यद् उपगतस् सुगतः परं प्रधानं यद् उपगतो ध्रुवतां नृपश् च कश्चित् । यद् उपगताः पदम् उत्तमं महान्तः प्रयतनकर्मतरोर् महाफलं तत्
ब्रह्मणस् समुपायान्ति जगन्तीमानि राघव । स्थैर्यं यान्त्य् अविवेकेन शाम्यन्त्य् अङ्ग विवेकतः
जगज्जालजलावर्तवृत्तयो ब्रह्मवारिधौ । सङ्ख्यातुं केन शक्यन्ते भासां च त्रसरेणवः
असम्यक्प्रेक्षणं विद्धि कारणं जगतस् स्थितौ । संसारशान्ताव् एकान्तकारणं सम्यगीक्षणम्
अयं हि राम दुष्पारो घोरस् संसारसागरः । विना युक्तिप्रयत्नाभ्याम् अस्मान् नाम न तीर्यते
अयं हि सागरः पूर्णो मोहाम्बुभरपूरितः । अगाधमरणावर्तः कल्लोलाकुलकोटरः
प्रभ्रमत्पुण्यदिण्डीरो ज्वलन्नरकवाडवः । तृष्णाविलोललहरिर् मनोजलमतङ्गजः
आलीनजीवितसरिद् भोगरत्नसमुद्गकः । क्रुद्धरोगोरगाकीर्ण इन्द्रियग्राहघर्घरः
पश्यास्मिन् प्रसृता राम वीचयश् चारुचञ्चलाः । इमा मुग्धाङ्गनानाम्न्यश् शिखराकर्षणक्षमाः
छदश्रीपद्मरागाढ्या नेत्रनीलोत्पलाकुलाः । दन्तमुक्ताफलाकीर्णास् स्मितफेनोपशोभिताः
केशेन्द्रनीलवलया भ्रूविलासतरङ्गिताः । नितम्बपुलिनस्फीताः कण्ठकम्बुविभूषिताः
ललाटमणिपट्टाढ्या विलासग्राहसङ्कुलाः । कटाक्षलोलशफरा वर्णकाञ्चनवालुकाः
एवंविलोललहरीभीमात् संसारसागरात् । उत्तीर्यते चेन् मग्नेन तत् परं पौरुषं भवेत्
सत्यां प्रज्ञामहानावि विवेके सति नाविके । संसारसागराद् अस्माद् यो न तीर्णो धिग् अस्तु तम्
अपारावारम् आक्रम्य प्रमेयीकृत्य सर्वतः । संसाराब्धिं गाहते यस् स एव पुरुषस् स्मृतः
विचार्यार्यैस् सहालोक्य धिया संसारसागरम् । एतस्मिंस् तदनु क्रीडा शोभते राम नान्यथा
इह भव्यो भवान् साधो विचारपरया धिया । त्वया यूनैव येनायं संसारः प्रविचार्यते
भवान् इव विचार्यादौ संसारम् अतिकान्तया । मत्या यो गाहते लोके नेहासौ परिमज्जति
पूर्वं धिया विचार्यैते भोगा भोगिभयप्रदाः । भोक्तव्याश् चरमं राम गरुडेनेव पन्नगाः
विचार्य तत्त्वम् आलोक्य सेव्यन्ते या विभूतयः । ता उदर्कोदया जन्तोश् शेषा दुःखाय केवलम्
बलं बुद्धिश् च तेजश् च दृष्टतत्त्वस्य वर्धते । सवसन्तस्य वृक्षस्य सौन्दर्याद्या गुणा इव
घनरसायनपूरणशीतया विमलया समया सततं धिया । शिशिररश्मिर् इवातिविराजते विदितवेद्यसुखं रघुनन्दन
समासेन मुने भूयो दृष्टतत्त्वचमत्कृतिम् । कथयोदारवृत्तान्ते कस् ते वचसि तृप्यति
जीवन्मुक्तस्य बहुधा कथितं लक्षणं मया । भूयो ऽपि च महाबाहो कथ्यमानम् इदं शृणु
सुषुप्तवद् इदं नित्यं पश्यत्य् अपगतैषणः । असद्रूपं इवासक्तस् सर्वत्राखिलम् आत्मवान्
कैवल्यम् इव सम्प्राप्तः परिसुप्तमना इव । घूर्णमान इवानन्दी तिष्ठत्य् अधिगतात्मदृक्
न दत्तम् अप्य् उपादत्ते गृहीतम् अपि पाणिना । अन्तर्मुखतयोदात्तरूपया समया धिया
यन्त्रपुत्रकसञ्चार इतीमं जनताक्रमम् । अन्तस्संलीनया दृष्ट्या पश्यन् हसति शान्तधीः
नापेक्षते भविष्यच् च वर्तमाने न तिष्ठति । न संस्मरत्य् अतीतं च सर्वम् एव करोति च
सुप्तः प्रबुद्धो भवति प्रबुद्धो ऽपि च सुप्तवत् । सर्वकर्मकरो ऽप्य् अन्तर् न करोतीव किञ्चन