वासनावलितं जन्म मोक्षो निर्वासनं मनः । प्राणश् च राम गृह्णाति यथेच्छसि तथा कुरु
प्राणस्पन्दो मनोरूपं तस्मात् संसृतिसम्भ्रमः । तस्मिन्न् एव शमं याते क्षीयते संसृतिज्वरः
विकल्पसङ्क्षयाज् जन्तोः पदं तद् अवशिष्यते । यतो वाचो निवर्तन्ते समस्तकलनान्विताः
यत्र सर्वं यतस् सर्वं यत् सर्वं सर्वतश् च यत् । यत्र नेदं यतो नेदं यन् नेदं नेदृशं च यत्
विनाशित्वाद् विकल्पित्वाद् गुणित्वान् निर्गुणात्मनः । यस्य नो सदृशो दृश्ये दृष्टान्तः कश्चिद् एव हि
स्वादनी सर्वशालीनां दीपिका सर्वतेजसाम् । कलना सर्वकामानां यतश् चिच्चन्द्रिकोदिता
यत्सङ्कल्पतरोर् बह्व्यस् संसारफलपङ्क्तयः । अनारतं बहुरसा जायन्ते च पतन्ति च
तत् पदं सर्वसीमान्तम् अवलम्ब्य महामतिः । यस् स्थितस् स्थिरधीस् तज्ज्ञस् स जीवन्मुक्त उच्यते
विगतसर्वसमीहितकौतुकस् समुपशान्तहिताहितकल्पनः । सकलसंव्यवहारसमाशयो भवति मुक्तमनाः पुरुषोत्तमः
योगयुक्त्यास्य चित्तस्य शम एवं निरूपितः । सम्यग्ज्ञानम् इदानीं मे कथयानुग्रहात् प्रभो
अनाद्यन्तावभासात्मा परमात्मेह विद्यते । इत्य् एकनिश्चयस् स्फारस् सम्यग्ज्ञानं विदुर् बुधाः
इमा घटपटाकारपदार्थशतशक्तयः । आत्मैव नान्यद् अस्तीति निश्चयस् सम्यगीक्षणम्
असम्यग्वेदनाज् जन्म मोक्षस् सम्यगवेक्षणात् । असम्यग्वीक्षणाद् रज्जुस् सर्पो नो सम्यगीक्षणात्
सङ्कल्पांशविनिर्मुक्ता संवित् संवेद्यवर्जिता । संविद् आद्याभिर् आख्याभिर् मुक्तास्तीह हि नेतरत्
सा शुद्धरूपा विज्ञाता परमात्मेति कथ्यते । बुद्धा त्व् अशुद्धरूपान्तर् अविद्येत्य् उच्यते बुधैः
संवित्तिर् एव संवेद्यं नानयोर् द्वित्वकल्पना । चिनोत्य् आत्मानम् आत्मैव रामैवं नान्यद् अस्ति हि
यथाभूतार्थदर्शित्वम् एतावद्भुवनत्रये । यद् आत्मैव जगत् सर्वम् इति निश्चित्य पूर्णता
सर्वम् आत्मैव किंनिष्ठौ भावाभावौ क्व वास्थितौ । क्व बन्धमोक्षकलने किम् अन्यद् राम शोच्यते
न चित्तम् अन्यन् नो चेत्यं ब्रह्मैवेदं विजृम्भते । सर्वं एकं परं व्योम क्व मोक्षः कस्य बद्धता
ब्रह्मेदं बृंहिताकारं बृहद् बृंहद् अवस्थितम् । दूरम् अस्तमितद्वित्वं भवात्मैव त्वम् आत्मना
सम्यगालोकिते रूपे काष्ठपाषाणवाससाम् । मनाग् अपि न भेदो ऽस्ति क्वापि सङ्कल्पनोन्मुखः
आदाव् अन्ते च संशान्तं स्वरूपम् अविनाशि यत् । वस्तूनाम् आत्मनश् चैव तन्मयो भव राघव
द्वैताद्वैतसमुद्भूतैर् जरामरणविभ्रमैः । स्फुरत्य् आत्मभिर् आत्मैव चित्रैर् अम्ब्व् इव वीचिभिः
शुद्धम् आत्मानम् आलम्ब्य नित्यम् अन्तस्स्थया धिया । यस् स्थितस् तं क आत्मेशं भोगो वञ्चयितुं क्षमः
कृतस्फारविचारस्य मनो भोगादयो ऽरयः । मनाग् अपि न भिन्दन्ति शैलं मन्दानिला इव
अविचारिणम् अज्ञानं मूढम् आशापरायणम् । निगिरन्तीह दुःखानि बका मत्स्यम् इवाजलम्
जगद् आत्मैव सकलम् अविद्या नास्ति कुत्रचित् । इति दृष्टिम् अवष्टभ्य सम्यग्रूपां स्थिरो भव
नानात्वम् अस्ति कलनासु न वस्तुतो ऽन्तर् नानाविधासु सरसीषु जलाद् इवान्यत् । इत्य् एकनिश्चयमयः पुरुषो विमुक्त इत्य् उच्यते समवलोकितसम्यगर्थः
इदम् अन्तः कलयतो भोगान् प्रति विवेकिनः । पुरस्स्थितान् अपि सदा स्पृहैवाङ्ग न जायते
चक्षुर् आलोकनायैव जीवस् तु सुखदुःखयोः । भारायैव बलीवर्दो भोक्ता द्रव्यस्य नायकः