शठेन भवता दीर्घं कालं देहगृहं मम । उपरुद्धम् अभूत् पूर्वं साधुसंसर्गवर्जितम्
जडे प्रेतसमाकारे गते त्वयि मनश्शठे । सर्वसज्जनसंसेव्यं इदं देहगृहं स्थितम्
पूर्वम् एवासि नास्य् एव सम्प्रत्य् अपि जडं शठम् । न भविष्यसि चेदानीं किं वेताल न लज्जसे
सह तृष्णापिशाचीभिस् सह कोपादिगुह्यकैः । निर्गच्छ चित्तवेताल शरीरसदनान् मम
दिष्ट्या विवेकमन्त्रेण निर्गतो देहमन्दिरात् । प्रमत्तचित्तवेतालः कुवृकः कन्दराद् इव
अहो नु चित्रं सुमहज् जडेन क्षणभङ्गिना । मनश्शठेन सर्वो ऽयं नीतो विवशतां जनः
कस् ते पराक्रमः किं ते बलं कस् ते समाश्रयः । यदि वल्गसि माम् एव जनतां बाधसे तथा
शठात्मैवासि न मया दीनचित्तक मार्यसे । मृतम् इत्य् अवबुद्धं त्वम् अद्य केवलम् अज्ञ हे
एतावन्तम् अहं कालं त्वां ज्ञात्वा जीवदास्थितम् । क्लिष्टः प्रभूतभङ्गासु चिरं संसृतिरात्रिषु
चित्तं मृतं हि नास्तीह त्व् इत्य् अद्यावगतं मया । तेन त्वदाशां सन्त्यज्य तिष्ठाम्य् आत्मनि केवलः
दिष्ट्या चित्तं मृतम् इति ज्ञातम् अद्य मया स्वयम् । न शठेन समं नीतं समग्रं जीवितं निजम्
उत्सार्य देहसदनान् मनश्शठम् अहं क्षणात् । अयं स्वस्थस् स्थितो ऽस्म्य् अन्तर्वेतालपरिवर्जितः
चित्तवेताललब्धेन चिरं कालं मयोद्धताः । कृता विकारा विविधास् स्वयं कृत्वा हसामि यान्
चिरान् निपतितो दिष्ट्या विचारासिवराङ्कितः । हृद्गेहाच् चित्तवेतालस् तालोत्तालसमुन्नतिः
प्रशान्तचित्तवेताले पवित्रां पदवीं गते । दिष्ट्या शरीरनगरे सुखं तिष्ठामि केवलः
मृतं मनो मृताश् चिन्ता मृतो ऽहङ्कारराक्षसः । विचारमन्त्रेण समस् स्वस्थस् तिष्ठामि केवलः
किं मनो मे ममाशाः काः को मे ऽहङ्कारको भवेत् । दिष्ट्या व्यर्थं कलत्रं मे नष्टम् एतद् अशेषतः
एकस्मै कृतकृत्याय नित्याय विमलात्मने । निर्विकल्पचिदाख्याय मह्यम् एव नमो नमः
न ममाशा न कर्माणि न संसारो न कर्तृता । न भोक्तृता न देहो मे मह्यम् एव नमो नमः
नाहम् आत्मा न चाकाशो न चैवायम् अहं स्वयम् । मम नास्ति व्यवच्छेदो मह्यम् एव नमो नमः
नीरूपाय निराख्याय प्रकाशायामलात्मने । स्वयम् आत्मैकसंस्थाय मह्यम् एव नमो नमः
निर्विकाराय नित्याय निरंशाय निरात्मने । सर्वस्मै सर्वकार्याय मह्यम् एव नमो नमः
समां सर्वगतां सूक्ष्मां जगदेकप्रकाशिनीम् । सत्ताम् उपागतो ऽस्म्य् अन्तर् मह्यम् एव नमो नमः
साद्रिद्यूर्वीनदीशाङ्गं नाहम् एवाहम् एव वा । जगत् सर्वपदार्थाढ्यं मह्यम् एव नमो नमः
व्यपगतमननं शमाभिरामं प्रकटितविश्वम् अविश्वम् अप्य् अनन्तम् । स्वयम् अजम् अजरं गुणाद् अतीतं वपुर् अहम् अच्युतम् ऐश्वरं नमामि
एवं विचार्य बुद्ध्यान्तः पुनर् इत्थं विचार्यते । तत्त्वविद्भिर् महाबाहो ज्ञेय आत्मा महात्मभिः
आत्मैवेदं जगद् इति सत्यं चित्तेन मार्जितम् । उत्थितं स्यात् कुतश् चित्तम् अहो चित्रम् अवस्तु यत्
अविद्यात्वाद् अचित्त्वाच् च समायात्वात् सदैव हि । मृतं नास्त्य् एव वा चित्तं भ्रमाद् अन्यत् खपुष्पवत्
सिद्धस् स्थाणुपरिस्पन्दो नौगतस्य यथा शिशोः । अबुद्धस्य न बुद्धस्य तथा चित्तम् असन्मयम्
मौर्ख्यमोहभ्रमे शान्ते चित्तं नोपलभामहे । चक्रारोहभ्रमस्यान्ते पर्वतस्पन्दनं यथा