यथा कचन्ति विविधैर् मणिरत्नैर् महोर्मयः । निरस्तवासनं चित्रैर् व्यवहारैर् नरोत्तमाः
न कूलकाषैर् जलधिर् न रजोभिर् नभस्तलम् । न म्लायति निजैर् लोकव्यवहारैर् इहात्मवान्
गतैर् अभ्यागतैस् स्वच्छैर् मलिनैश् चपलैर् जडैः । न रागो नाम्बुधेर् द्वेषो भोगैश् चाधिगतात्मनः
यन् मनोमननं किञ्चित् समग्रे जगति स्थितम् । तच् चेत्योन्मुखचित्तत्त्वविलासोल्लसनं विदुः
यद् अहं यच् च भूतादि कालत्रितयभावि यत् । दृश्यदर्शनसम्बन्धविस्तारस् तद् विजृम्भते
यद् दृश्यं तद् असत् सद् वा दृष्टिम् एकाम् उपाश्रितम् । अन्यत् त्व् अलेपकं तस्माद् धर्षशोकदशे कुतः
असत्यम् एवासत्यं हि सत्यं सत्यं सदैव हि । सत्यासत्यम् असद् विद्धि तदर्थं किं विमुह्यसि
असम्यग्दर्शनं त्यक्त्वा सम्यक् पश्य सुलोचन । न क्वचिन् मुह्यति प्रौढस् सम्यग्दर्शनवान् इह
दृश्यदर्शनसम्बन्धे यत् सुखं पारमार्थिकम् । अनुभूतिमयं तस्मात् परं ब्रह्मेति कथ्यते
दृश्यदर्शनसम्बन्धसुखसंविद् अनुत्तमा । ददात्य् अज्ञाय संसारं ज्ञाय मोक्षं सुखोदया
दृश्यदर्शनसम्बन्धसुखम् आत्मवपुर् विदुः । तद् दृश्यावलितं बद्धं तन्मुक्तं मुक्तम् उच्यते
दृश्यदर्शनसम्बन्धसुखसंविद् अनामया । क्षयातिशयमुक्ता चेत् तन् मुक्तिस् सोच्यते बुधैः
दृश्यदर्शनसम्बन्धे यानुभूतिस् स्वगोचरा । दृश्यदर्शननिर्मुक्ता ताम् आलम्ब्य भवाभवः
सौषुप्ती दृष्टिर् एषा हि यात्य् एवं सम्प्रकाशताम् । एवं च याति तुर्यत्वम् एवं मुक्तिर् इति स्मृता
दृश्यदर्शनमुक्तायां युक्तायां परया धिया । दृश्यदर्शनसम्बन्धसंविद्य् अस्यां तु राघव
नात्मा स्थूलो न चैवाणुर् न प्रत्यक्षो न चेतनः । नाचेतनो न च जडो न चैवासन् न सन्मयः
नाहं नान्यो न चैवैको नानेको नाप्य् अनेकवान् । नाभ्याशस्थो न दूरस्थो नैवास्ति न च नास्ति च
नाप्राप्यो नापि च प्राप्यो न चासर्वो न सर्वगः । न पदार्थो नापदार्थो नापञ्चात्मा न पञ्च च
यद् इदं दृश्यतां प्राप्तं मनष्षष्ठेन्द्रियास्पदम् । तदतीतं पदं यत् स्यात् तन् न किञ्चिद् इवेहितम्
यथाभूतम् इदं सम्यग् ज्ञस्य सम्पश्यतो जगत् । सर्वम् आत्ममयं विद्वन् नास्त्य् अनात्ममयं क्वचित्
काठिन्यद्रवणस्पन्दस्वावकाशावलोकने । आत्मैव सर्वं सर्वेषु भूवार्यनिलखाग्निषु
सत्तैवास्ति न वस्तूनां यया नाम विना चिता । व्यतिरिक्तं ततो ऽस्तीति विद्धि प्रोन्मत्तजल्पितम्
एको जगन्ति सकलानि समस्तकालकल्पक्रमान्तरगतानि गतागतानि । आत्मैव नेतरकलाकलनास्ति काचिद् इत्थम्मतिर् भव भवातिगतो महात्मन्
एवंविचारया दृष्ट्या द्वैतत्यागेन राघव । स्वो भावः प्राप्यते तज्ज्ञैस् तज्ज्ञैश् चिन्तामणिर् यथा
अथेमाम् अपरां दृष्टिं शृणु रामानया यथा । द्रक्ष्यस्य् आत्मानम् अचलं भविष्यसि च दिव्यदृक्
अहं खम् अहम् आदित्यो दिशो ऽहम् अहम् अप्य् अधः । अहं दैत्या अहं देवाश् शैलाश् चाहम् अहं महः
तमो ऽहम् अहम् अभ्राणि भूसमुद्रादिकं त्व् अहम् । रजो वायुर् अथाग्निश् च जगत् सर्वम् इदं त्व् अहम्
जगत्त्रये ऽहं सर्वत्र स आत्मैव किल स्थितः । को ऽहं किम् अन्यद् इह हि द्वित्वम् एकस्य कीदृशम्
इति निश्चयवान् अन्तर् नूनम् आत्मतया जगत् । पश्यन् हर्षविषादाभ्यां नावशः परिभूयते
मन्मये ऽस्मिन् किल जगत्य् अखिले संस्थिते ऽनघ । किम् आत्मीयं परं किं स्यात् कमलेक्षण कथ्यताम्