किं तज्ज्ञव्यतिरेकेण विद्यते यद् उपागमे । हर्षम् एतु विषादं वा विनाशे ज्ञो जगन्मयः
अहङ्कारदृशाव् एते सात्त्विके द्वे विनिर्मले । तत्त्वज्ञानात् प्रवर्तेते मोक्षदे पारमार्थिके
परो ऽणुस् सकलातीतरूपो ऽहं त्व् इत्य् अहङ्कृतिः । प्रथमा सर्वम् एवाहम् इत्य् अन्योक्ता रघूद्वह
अहङ्कारदृग् अन्या तु तृतीया विद्यते ऽनघ । देहो ऽहम् इति तां विद्धि दुःखायैव न शान्तये
अथ वैतत् त्रयम् अपि त्यक्त्वा सकलसिद्धये । यथेच्छं तद् उपालम्ब्य तिष्ठावष्टब्धतत्पदः
सर्वातीतस्वरूपो ऽपि सर्वसत्तातिगो ऽपि च । स्वसत्तापूरितजगद् अस्त्य् एवात्मा प्रकाशकः
स्वानुभूत्यैव पश्याशु स एवासि सदोदितः । संशयं हृदयग्रन्थिं त्यज तत्त्वविदां वर
नात्मास्त्य् अनुमया राम न चाप्तवचनादिना । सर्वदा सर्वथा सर्वं स प्रत्यक्षानुभूतितः
यद् इदं दर्शनं स्पन्दः किञ्चिद् यत् संविदाद्य् अपि । तत् सर्वम् आत्मा भगवान् दृश्यदर्शनवर्जितः
न सन् नासद् असौ देवो नाणुर् नापि महान् असौ । नाप्य् एतयोर् दृशोर् मध्यं स एवेदं च सर्वशः
स एवेदं च वदति स च वक्तुं न युज्यते । न तदन्यद् इदं नैतत् पश्य मायाम् अनामयाम्
नात्मायम् अयम् अप्य् आत्मा सञ्ज्ञाभेद इति स्वयम् । तेनैव सर्वगतया शक्त्या स्वात्मनि कल्पितः
संस्थितस् स हि सर्वत्र त्रिषु कालेषु भासुरः । सूक्ष्मत्वात् सुमहत्त्वाच् च केवलं न विभाव्यते
सत्स्व् अनन्तपदार्थेषु जीवत्वेनाभिबिम्बति । आत्मा पुर्यष्टकादर्शे स्वभाववशतस् स्वतः
पुर्यष्टकोदयाद् एव स्वयम् आत्मानुभूयते । सर्वदा सर्वसंस्थः खे घनस्पन्दाद् इवानिलः
चिदात्मा सर्वगो व्यापी न क्वचिन् नाम न स्थितः । यद्वत् सर्वपदार्थानां सत्ता तद्वन् महेश्वरः
सति पुर्यष्टके तस्मिञ् जीवस् स्फुरति नोपलः । सति वायाव् इव रजस् सति दीप इवेक्षणम्
इयं पुर्यष्टकस्येच्छा स्वात्मन्य् एवात्मनि स्थिते । सति स्फुरत्य् अभ्युदिते भानाव् इव जनैषणा
यदि सूर्ये स्थिते व्योम्नि तद्वशोदितसंस्थितिः । नश्यति व्यवहारो ऽयं भास्वतः किम् उपागतम्
यद्य् आत्मनि स्थिते देवे तत्सत्तालब्धसंस्थितिः । देहो नाशम् उपायाति तत् किम् उन्नष्टम् आत्मनः
न जायते न म्रियते नाभिवाञ्छति नोज्झति । न मुक्तो न च बद्धो ऽयम् आत्मा सर्वस्य सर्वदा
आत्मावबोधाभ्युदिता निरात्मन्य् आत्मतां गता । सर्परज्जुभ्रमाकारा भ्रान्तिर् दुःखाय केवलम्
अनादित्वान् न जातो ऽयम् अजातत्वान् न नश्यति । आत्मात्मव्यतिरिक्तं तु नाभिवाञ्छत्य् असम्भवात्
दिक्कालाद्यनवच्छेदान् न बद्धो ऽयं कदाचन । बन्धाभावे ऽप्य् अमुक्तिस् स्याद् अमोक्षस् तेन स स्मृतः
एवङ्गुणविशिष्टो ऽयम् आत्मा सर्वस्य राघव । अविचारवशान् मूढो लोको ऽयं परिरोदिति
सम्यगालोकिताशेषपूर्वापरजगत्क्रमः । मा शोकं गच्छ सुमते मौर्ख्योपहतलोकवत्
द्वे एव कलने त्यक्त्वा मोक्षबन्धात्मिके सदा । विदुषा व्यवहर्तव्यं यन्त्रेणेवात्ममौनिना
न मोक्षो नभसः पृष्ठे न पाताले न भूतले । मोक्षो हि चेतो विमलं सम्यग्ज्ञानावबोधितम्
सकलाशास्व् असंसक्त्या यस् स्वयं चेतसः क्षयः । स मोक्षनाम्ना कथितस् तत्त्वज्ञैर् आत्मदर्शिभिः
यावत् प्रबोधो विमलो नोदितस् तावद् एव सः । मौर्ख्यदीनतया राम भक्त्या मोक्षो ऽभिवाञ्छ्यते