाम पिङ्गलो व्योम मुनिश् च विमलं सरः । तारकाकारकुमुदं सूर्यांशुकचदाकृति
वीतहव्यो ममज्जाशु सरस्य् उत्फुल्लपङ्कजे । पङ्कपल्वललीलान्ते वने कलभको यथा
तत्र स्नात्वा जपं कृत्वा पूजयित्वा दिवाकरम् । तपोभूषितया तन्वा पूर्ववत् पुनर् आबभौ
मैत्र्या तया समतया परया च शान्त्या सत्प्रज्ञया मुदितया कृपया श्रिया च । युक्तो मुनिस् सकलसङ्गविमुक्तचेता विन्ध्ये सरित्तटगतो दिनम् एव रेमे
दिनान्ते स समाधातुं पुनर् एव मनो मुनिः । विवेश काञ्चिद् विततां विजनां विन्ध्यकन्दराम्
तद् एवाथानुसन्धानम् अत्यजत् समम् इन्द्रियैः । चेतसा कथयाम् आस दृष्टलोकपरावरः
पूर्वम् एवेन्द्रियगणो मया परिहृतस् स्फुटम् । इदानीं चिन्तया नार्थः पुनर् विततया मम
अस्ति नास्तीति कलनां भङ्क्त्वा मृद्वीं लताम् इव । शेषे तु बद्धसंस्थानं तिष्ठाम्य् अचलशृङ्गवत्
उदितो ऽस्तङ्गत इव स्वस्तङ्गत इवोदितः । समस् समरसाभासस् तिष्ठामि स्वस्थतां गतः
प्रबुद्धो ऽपि सुषुप्तस्थस् सुषुप्तस्थः प्रबुद्धवान् । तुर्यम् आलम्ब्य कार्यान्तं तिष्ठामि स्तम्भितस्थितिः
स्थिरस् स्थाणुर् इवैकान्ते स्वान्तान्ते सर्वतस् स्थिते । सत्त्वसामान्यसाम्ये हि तिष्ठाम्य् अपगतामयः
इति सञ्चिन्त्य स ध्याने पुनस् तस्थौ दिनानि षट् । ततः प्रबोधम् आपन्नः क्षणसुप्त इवाध्वगः
एवंसिद्धस् स भगवान् वीतहव्यो महातपाः । विजहार चिरं कालं जीवन्मुक्ततया तया
वस्तु नाभिननन्दासौ न निनिन्द कदाचन । न जगाम तथोद्वेगं न च हर्षम् अवाप ह