आपतत्सु यथाकामं यथाकालं यथाक्रमम् । सुखदुःखेषु न क्षोभम् एति भूभृद् ऋतुष्व् इव
मज्जतो ऽपि बहुज्ञस्य राम कर्मेन्द्रियक्रमैः । असक्तमनसो नित्यं न किञ्चिद् अपि मज्जति
कलङ्क्य् अन्तःकलङ्केन प्रोच्यते हेम नान्यथा । भावासक्त्या समासक्त उक्तो जन्तुर् हि नान्यथा
शरीरात् प्रविविक्तं स्वं पश्यतः प्रविवेकिनः । विकर्तिताङ्गकस्यापि न किञ्चित् प्रविकर्तितम्
सकृत्प्रभातं विमलं यज् ज्ञातं ज्ञातम् एव तत् । न हि बन्धुः परिज्ञातः पुनर् अज्ञाततां व्रजेत्
सर्पभ्रान्तौ निवृत्तायां न रज्ज्वां सर्पभावना । पुनर् एति यथा प्रावृण्नदी गिरितटच्युता
न हेम तापशुद्धाङ्गं स्वाभासम् अलम् आगतम् । कर्दमे मग्नम् अपि सत् समादत्ते मलं पुनः
क्षीणे स्वहृदयग्रन्थौ न बन्धो ऽस्ति पुनर् गुणैः । यत्नेनापि पुनर् बद्धं केन वृन्ते च्युतं फलम्
अयश्छेदविचाराभ्याम् अभितः खण्डशो गतम् । पाषाणं च मनश् चैव सन्धातुं कस्य शक्तता
विज्ञातायाम् अविद्यायां कः पुनः परिमज्जति । परिज्ञाय श्वपाकानां यात्रां कः प्रेक्षते द्विजः
सुधाम्भसि यथा क्षीरधीर् विचारान् निवर्तते । संसारवासना तद्वद् धीविचारान् निवर्तते
मध्वम्बुशङ्कया तावद् विषवारि प्रपीयते । यावत् तन् न परिज्ञातं परिज्ञातं विहीयते
रूपलावण्ययुक्तापि चित्रकान्तेव कामिनी । द्रव्यमात्रसमारम्भात् तत्त्वविद्भिर् विलोक्यते
यथा मषीकुसुम्भादि स्त्रियाश् चित्रे तथैव हि । जीवन्त्या अपि केशोष्ठं कस् तां प्रति किल ग्रहः
अनुभूतो गुडस् स्वादुर् अपि दाहविकर्तनैः । न शक्यते ऽन्यथा कर्तुं तत्त्वालोकस् तथात्मनः
परव्यसनिनी नारी व्यग्रापि गृहकर्मणि । तद् एवास्वादयत्य् अन्तर् नवसङ्गरसायनम्
एवं तत्त्वे परे शुद्धे धीरो विश्रान्तिम् आगतः । न शक्यते चालयितुं देवैर् अपि सहासुरैः
परव्यसनिनी नारी केन भर्त्रा बलीयसा । विस्मारिता स्वसङ्कल्पकान्तसङ्गमहोत्सवम्
जगत् समरसानन्तचिदालोकावलम्बनम् । केन विस्मार्यते बुद्धिस् तत्त्वज्ञस्य महात्मनः
समग्रसुखदुःखाभ्यां व्यवहारम् अखण्डितम् । कुर्वन् गुरुजनायत्तो भर्तृश्वशुरखेदितः
यथा सङ्कल्पकान्तेन भवत्य् आनन्दमन्थरः । वधूलोको व्यसनवान् दुःखजालैर् न खेद्यते
तथा विगलिताविद्यो व्यवहारपरो ऽपि सन् । सम्यग्दृष्टिसमाचारो मुदम् एत्य् अन्तर् आत्मना
छिद्यते न निकृत्ताङ्गो गलदस्रुर् न रोदिति । दह्यते न प्रदग्धो ऽपि नष्टो ऽपि न विनश्यति
व्यपगतसुखदुःखसन्निपातो विधिविधुरेष्व् अपि सङ्कटेष्व् अखिन्नः । निवसतु सदने पुरोत्तमे वा विततगिरौ विपिने तपोवने वा
जनकस् संस्थितो राज्ये व्यवहारपरो ऽपि सन् । विगतज्वर एवान्तर् अनाकुलमतिस् सदा
पितामहो दिलीपस् ते सर्वारम्भपरो ऽप्य् अलम् । वीतरागतयैवान्तर् बुभुजे मेदिनीं चिरम्
जीवन्मुक्ताकृतिर् नित्यम् अजो राज्यम् अपालयत्
विचित्रबलयुद्धेषु व्यवहारेषु भूरिषु । मान्धाता सुचिरं तिष्ठंस् त्यक्तवान् न परं पदम्
बडिः पातालपीठस्थः कुर्वन् स्वां दिवसस्थितिम् । सदात्यागी सदासक्तो जीवन्मुक्तपदे स्थितः
नमुचिर् दानवाधीशो देवद्वन्द्वपरस् सदा । नानाचारविहारेषु क्वचिन् नान्तर् अतप्यत