नयने रूपनिर्मग्ने क्षोभः क इव देहिनः । गर्दभे पल्वलोन्मग्ने कैव सेनापतेः क्षतिः
रूपकर्दमम् एतन् मानय नास्वादयाधम । नश्यत्य् एतन् निमेषेण भवन्तम् अपि हिंसति
येनैव सख्यं क्रियते य एवाभ्यनुगम्यते । तदीयैः कर्मभिः क्षिप्रं प्राज्ञश् शूरो ऽपि बध्यते
उत्पन्नध्वंसि सम्पातमात्रहृद्यम् असन्मयम् । रूपम् आश्रय मा नेत्र विनाशायाविनाशिने
साक्षिवत् त्वं स्थितं नेत्र रूपं आत्मनि तिष्ठति । आलोकः कालवशतस् त्वम् एकः किं प्रतप्यसे
सलिलस्पन्दवद् दृष्टिः पिञ्छिकेवाम्बरोत्थिता । स्वजातिबन्धात् स्फुरति तव चित्त किम् आगतम्
स्वल्पाम्भसीव शफरे चित्ते स्फुरणधर्मिणि । स्वयं स्फुरत्य् अहङ्कार त्वम् अयं प्रोत्थितः कुतः
आलोकरूपयोर् नित्यं जडयोस् स्फुरतोर् मिथः । आधाराधेययोश् चित्त व्यर्थम् आकुलता तव
रूपालोकमनस्काराः परस्परम् असङ्गिनः । संसक्ता इव लक्ष्यन्ते वदनादर्शबिम्बवत्
अज्ञानजन्तुना ह्य् एते श्लिष्टा जाता निरन्तराः । अज्ञाने ज्ञानगलिते पृथक् तिष्ठन्त्य् असन्मयाः
मनःकलनया ह्य् एते सुसम्बद्धाः परस्परम् । रूपालोकमनस्कारा दारूणि जतुना यथा
स्वमनोमनने तन्तौ मनोऽभ्यासेन यत्नतः । विचाराच् छेदम् आयाते छिन्नैवाज्ञानभावना
अज्ञानसङ्क्षयात् क्षीणे मनस्य् एते पुनर् मिथः । रूपालोकमनस्कारास् सङ्घटन्ते न केचन
सर्वेषां चित्तम् एवान्तर् इन्द्रियाणां प्रबोधकम् । तद् एव तस्माद् उच्छेद्यं पिशाच इव मन्दिरात्
चित्त वल्गसि मिथ्यैव दृष्टो ऽन्तो भवतो मया । आद्यन्तेषु सुतुच्छस् त्वं वर्तमाने ऽपि न ह्य् असि
मुधा पञ्चभिर् आकारैः किम् अन्तः परिवल्गसि । यस् त्वां त्व् आम् इति जानाति तस्यैतत् परिवल्ग्यते
त्वद्वल्गनं मे कुमनो न मनाग् अपि तुष्टये । मायानरस्पन्द इव व्यर्थं वृत्तिषु दह्यसे
तिष्ठ वा गच्छ वा चित्त नासि मे शठ जीवसि । प्रकृत्यासि मृतं नित्यं विचारात् सुमृतं स्थितम्
निस्तत्त्वं त्वं जडं भ्रातश् शठ नित्यमृताकृते । मूढ एव त्वयाज्ञेन वञ्च्यते न विचारवान्
वयम् आज्ञातवन्तस् त्वां मौर्ख्येणानुसृतं भवेत् । मृतम् अस्माकम् अद्यासि दीपानां तिमिरं यथा
शठेन भवता दीर्घं कालं देहगृहं मम । उपरुद्धम् अभूत् पूर्वं साधुसंसर्गवर्जितम्
जडे प्रेतसमाकारे गते त्वयि मनश्शठे । सर्वसज्जनसंसेव्यं इदं देहगृहं स्थितम्
पूर्वम् एवासि नास्य् एव सम्प्रत्य् अपि जडं शठम् । न भविष्यसि चेदानीं किं वेताल न लज्जसे
सह तृष्णापिशाचीभिस् सह कोपादिगुह्यकैः । निर्गच्छ चित्तवेताल शरीरसदनान् मम
दिष्ट्या विवेकमन्त्रेण निर्गतो देहमन्दिरात् । प्रमत्तचित्तवेतालः कुवृकः कन्दराद् इव
अहो नु चित्रं सुमहज् जडेन क्षणभङ्गिना । मनश्शठेन सर्वो ऽयं नीतो विवशतां जनः
कस् ते पराक्रमः किं ते बलं कस् ते समाश्रयः । यदि वल्गसि माम् एव जनतां बाधसे तथा
शठात्मैवासि न मया दीनचित्तक मार्यसे । मृतम् इत्य् अवबुद्धं त्वम् अद्य केवलम् अज्ञ हे
एतावन्तम् अहं कालं त्वां ज्ञात्वा जीवदास्थितम् । क्लिष्टः प्रभूतभङ्गासु चिरं संसृतिरात्रिषु
चित्तं मृतं हि नास्तीह त्व् इत्य् अद्यावगतं मया । तेन त्वदाशां सन्त्यज्य तिष्ठाम्य् आत्मनि केवलः