कल्लोलव्यालवलिते शरीरश्वभ्रकोटरे । खनतीहानखी खातं चिन्ताचपलगर्गटी
लोभलट्वा लटत्पक्षा तीक्ष्णया द्वन्द्वतुण्डया । कायजीर्णद्रुमाद् अस्माद् गुणपद्मानि कृन्तति
हृदयावकरं कीर्णम् इतश् चेतश् च कर्कशः । अपवित्रोद्धुराकारः कुरुते कामकुक्कुटः
महत्यां मोहयामिन्याम् उल्बणो ऽज्ञानकौशिकः । श्मशान इव वेतालः परिवल्गति हृद्द्रुमे
एताश् चान्याश् च बह्व्यो ऽपि त्वयीन्द्रियगणे सति । पिशाचा इव शर्वर्यां प्रवल्गन्त्य् अशुभश्रियः
त्वयि त्व् असति हे साधो सर्वा एव शुभश्रियः । प्रभात इव पद्मिन्यस् सालोकं विकसन्त्य् अलम्
प्रशान्तमोहमिहिकं राजते हृदयाम्बरम् । निर्मलालोकवलितं नीरजस्कं ततान्तरम्
अशङ्कितं नभःकोशपतितोपलपूरवत् । नापतन्ति विकल्पौघाश् चिरं वैकल्यकारिणः
सर्वस्याह्लादनी शीता मैत्री परमपावनी । अभ्युदेति हृदो हृद्या सुतरोर् इव मञ्जरी
अन्तश्छिद्रवती जाड्ययुक्ता गुप्तगुणा स्वयम् । चिन्ता शोषम् उपायाति हिमदग्धेव पद्मिनी
आलोकस् स्फुटताम् अन्तर् आयात्य् अज्ञानसङ्क्षये । प्रशाम्यत्य् अम्बुदे व्योम्नि शरदीवार्कमण्डलम्
प्रसन्नस्फारगम्भीरम् अक्षुब्धम् अपराहतम् । हृदयं समताम् एति शान्तवात इवार्णवः
अमृतापूरपूर्णेन नित्यानन्दमयेन च । स्थीयते पुरुषेणान्तश्शीतेन शशिना यथा
संविदंशैकविश्रान्तं समग्रं सचराचरम् । भाव्यते भरिताकारं वपुर् आनन्दमन्थरम्
न भवत्य् अस्तसङ्गानाम् आशापाशविधायिनाम् । दग्धानाम् इव पर्णानां जन्मनां पुनरागतिः
पुंसा क्षपितसंसारजराजन्ममहाध्वना । अपुनर्भ्रमणायात्मद्रुमे विश्रम्यते चिरम्
एवम्प्रायास् तथान्याश् च भवन्ति गुणसम्पदः । असति त्वयि सर्वाशिन् सर्वाशाक्षणदाक्षये
पक्षयोर् एतयोश् चित्त सत्तासत्तास्वरूपयोः । येनैव पश्यसि श्रेयस् तम् एवाङ्गीकुरु क्षणात्
स्वात्माभावस् तव सुखं मन्ये मानवतां वर । तम् एव भावयाभावं सुखत्यागो हि मूढता
यदि त्व् अस्ति भवत् सत्यम् अन्तर्भावितचेतनम् । जीवतस् तत् तवात्यन्तम् अभावं क इवेच्छति
किं तु नास्त्य् असि सत्येन वदामि तव सुन्दर । तेन मिथ्यैव जीवामीत्य् आस्थया मा भवासुखि
प्रक्रमे वासि नास्त्य् एव या वा भ्रान्त्या त्वदस्तिता । सापीदानीं विचारेण भृशं सङ्क्षयम् आगता
एतावद् एव ते रूपं साधो यद् अविचारणम् । विचारे विहिते सम्यक् त्वम् अरूपम् असत् स्थितम्
अविचारात् प्रजातं त्वम् अनालोकात् तमो यथा । विचारेणोपशान्तं त्वम् आलोकेन तमो यथा
एतावन्तं सखे कालं बभूवाल्पविवेकिता । तावतैवातिपीनत्वम् अभूद् दुःखैककारणम्
मोहसङ्कल्पमात्रेण बालवेतालवद् भवत् । बभूवात्यन्तसङ्कल्पे क्षीणे त्वयि भवत् स्थितम्
इदानीम् उदितं नित्यं त्वं प्राग्रूपे क्षयं गते । विवेकस्य प्रसादेन विवेकाय नमो नमः
बभूविथाप्रबुद्धं त्वं चित्तकात्यन्तबोधतः । चित्ततायां विनष्टायां स्थितस् त्वं परमेश्वरः
प्राक्स्वरूपविलासस् ते श्रेयसि स्थितिम् आगतः । समस्तवासनोन्मुक्तस् सम्प्रत्य् असि महेश्वरः
यस्याविवेकाद् उत्पत्तिस् स विवेकाद् विनश्यति । प्रकाशेन प्रयात्य् अन्तम् अनालोकोद्भवं तमः