चित्तं प्राणपरिस्पन्दम् आहुर् आगमभूषणाः । तस्मिन् संरोधिते नूनम् उपशान्तं भवेन् मनः
मनस्स्पन्दोपशान्त्यायं संसारः प्रविलीयते । सूर्यालोकपरिस्पन्दशान्तौ व्यवहृतिर् यथा
अनिशं चरतां देहगेहे गहनगामिनाम् । प्राणादीनां परिस्पन्दो वायूनां रोध्यते कथम्
शास्त्रसज्जनसम्पर्काद् वैराग्याभ्यासयोगतः । अनास्थायां कृतास्थायां पूर्वं संसारवृत्तिषु
यथाभिवाञ्छितध्यानाच् चिरम् एकतयोदितात् । एतत्तत्त्वघनाभ्यासात् प्राणस्पन्दो निरुध्यते
पूरकादिनिजायामदृढाभ्यासाद् अखेदजात् । एकान्तध्यानसंयोगात् प्राणस्पन्दो निरुध्यते
ओङ्कारोच्चारणप्रान्तशब्दतत्त्वानुधावनात् । सुषुप्ते संविदो जाते प्राणस्पन्दो निरुध्यते
रेचके नूनम् अभ्यस्ते प्राणे स्फारं खम् आगते । न स्पृशत्य् अङ्गरन्ध्राणि प्राणस्पन्दो निरुध्यते
कुम्भके पूर्ववत् कालम् अनन्तं परितिष्ठति । अभ्यासात् स्तम्भिते प्राणे प्राणस्पन्दो निरुध्यते
तालुमूलगतां यत्नाज् जिह्वयाक्रम्य घण्टिकाम् । ऊर्ध्वरन्ध्रगते प्राणे प्राणस्पन्दो निरुध्यते
समस्तकलनोन्मुक्ते नकिञ्चिन्नाम्नि सूक्ष्मखे । ध्यानात् संविदि लीनायां प्राणस्पन्दो निरुध्यते
द्वादशाङ्गुलपर्यन्ते नासाग्रे विमलाम्बरे । सम्यग् दृशोः प्रशाम्यन्त्योः प्राणस्पन्दो निरुध्यते
अभ्यासाद् ऊर्ध्वरन्ध्रेण तालूर्ध्वद्वादशान्तगे । प्राणे गलितसंवित्तौ प्राणस्पन्दो निरुध्यते
भ्रूमध्ये तारकालोकशान्ताव् अस्तम् उपागते । चेतने केतने बुद्धेः प्राणस्पन्दो निरुध्यते
चिरं कालं हृदेकान्तव्योमसंवेदनान् मुनेः । अवासनमनोध्यानात् प्राणस्पन्दो निरुध्यते
ब्रह्मञ् जगति भूतानां हृदयं तत् किम् उच्यते । इदं सर्वं महादर्शे यस्मिंस् तत् प्रतिबिम्बति
साधो जगति भूतानां द्विविधं हृदयं स्थितम् । उपादेयं च हेयं च विभागो ऽयं तयोश् शृणु
इयत्तया परिच्छिन्ने देहे यद् वक्षसो ऽन्तरे । हेयं तद् धृदयं विद्धि तनाव् एकतटे स्थितम्
संविन्मात्रं तु हृदयम् उपादेयं नृणां स्मृतम् । तद् अन्तरे च बाह्ये च न च बाह्ये न चान्तरे
तत् तत्प्रधानं हृदयं तत्रेदं समवस्थितम् । तद् आदर्शः पदार्थानां तत् कोशस् सर्वसम्पदाम्
सर्वेषाम् एव जन्तूनां संविद् धृदयम् उच्यते । न देहावयवैकांशो जडो जीर्णोपलोपमः
तस्मात् संविन्मये शुद्धे हृदये ऽत्र विवासनम् । बलान् नियोजिते चित्ते प्राणस्पन्दो निरुध्यते
एभिः क्रमैर् अथान्यैश् च नानासङ्कल्पकल्पितैः । नानादैशिकवक्त्रस्थैः प्राणस्पन्दो निरुध्यते
अभ्यासेन निराबाधम् एतास् ता योगयुक्तयः । उपायताम् उपायान्ति भव्यस्य भवभेदने
अभ्यासाद् दृढतां याताद् वैराग्यपरिलाञ्छितात् । यथावासनम् आयामः प्राणानां सफलस् स्मृतः
भ्रूनासातालुसंस्थासु द्वादशाङ्गुलकोटिषु । अभ्यासाच् छाम्यति प्राणो दूरे गिरिनदी यथा
भूयो भूयश् चिराभ्यासाज् जिह्वाप्रान्तेन तालुनि । घण्टिका स्पृश्यते प्राणा येनोर्ध्वेन वहन्त्य् अलम्
विकल्पबहुलास् त्व् एते स्वभ्यासेन समाधयः । परमोपशमायाशु सम्प्रयान्त्य् अविकल्पताम्
आत्मारामो वीतशोको भवत्य् अन्तस्सुखः पुमान् । अभ्यासाद् एव नान्यस्मात् तस्माद् अभ्यासवान् भव
अभ्यासेन परिस्पन्दे प्राणानां क्षयम् आगते । मनः प्रशमम् आयाति निर्वाणम् अवशिष्यते