परं धैर्यम् उपादत्ते स्थैर्यं मेरुर् इवाचलः । राजते स्वस्थया लक्ष्म्या शान्तेन्धन इवानलः
भवत्य् आत्मनि निर्वाणः प्रशान्त इव दीपकः । दृष्टिम् आयाति परमां नरः पीतामृतो यथा
अन्तर्दीपो घट इव मध्यज्वाल इवानलः । स्फुरद्दीप्तिर् मणिर् इव प्रयात्य् अन्तः प्रकाशताम्
सर्वात्मकं सर्वगतं सर्वेशं सर्वनायकम् । सर्वाकारं निराकारं स्वम् आत्मानं प्रपश्यति
हसत्य् अलम् अतीतास् ताः पेलवा दिवसावलीः । यासु स्मरशरश्रेणीचपलं चित्तम् अच्छिनत्
सङ्गरङ्गविनिष्क्रान्तश् शान्तमानमनोज्वरः । अध्यात्मरतिर् आसीनः पूर्णपावनमानसः
निर्मृष्टकामपङ्काङ्कश् छिन्नजन्मनिबन्धनः । द्वन्द्वदोषभयोन्मुक्तस् तीर्णसंसारसागरः
प्राप्तानुत्तमविश्रान्तिर् लब्धालभ्यपदास्पदः । अनिवर्तिपदं प्राप्तः कर्मणाम् अन्तम् आगतः
सर्वाभिवाञ्छितारम्भो न किञ्चिद् अपि वाञ्छति । सर्वानुमोदितानन्दो न किञ्चिद् अनुमोदते
न ददाति न चादत्ते न स्तौति न च निन्दति । नास्तम् एति न चोदेति न तुष्यति न शोचति
सर्वारम्भफलत्यागी सर्वोपाधिविवर्जितः । सर्वाशासम्परित्यागी जीवन्मुक्त इति स्मृतः
सर्वैषणाः परित्यज्य चेतसा भव मौनवान् । धारा निरवशेषेण यथा त्यक्त्वा पयोधरः
तथा न सुखयत्य् अङ्गसंलग्ना वरवर्णिनी । यथा सुखयति स्वान्तम् इन्दुशीता निराशता
न तथेन्दुस् सुखयति कण्ठलग्नो ऽपि राघव । नैराश्यं सुखयत्य् अन्तर् यथा सकलशीतलम्
पुष्पघूर्णन्नवलतो न तथा राजते मधुः । यथोदारमतिर् मौनी नैराश्यसममानसः
न हिमाद्रेर् न मुक्ताभ्यो न रम्भाभ्यो न चन्दनात् । न तच् चन्द्रमसश् शैत्यं नैराश्याद् यद् अवाप्यते
अपि राज्याद् अपि स्वर्गाद् अपीन्दोर् अपि माधवात् । अपि कान्तासमासङ्गान् नैराश्यं परमं सुखम्
तृणवन् नोपकुर्वन्ति यया त्रिभुवनश्रियः । सा परा निर्वृतिस् साधो नैराश्याद् उपलभ्यते
आशाकरञ्जपरशुं पराया निर्वृतेः पदम् । पुष्पगुच्छं शमतरोर् आलम्बस्व निराशताम्
गोष्पदं पृथिवी मेरुस् स्थाणुर् आशास् समुद्गिकाः । तृणं त्रिभुवनं राम नैराश्यालङ्कृताकृतेः
दानादानसमाहारविहारविभवादिकाः । क्रिया जगति हस्यन्ते निराशैः पुरुषोत्तमैः
पदं यस्य न बध्नाति कदाचित् कलना हृदि । तृणीकृतत्रिभुवनः केनासाव् उपमीयते
इदम् एवास्त्व् इदं मास्तु ममेति हृदि रञ्जना । न यस्यास्ति तम् आत्मेशं तोलयन्ति कथं जनाः
सर्वसङ्कटपर्यन्तम् असङ्कटमलं सुखम् । सौभाग्यं परमं बुद्धेर् नैराश्यम् अवलम्ब्यताम्
न शास्तेह त्वम् आशानां विद्धि मिथ्याभ्रमं जगत् । वहद्रथस्थदिक्चक्रनेम्यावर्तवद् उत्थितम्
किं मुह्यसि महाबाहो मूर्खवत् पण्डितो ऽपि सन् । ममेदं तद् अयं सो ऽहम् इत्य् उद्भ्रान्तेन चेतसा
आत्मैवेदं जगत् सर्वं नानातेह न विद्यते । एकरूपं जगज् ज्ञात्वा धीरै राम न खिद्यते
यथाभूतपदार्थौघदर्शनाद् एव राघव । परमाश्वासनं बुद्धेर् नैराश्यम् अधिगम्यते
भावाभावविसंवादमुक्तम् आद्यन्तयोस् स्थितम् । यद् रूपं तत् समालम्ब्य पदार्थानां स्थितिं कुरु
नैराश्यधीरमनसो मायेयम् अतिमोहिनी । पलाय्य याति संसारी मृगी केसरिणो यथा