यथा न किञ्चित् कलयन् मञ्चके स्पन्दते शिशुः । तथा फलाद्य् अकलयन् कुरु कर्माणि राघव
अचेत्यचित्पदस्थत्वाज् जाग्रत्य् अपि सुषुप्तधीः । यद् यत् करोति लब्धात्मा तस्मिंस् तस्य न कर्तृता
दशाम् आसाद्य सौषुप्तीं स्वविदैव विवासनः । अन्तश्शीतलताम् एति ज्ञो रसेन यथा शशी
सुषुप्तस्थो महातेजा घूर्णन् पूर्णेन्दुबिम्बवत् । समस् सर्वास्व् अवस्थासु भवत्य् अद्रिर् यथर्तुषु
सुषुप्तसंस्थो धीरात्मा बहिर् आयाति लोलताम् । क्रियासु नान्तर् भूकम्पप्रस्पन्दित इवाचलः
सुषुप्तावस्थितो भूत्वा देहं विगतकल्मषः । घातयाश्व् अथ वा दीर्घं कालं धारय शैलवत्
एषैव राम सौषुप्ती स्थितिर् अभ्यासयोगतः । प्रौढा सती तुर्यम् इति कथिता तत्त्वकोविदैः
आनन्दमय एवात्र प्रक्षीणसकलामयः । अत्यन्तास्तङ्गतमना भवति ज्ञो महोदयः
अत्रस्थो ज्ञः प्रमुदितः परमानन्दघूर्णितः । लीलाम् इवेमां रचनां सांसारीम् अनुपश्यति
वीतशोकभयायासो गतसंसारसम्भ्रमः । तुर्यावस्थाम् उपारूढो भूयः पतति नात्मवान्
प्राप्तुं स्वां पदवीं पुण्यां यत्नवन्तम् इमं जनम् । शैलसंस्थ इवाधस्स्थं हसन् पश्यति धीरधीः
अस्यां तु तुर्यावस्थायां स्थितिं प्राप्याविनाशिनीम् । आनन्दैकान्तलीनत्वाद् अनानन्दपदं गतः
अनानन्दमहानन्दः कलातीतस् ततो ऽपि हि । मुक्त इत्य् उच्यते योगी तुर्यातीतपदं गतः
परिगलितसमस्तजन्मपाशस् सकलविहीनमनोमयाभिमानः । परमरसमयीं प्रयाति सत्तां जलगतसैन्धवखण्डवन् महात्मा
यावत् तुर्यपरामर्शस् तावत् केवलतापदम् । जीवन्मुक्तस्य विषयो वचसां च रघूद्वह
अत ऊर्ध्वं सदेहानां मुक्तानां वचसां तथा । विषयो न महाबाहो पुरुषाणां इवाम्बरम्
सा हि विश्रान्तिपदवी दूरेभ्यो ऽपि दवीयसी । गम्या विदेहमुक्तानां खलेखेव नभस्वताम्
सुषुप्तावस्थया कञ्चित् कालं भुक्त्वा जगत्स्थितिम् । तुर्यताम् एत्य तदनु परमानन्दघूर्णिताः
तुर्यातीतां दशां तज्ज्ञा यथा यान्त्य् आत्मकोविदाः । तथाधिगच्छ निर्द्वन्द्वं पदं रघुकुलोद्वह
सुषुप्तावस्थया राम भव संव्यवहारवान् । चित्रेन्दोर् इव ते न स्तः क्षयोद्वेगाव् अरिन्दम
शरीरसन्निवेशस्य क्षये स्थैर्ये च संविदम् । मा गृहाण भ्रमो ह्य् एष शरीरम् इति जृम्भते
देहनाशेन को ऽर्थस् ते को ऽर्थस् ते देहसंस्थया । भव त्वं प्रकृतारम्भस् तिष्ठत्व् एष यथास्थितम्
ज्ञातवान् असि तत् सत्यं बुद्धवान् असि तत् पदम् । प्राप्तवान् असि रूपं स्वं विशोको भव भूतये
ईप्सितानीप्सितत्यक्तश् शीतलालोकशोभया । अन्धकारातपाम्भोदमुक्तं खम् इव शोभसे
मनस् तवात्मा सम्पन्नं नाधस् समनुधावति । योगमन्त्रतपस्सिद्धः पुरुषः खाद् इवावनिम्
इह शुद्धा चिद् एवास्ति पारावारविवर्जिता । अयं सो ऽहम् इदं तन् मे इति ते मास्तु विभ्रमः
आत्मेति व्यवहारार्थम् अभिधा कल्पिता विभोः । नामरूपादिभेदास् तु दूरम् अस्माद् अलं गताः
जलम् एव यथाम्भोधिर् न तरङ्गादिकं पृथक् । आत्मैवेदं तथा सर्वं न भूतौघादिकं पृथक्
यथा समस्ताज् जलधेर् जलाद् अन्यन् न लभ्यते । तथैव जगतस् स्फाराद् आत्मनो ऽन्यन् न लभ्यते
अयं सो ऽहम् इति प्राज्ञ क्व करोषि व्यवस्थितिम् । किं तत् त्वं किं च वा ते स्यात् किं न त्वं किं च वा न ते