आलोकस् स्फुटताम् अन्तर् आयात्य् अज्ञानसङ्क्षये । प्रशाम्यत्य् अम्बुदे व्योम्नि शरदीवार्कमण्डलम्
प्रसन्नस्फारगम्भीरम् अक्षुब्धम् अपराहतम् । हृदयं समताम् एति शान्तवात इवार्णवः
अमृतापूरपूर्णेन नित्यानन्दमयेन च । स्थीयते पुरुषेणान्तश्शीतेन शशिना यथा
संविदंशैकविश्रान्तं समग्रं सचराचरम् । भाव्यते भरिताकारं वपुर् आनन्दमन्थरम्
न भवत्य् अस्तसङ्गानाम् आशापाशविधायिनाम् । दग्धानाम् इव पर्णानां जन्मनां पुनरागतिः
पुंसा क्षपितसंसारजराजन्ममहाध्वना । अपुनर्भ्रमणायात्मद्रुमे विश्रम्यते चिरम्
एवम्प्रायास् तथान्याश् च भवन्ति गुणसम्पदः । असति त्वयि सर्वाशिन् सर्वाशाक्षणदाक्षये
पक्षयोर् एतयोश् चित्त सत्तासत्तास्वरूपयोः । येनैव पश्यसि श्रेयस् तम् एवाङ्गीकुरु क्षणात्
स्वात्माभावस् तव सुखं मन्ये मानवतां वर । तम् एव भावयाभावं सुखत्यागो हि मूढता
यदि त्व् अस्ति भवत् सत्यम् अन्तर्भावितचेतनम् । जीवतस् तत् तवात्यन्तम् अभावं क इवेच्छति
किं तु नास्त्य् असि सत्येन वदामि तव सुन्दर । तेन मिथ्यैव जीवामीत्य् आस्थया मा भवासुखि
प्रक्रमे वासि नास्त्य् एव या वा भ्रान्त्या त्वदस्तिता । सापीदानीं विचारेण भृशं सङ्क्षयम् आगता
एतावद् एव ते रूपं साधो यद् अविचारणम् । विचारे विहिते सम्यक् त्वम् अरूपम् असत् स्थितम्
अविचारात् प्रजातं त्वम् अनालोकात् तमो यथा । विचारेणोपशान्तं त्वम् आलोकेन तमो यथा
एतावन्तं सखे कालं बभूवाल्पविवेकिता । तावतैवातिपीनत्वम् अभूद् दुःखैककारणम्
मोहसङ्कल्पमात्रेण बालवेतालवद् भवत् । बभूवात्यन्तसङ्कल्पे क्षीणे त्वयि भवत् स्थितम्
इदानीम् उदितं नित्यं त्वं प्राग्रूपे क्षयं गते । विवेकस्य प्रसादेन विवेकाय नमो नमः
बभूविथाप्रबुद्धं त्वं चित्तकात्यन्तबोधतः । चित्ततायां विनष्टायां स्थितस् त्वं परमेश्वरः
प्राक्स्वरूपविलासस् ते श्रेयसि स्थितिम् आगतः । समस्तवासनोन्मुक्तस् सम्प्रत्य् असि महेश्वरः
यस्याविवेकाद् उत्पत्तिस् स विवेकाद् विनश्यति । प्रकाशेन प्रयात्य् अन्तम् अनालोकोद्भवं तमः
अनिच्छतो ऽपि ते साधो विचारे स्थितिम् आगते । अर्थतो ऽयम् उपायातो विनाशस् सुखसिद्धये
तस्मान् नास्त्य् असि निर्णीतम् इति सिद्धान्तयुक्तिभिः । मित्रेन्द्रियेश्वर स्वस्ति भवतस् त्व् अस्तम् आगतम्
नित्यं पूर्वम् अभूताय नास्तिरूपाय सम्प्रति । भविष्यते च नोदर्कस् स्वमनस् स्वस्ति ते ऽस्त्व् इति
परिनिर्वामि शान्तो ऽस्मि दिष्ट्यास्मि विगतज्वरः । स्वात्मन्य् एवावतिष्ठे ऽहं तुर्यरूपे पदे स्थितः
अतो नास्त्य् एव नास्त्य् एव संसारी चित्तसंस्थितिः । आत्मा त्व् अस्त्य् एव चास्त्य् एव यस्माद् अन्यन् न विद्यते
अयम् आत्मेति कलना मन्ये नो निर्मलान्तरा । प्रतियोगिव्यवच्छेदकलनैकस्य वा कुतः
अहं तेनायम् आत्मेति कलनाम् अनुदाहरन् । मौनी स्वात्मनि निर्वामि तरङ्ग इव वारिणि
संशान्तवासनम् अनाश्रितचेतनांशम् अप्राणसञ्चरणम् अस्तविनाशदोषम् । संवेद्यवर्जितम् उपेत्य सुसंविदंशं शाम्यामि मौनम् अयम् एव निरीहम् अन्तः
इति निर्णीय स मुनिर् वीतहव्यो विवासनः । आसीत् समाधाव् अचलो विन्ध्यपर्वतकोटरे
अपरिस्पन्दिताशेषस्पन्दनानन्दसुन्दरः । बभूवास्तङ्गतमनास् स्तिमिताम्भोधिशोभनः