एवं हि चित्तं नास्त्य् एव ब्रह्मैवास्ति ततात्मकम् । पदार्थभावनाश् चित्रास् तेनासत्या मयोज्झिताः
जातो ऽस्मि शान्तसन्देहस् स्थितो ऽस्मि विगतज्वरः । यथा तिष्ठामि तिष्ठामि तथैव विगतैषणम्
चित्ताभावे परिक्षीणा बलात् तृष्णादयो गुणाः । आलोकोपरमे चित्रा वर्णाख्या इव संविदः
मृतं चित्तं गतास् तृष्णाः प्रक्षीणं मोहपञ्जरम् । निरहङ्कारता जाता जगत्य् अस्मि प्रबुद्धवान्
एकम् एव जगच् छान्तं नानात्वं न सद् इत्य् अपि । किम् अन्यद् विमृशाम्य् अन्तः कथयैवालम् एतया
निराभासम् अनाद्यन्तं पदं पावनम् आगतः । सोम्यस् सर्वगतस् सूक्ष्मस् स्थित आत्मास्मि शाश्वतः
यद् अस्ति यच् च नास्तीह चित्ताद्य् आत्माद्य् अवस्तु वा । तत् खाद् अच्छतरं शान्तम् अनन्ताग्राह्यम् आततम्
चित्तं भवतु वा मान्तर् नियतां स्मृतिम् एतु वा । को विचारणयार्थो मे निरंशस्योदितात्मनः
विचारकारको मौर्ख्याद् अहम् आसम् इति स्थितिः । विचारेणामिताकारः क्वाधुनाहं विचारकः
मृते ऽपि मनसीयं मे विकल्पश्रीर् निरर्थका । मनोवेतालवृत्त्यर्थं किमर्थम् उपजायते
तद् इमां प्रजहाम्य् अन्तर् विकल्पकलनाम् अलम् । निर्णीयोम् इति शान्तात्मा तिष्ठाम्य् आत्मनि मौनवान्
अश्नन् गच्छन् स्वपंस् तिष्ठन्न् इति राघव चेतसा । सर्वत्र प्रज्ञया तज्ज्ञः प्रत्यहं प्रविचारयेत्
प्रविचार्य स्वसंस्थेन स्वस्थेन स्वेन चेतसा । तिष्ठन्ति विगतोद्वेगं सन्तः प्रकृतकर्मसु
विगतमानमदा मुदिताशयाश् शरदुपोढशशाङ्कसमत्विषः । प्रकृतसंव्यवहारविहारिणस् त्व् इह सुखं विहरन्ति महाधियः
विचार एवं विदुषा संवर्तेन कृतः पुरा । कथितो मम विन्ध्याद्रौ तेनैव विदितात्मना
एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य विचारपरया धिया । संसारसागराद् अस्मात् तारतम्येन सन्तर
अथेमाम् अपरां राम शृणु दृष्टिं पदप्रदाम् । मुनिना वीतहव्येन यथा स्थितम् अशङ्कितम्
वीतहव्यो महातेजा बभ्रामाभ्राम्बरः पुरा । विन्ध्यशैलदरीर् दीर्घा रविर् मेरुदरीर् इव
अस्मात् क्रियाक्रमाद् घोरात् संसारभ्रमदायिनः । आधिव्याधिमयाकारात् कालेनोद्वेगम् आययौ
निर्विकल्पसमाध्यंशलभ्योदारपदेच्छया । सञ्जहार जराजीर्णस् स्वां व्यापारपरम्पराम्
विवेश रम्भारचितं निजं पर्णोटजान्तरम् । चूतगौरं ससौगन्ध्यम् अलिर् नीलम् इवोत्पलम्
तत्रासने समे शुद्धे स्वास्तीर्णहरिणाजिने । विशश्रामाचले शान्ते वान्तवर्ष इवाम्बुदः
बद्धपद्मासनः कृत्वा पार्ष्ण्योर् अधि कराञ्जलिम् । शृङ्गिवच् छान्तचलनम् अतिष्ठद् दृढकन्धरम्
सञ्जहारालम् आलोकं दिग्विकीर्णं शनैश् शनैः । विशन् मेरुदरीं सायं भानुर् भासाम् इवोत्करम्
बाह्यान् आभ्यन्तरांश् चैव स्पर्शान् परिहरन् क्रमात् । इदम् आकलयाम् आस मनसा विगतैनसा
अहो नु चञ्चलम् इदं प्रत्याहृतम् अपि क्षणात् । न मनस् स्थैर्यम् आयाति तरङ्गप्रौढपर्णवत्
चक्षुरादिभिर् उद्दामै रूपैर् आहितसम्भ्रमैः । अजस्रम् उत्फलत्य् एव वीटेव तलताडिता
त्यजद् एवाशु गृह्णाति वृत्तीर् इन्द्रियवर्धिताः । यस्मान् निवार्यते तस्मिन् प्रोन्मत्त इव धावति
घटात् पटम् उपायाति पटाच् छकटम् उत्कटम् । चित्तम् अर्थेषु चरति पादपेष्व् इव मर्कतः
पञ्चद्वाराणि मनसश् चक्षुरादीन्य् अमून्य् अलम् । दग्धेन्द्रियाभिधानानि तावद् आलोकयाम्य् अहम्