न सक्तम् इह चिन्तासु न चेष्टासु न वस्तुषु । नाकाशे नाप्य् अधोभागे न दिक्षु न लतासु च
न बहिर् विपुलाभोगे न चैवेन्द्रियवृत्तिषु । नाभ्यन्तरे न च प्राणे न मूर्धनि न तालुनि
न भ्रूमध्ये न नासान्ते न मुखे न खतारके । नान्धकारे न चाभासे न चास्मिन् हृदयाम्बरे
न जाग्रति न च स्वप्ने न सुषुप्ते न निर्मले । नासिते न च वा पीते रक्तादौ शबले ऽपि च
न स्थिरे न चले नादौ न मध्ये नेतरत्र च । न दूरे नान्तिके नाङ्गे न पदार्थे न चात्मनि
न शब्दस्पर्शरूपेषु न मोहानन्दवृत्तिषु । न गमागमचेष्टासु न कालकलनासु च
केवलं चिति विश्रम्य किञ्चिच् चेत्यावलम्बतः । सर्वत्र नीरसम् इव तिष्ठत्व् आत्मरसं मनः
तत्रस्थो विगतासङ्गो जीवो ऽजीवत्वम् आगतः । व्यवहारम् इमं सर्वं मा करोतु करोतु वा
अकुर्वन् वापि कुर्वन् वा जीवस् स्वात्मरतिक्रियाम् । क्रियाफलैर् न सम्बन्धम् आयाति खम् इवाम्बुदैः
अथ वा तम् अपि त्यक्त्वा चेत्यांशं शान्तचिद्घनः । जीवस् तिष्ठतु संशान्तं ज्वलन् मणिर् इवात्मनि
निर्वाणम् आत्मनि गतस् सततोदितात्मा जीवो भुवि व्यवहरन्न् अपि रामभद्र । नासङ्गम् एति गतसङ्गतया फलेन कर्मोद्भवेन हसतीव च देहम् आरात्
असंसङ्गसुखध्यानसंस्थितैर् विदितात्मभिः । व्यवहारिभिर् अप्य् अन्तर् वीतशोकैर् अवस्थितम्
प्रक्षुब्धाक्षुब्धदेहस्य विसंवेदनसंविदः । अन्तःपूर्णस्य वदने श्रीर् इन्दोर् इव लक्ष्यते
चेत्यहीनचिदालम्बि मनो यस्य गतज्वरम् । तेनाम्बु कतकेनेव जनता सम्प्रसीदति
नित्यम् आत्मदृगालीनो ज्ञस् स्वस्थश् चञ्चलो ऽपि सन् । क्षुब्धो दृश्यत एवासौ प्रतिबिम्बार्कवन् मुधा
आत्मारामा महात्मानः प्रबुद्धाः परमोदयाः । बहिः पिञ्छाग्रतरला अन्तर् मेरुर् इवाचलाः
चित्तम् आत्मत्वम् आयातं सुखदुःखानुरञ्जनाम् । नोपैति रङ्गसंयोगं मसृणस् स्फटिको यथा
संसारदृष्टिर् उदिता ज्ञातलोकपरावरम् । न रञ्जयति सच्चित्तं जललेखा यथाम्बुजम्
आत्मध्यानमयो ऽध्यानी प्रबोधं परम् आगतः । कलनामलनिर्मुक्तस् त्व् असक्त इति कथ्यते
आत्मारामतया जीवो यात्य् असंसक्तताम् इह । आत्मज्ञानेन संसङ्गस् तनुताम् एति नान्यथा
जाग्रत्य् एव सुषुप्तस्थो जीवो भवति राघव । अस्यां दृशि गतद्वन्द्वो नित्यानस्तमयोदयः
अत्र प्रौढिम् उपायातस् तुर्यताम् एति पावनीम् । परिणामवशाद् इन्दुर् अमावस्यार्कताम् इव
चित्त्वे चेत्यदशाहीने या स्थितिः क्षीणचेतसः । सोच्यते शान्तकलना जाग्रत्य् एव सुषुप्तता
तां च सुप्तदशाम् एत्य जीवन् व्यवहरन् नरः । सुखदुःखवरत्राभिर् न कदाचन कृष्यते
जाग्रत्य् एव सुषुप्तस्थो यः करोति जगत्क्रियाम् । तं यन्त्रपुत्रकम् इव नायाति सुखदुःखदृक्
चित्तस्य बाधिका सक्तिर् भावाभावोपतापदा । आत्मताम् आगते चित्ते कस्य किं बाधते कथम्
सुषुप्तबुद्धिः कर्माणि पूर्वहेवाकहेलया । कुर्वन् न बध्यते जीवो जीवन्मुक्ततया स्थितः
सौषुप्तीं वृत्तिम् आश्रित्य कुरु मा कुरु वानघ । कर्म प्रकृतिहेवाकवशाद् उपगतं स्वकम्
नादानं न परित्यागः कर्मणो ज्ञाय रोचते । तिष्ठन्त्य् अधिगतात्मानो यथाप्राप्तानुवर्तिनः
कुर्वन्न् अपि न कर्तासि सुषुप्तैकस्थया धिया । अकर्तापि च कर्तासि यथेच्छसि तथा कुरु