जीवितोग्रद्रुमफल मदाश्वासामृताम्बुधे । जगत्य् अस्मिन् महाबन्धो भास स्वागतम् अस्तु ते
एतावत्यो दिनावल्यो मद्वियोगवता त्वया । वद क्व क्षपितास् साधो कच्चित् ते विमलं तपः
कच्चित् ते विज्वरा बुद्धिः कच्चिज् जातस् त्वम् आत्मवान् । कच्चित् फलितविद्यस् त्वं कच्चित् कुशलवान् असि
इत्य् उक्तवन्तं संसारसमुद्विग्नम् अलं तदा । प्राहाप्राप्तमहाज्ञानं सुहृत् सुहृदम् आदरात्
साधो स्वागतम् अद्याङ्ग दिष्ट्या दृष्टो ऽसि मानद । कुशलं तु कुतो ऽस्माकं संसारे तिष्ठताम् इह
यावन् नाधिगतं ज्ञेयं यावत् क्षीणा न चित्तभूः । यावत् तीर्णं न संसारात् तावन् मे कुशलं कुतः
यावन् नाधिगतं ज्ञानं यावन् न समतोदिता । यावन् नाभ्युदितो बोधस् तावन् नः कुशलं कुतः
आशा यावद् अशेषेण न लूनाश् चित्तसम्भवाः । वीरुधो दात्रकेणेव तावन् नः कुशलं कुतः
आत्मलाभं विना साधो विना ज्ञानमहौषधम् । उदेति पुनर् एवेयं दुस्संसृतिविषूचिका
शैशवाङ्कुरितारम्भो नवयौवनपल्लवः । जराकुसुमितो ऽभ्येति पुनस् संसारदुर्द्रुमः
कायजीर्णतरोर् अस्माद् बान्धवाक्रन्दषट्पदात् । जरापुष्पसितोदेति पुनर् मरणमञ्जरी
भुक्तशुक्तर्तुविरसा पुराणदिवसोम्भिता । नीयते नीरसप्राया पुनस् संवत्सरावली
महादरीषु देहाद्रेस् तृष्णाकण्टकितास्व् अति । हेलाव्यालासु च पुनः क्रियासु परिलुप्यते
दुःखैस् सुखलवाकारैर् दीर्घदीर्घैश् शुभाशुभैः । अपर्यस्तागमप्रायाः प्रयान्त्य् आयान्ति रात्रयः
अयथार्थक्रियारम्भैः कदाशावेशपल्लवैः । क्षीयते कर्मभिस् तुच्छैर् आयुर् आहतकर्तृभिः
उन्मूलिताशयालानो मनोमत्तमतङ्गजः । तृष्णाकरेणुकोत्तब्धो दूरं विपरिधावति
जिह्वादललतालग्नः कायद्रुमगुहालये । यत्रचिन्तामणौ वृद्धो गर्धगृध्रो विवर्धते
नीरसा निस्सुखा लघ्वी पतत्पेलवगात्रिका । जीर्णपर्णसवर्णेयं क्षीयते दिवसावली
अपमानरजोध्वस्तम् अस्तङ्गतवपुश्श्रि च । मुखं धूसरताम् एति हिमैः पद्मम् इवाहतम्
शुष्यतः कायसरसः प्रगलद्यौवनाम्भसः । राजहंसः क्षणाद् आयुर् अनावर्ति पलायते
कालानिलबलोद्धूताज् जर्जराज् जीवितद्रुमात् । भोगपुष्पाणि दिवसपर्णानि निपतन्त्य् अधः
भोगभोगिश्रितेष्व् अन्तर् दुःखदर्दुरवारिषु । मनो मोहान्धकूपेषु दूरेषु विनिमज्जति
नानानुरञ्जना स्पष्टा तृष्णा तरलपेलवा । चैत्यमग्नपताकेव दूरं समधिरोहति
अस्य संसारतन्त्रस्य बृहत्कालबिलास्पदः । जीविताशामयांस् तन्तून् अन्तकाखुर् निकृन्तति
यौवनोत्फालकल्लोला बहलोल्लासफेनिला । परावर्तमहावर्ता याति जीवितदुर्नदी
कलाकुलकलत्कार्यकल्लोलकुलसङ्कुला । क्रियासरिद् अपर्यन्ता वहत्य् आकुलकोटरा
अनन्ता बन्धुजनतानद्यो गम्भीरकोटरे । अजस्रं निपतन्त्य् एता वितते कालसागरे
देहरत्नशलाकेयं नाशपङ्कार्णवोदरे । न ज्ञायते क्व मग्नेति तात जन्मनि जन्मनि
चिन्ताचक्रे चिरं चञ्चच्चक्रिकाचारचञ्चुरे । चेतो भ्रमति सामुद्रे गर्तावर्ते तृणं यथा
उह्यमानम् अनन्तेषु चेतः कार्यमहोर्मिषु । क्षणम् एति न विश्रामं चिन्ताताण्डविताशयम्