न कार्यकरणारम्भैर् न निष्क्रियतया तथा । न बन्धेन न मोक्षेण न पातालेन नो दिवा
यथावस्तु यदा दृष्टं जगद् एकमयात्मकम् । तदा बन्धविमोक्षार्थं न क्वचित् कृपणं मनः
सम्यग्ज्ञानाग्निना यस्य दग्धा सन्देहजालिका । निश्शङ्कम् अलम् उड्डीनस् तस्य चित्तविहङ्गमः
यस्य भ्रान्तिविनिर्मुक्तं मनस् समरसं स्थितम् । स नास्तम् एति नोदेति व्योमवत् सर्ववृत्तिषु
मञ्जूषायां निषण्णस्य यथा बालस्य चेष्टते । अङ्गावल्य् अनुसन्धानवर्जिता ज्ञस्य वै तथा
घूर्णन् क्षीव इवानन्दी मन्दीकृतपुनर्भवः । अनुपादेयबुद्ध्या तु न स्मरत्य् अकृतं कृतम्
सर्वं सर्वप्रकारेण गृह्णाति च जहाति च । अनुपादेयसर्वार्थो बालवच् च विचेष्टते
स तिष्ठन्न् अपि कार्येषु देशकालक्रियाक्रमैः । न कार्यसुखदुःखाभ्यां मनाग् अपि हि गृह्यते
बहिः प्रकृतसर्वार्थो ऽप्य् अन्तः पुनर् अनीहया । न सत्तां योजयत्य् अर्थे न फलान्य् अनुधावति
नोपेक्षते दुःखदशां न सुखाशाम् अपेक्षते । कार्योदये नैति मुदं कार्यनाशे न खिद्यते
अपि शीतरुचाव् अर्के सुकृष्णे ऽपीन्दुमण्डले । अप्य् अधः प्रसरत्य् अग्नौ विस्मयो ऽस्य न जायते
चिदात्मन इमा इत्थं प्रस्फुरन्तीह शक्तयः । इत्य् अस्याश्चर्यजालेषु नाभ्युदेति कुतूहलम्
न दयादैन्यम् आदत्ते न क्रौर्यम् अनुधावति । न लज्जाम् अनुसन्धत्ते नालज्जत्वं च गच्छति
न कदाचन दीनात्मा नोद्धतात्मा कदाचन । न प्रमत्तो न खिन्नात्मा नोद्विग्नो न च हर्षवान्
नास्य चेतसि सुस्फारे शरदम्बरनिर्मले । कोपादयः प्रवर्तन्ते नभसीव नवाङ्कुराः
अनारतपतज्जातभूतायां जगतस् स्थितौ । क्व कथं किल कास्य स्यात् सुखिता दुःखिताथ वा
फेनाजवञ्जवीभावे जले भूतक्रमे तथा । क्व किलेह कुतः को ऽन्तः प्रसङ्गस् सुखदुःखयोः
भावाभावैर् अपर्यन्तैर् अजस्रं जन्तुसम्भवैः । न विषीदन्ति नोद्यन्ति दृष्टसृष्टिक्रमा नराः
निमेषं प्रति यामिन्या यथान्यास् स्वप्नदृष्टयः । यथोत्पन्नविनाशिन्यस् तथैता लोकदृष्टयः
अनारतसमुत्पत्ताव् अनारतविनाशिनि । कः क्रमो दग्धसंसारे कारुण्यानन्दयोर् इह
शुभाभावात् सुखाभावे स्थितिं याते विलक्षणाः । कीदृश्यः कथम् आयाताः का वा ता दुःखसंविदः
सुखम् अन्ते तदन्तोत्था स्वबीजं वितनोति या । शान्तं दुःखदशा सेयं कथम् अन्तरिते सुखे
क्षीणाभ्यां सुखदुःखाभ्यां हेयोपादेययोः क्षये । ईप्सितानीप्सिते क्व स्तो गलिते ऽथ शुभाशुभे
रम्यारम्यदृशोर् नाशाच् छान्ते भोगाभिवाञ्छने । नैराश्यसन्ततिप्रौढे हिमवद् विगलेन् मनः
आ मूलान् मनसि क्षीणे सङ्कल्पस्य कथैव का । तिलेष्व् एवातिदग्धेषु तैलस्य कलना कुतः
भावेष्व् अभावघनभावनया महात्मा निर्मुक्तसङ्कलनम् अम्बरवत् स्थितेषु । चित्तं प्रति स्वमुदितो विदितैकरूपी ज्ञस् तिष्ठति स्वपिति जीवति नित्यतृप्तः
यथालातपरिस्पन्दाद् अग्निचक्रं प्रवर्तते । असद् एव सदाभासं चित्तस्पन्दात् तथा जगत्
यथा जलपरिस्पन्दाद् व्यतिरिक्त इवाम्भसः । दृश्यते वर्तुलावर्तश् चित्तस्पन्दात् तथा जगत्
यथा व्योम्नीक्षितस्पन्दात् पिञ्छमौक्तिकमण्डलम् । दृश्यते सद् इवासत्यं चित्तस्पन्दात् तथा जगत्
येन प्रस्पन्दते चित्तं येन न स्पन्दते ऽथ वा । तद् ब्रह्मन् ब्रूहि मे येन चिकित्स्येत तद् एव हि