अन्यश् च चौर सम्बन्धो दृष्टो ऽर्धसमयोर् अपि । एकावयववैचित्र्याद् यथा स्त्रीपुंसयोर् इह
किञ्चिदन्यतया चैव सलिलक्षीरयोर् इव । अथ वा वारिमधुनोर् मधुनोर् इव चित्रयोः । पाण्डुरारुणयोर् वापि तेजसोर् अरुणार्कयोः
मनोमनननिर्माणकलातीतात्मनात्मना । ईदृशो ऽपि न सम्बन्धस् तवेन्द्रियगणाणुना
अन्यो ऽस्ति चौर सम्बन्धो यो ऽत्यन्तासमयोर् अपि । यथेह काष्ठजतुनोस् तथा पुरुषदन्तिनोः
तादृशो ऽपि न सम्बन्धस् तवेन्द्रियगणाणुना । मनोमनननिर्माणकलातीतात्मनात्मना
अन्यो बीजाङ्कुरन्याये पितृपुत्रक्रमे तथा । कार्यकारणरूपो ऽपि न सम्बन्धस् तवात्मना
अन्यो ऽपि कलनामात्रसङ्केतरचितो भवेत् । तवाहं त्वं ममेत्य् अन्तर्निश्चयेन किल द्वयोः
अन्ये च बहवो लोकेष्व् आधाराधेयतादयः । सम्भवन्तीह सम्बन्धास् सुष्ठु सम्बन्धकारिणाम्
मनोमनननिर्माणकलातीतात्मनाणुना । तथापि नैव सम्बन्धस् तवेन्द्रियगणात्मना
आत्मना भवतः को ऽयं घोरस् संसारदुःखदः । सम्बन्धस् स्याद् वदास्माभिर् यो न दृष्टो न दृश्यते
नासौ सुसमनिर्माणो न चार्धसमनिर्मितिः । न विलक्षणनिर्माणस् सम्बन्धः क इवेदृशः
शशमस्तकशृङ्गेण रसायनमयश् शशी । कथं संश्लिष्यते साधो नित्यं सन्न् असता किल
नित्यं सदसतोर् ऐक्यं कथम् अक्षगणात्मनोः । प्रकाशजडयोर् मूर्ख सकलङ्काकलङ्कयोः
द्वयोर् वाप्य् असतोर् एवं सङ्गस् सम्भवतीह कः । शशमस्तकशृङ्गाद्रिशिलाशकलयोर् इव
शृण्व् इमं निश्चयं चित्त सत्यम् एव मयोच्यते । आत्मना तव सम्बन्धस् स्वप्नेष्व् अपि न विद्यते
यद् अनात्ममयं तच् च न सम्भवति कुत्रचित् । आत्मनस् सर्वरूपत्वात् तेन त्वं नासि चित्तक
चित्त चेत्यविमुक्तेयं जगज्जालविजृम्भितैः । अहं त्वम् इत्यादिमयी ब्रह्मसत्तैव वल्गति
सकलकल्पनया स्वसमुत्थया परिवृतो ऽप्य् अभितश् च विवर्जितः । तव न सङ्गम् उपैति शठाकृते हतमनस् सकलामलदृग् विभुः
वीतहव्यो महाबुद्धिर् विन्ध्याद्रौ कन्दरोदरे । क्षुराग्रशितया बुद्ध्या भूयश् चेदं व्यचारयत्
मूर्खेन्द्रियगणाशेषे समग्ररचनान्विते । सर्वसङ्कल्पवलिते सर्वाङ्कुरपरावृते
समग्रपरिवारे ऽस्मिन् सर्वनाशे तवोत्थिते । नूनम् एवाभ्युदेत्य् आत्मा तमसीव क्षते रविः
नित्योदितो ऽपि भवतो नोदेति परमेश्वरः । रविर् अन्धेक्षणस्येव वासनावलितात्मनः
वासनामलसंशान्तौ त्वं समूलं विनश्यसि । ततः प्रकटताम् एति ब्रह्म बृंहितचिद्घनम्
बन्धो हि वासनामात्रं तत्क्षयो मोक्ष उच्यते । वासनारज्जुविच्छेदविलासेनोदितो भव
इन्द्रियाली विभौ दृष्टे क्षीयते सहवासना । आन्ध्यसङ्कल्पना काले नान्ध्यक्षय इवोदिते
आत्मलाभे क्षयं याति मनष्षष्ठेन्द्रियावली । इन्द्रियावलिनाशे च स्वात्मनात्मोपलभ्यते
सततं श्रेयसे तस्माद् द्वयम् एव समाचरेत् । आत्मलाभेन्द्रियवशाव् अभ्यासेनैव सिध्यतः
स्वयं गुणसमाहारः क्षीयते दृष्ट आत्मनि । शार्वरो भूतसंरम्भो दिवाकर इवोदिते
यस्मिन् दृष्टे क्षयं याति यस् स तेन सता क्षयी । कथं सम्बन्धम् आयाति चेतनेन जडात्मकः
प्रकाशस्याप्रकाशेन शीतलेनोष्णरूपिणः । जीवता प्रमृतस्येव न सम्भवति सङ्गमः