अभ्रनीलांशुकच्छन्ना मूकरत्नविभूषणाः । शिलाकनकसुन्दर्यो यत्र शृङ्गाभिसारिकाः
तत्रोत्तरतटे सानाव् आनमत्फलपादपे । रत्नपुष्करिणीजालवहन्निर्झरवारिणि
चूतद्रुमलतोन्मुक्तपुष्पस्तबकदन्तुरे । विदुलाङ्कोल्लपुन्नागनीपनीरन्ध्रदिक्तटे
लतावितानच्छन्नार्के रत्नांशुभरभासुरे । स्रवज्जम्बूरसक्नूते स्वर्लोकाह्लादकारिणि
ब्रह्मलोकसमस् स्वर्गरम्यश् शिवपुरोपमः । अत्रेर् अस्त्य् आश्रमश् श्रीमान् सिद्धश्रमहरो महान्
महत्य् अत्र्याश्रमे तस्मिंस् तापसौ द्वौ बभूवतुः । कौचिद् एव नभोमार्ग इव शुक्रबृहस्पती
तयोर् अथैकास्पदयोस् तत्राभूतां सुताव् उभौ । कुलाङ्कुरौ शुद्धतनू सरस्वत्य् अम्बुजाव् इव
विलासभासनामानौ वृद्धिम् आययतुः क्रमात् । तौ पित्रोः पल्लवौ शीघ्रं लतापादपयोर् इव
आस्ताम् अन्योऽन्यसुहृदौ सुस्निग्धौ वल्लभौ मिथः । तिलतैलवद् आश्लिष्टौ तौ पुष्पामोदवत् स्थितौ
नाभूतां विप्रयुक्तौ तौ सुरक्ताव् इव दम्पती । एकं द्वित्वम् इवापन्नं समम् आसीत् तयोर् मनः
तौ तथान्योऽन्यमुदितौ मनोहरतराकृती । तस्थतुस् स्वाश्रमे मौने सरोज इव षट्पदौ
प्रापतुर् यौवनं बाल्यम् उत्सृज्य जनवल्लभौ । कालेनाल्पतरेणैव चन्द्रसूर्याव् इवोदितौ
जग्मतुर् देहम् उत्सृज्य ततस् तौ पितरौ तयोः । स्वर्गं जरार्ताव् उड्डीय नीडाद् इव विहङ्गमौ
पञ्चत्वं गतयोः पित्रोर् दीनवक्त्रौ बभूवतुः । सन्नाङ्गौ विगतोत्साहौ पद्माव् इव जलोद्धृतौ
तत्रौर्ध्वदैहिकं कृत्वा चक्राते परिदेवनम् । लोकस्थितिर् अलङ्घ्या हि महताम् अपि मानद
कृत्वौर्ध्वदैहिकम् अथो व्यथयाभिभूतौ शोकोत्थया करुणम् आर्तगिरा विलप्य । चित्रार्पिताव् इव निरस्तसमस्तचेष्टौ तौ संस्थितौ सुसमशून्यहृदादिनान्तम्
अथ शोकपराभूतौ तस्थतुर् दृढतापसौ । तापसंशुष्कसर्वाङ्गौ ताव् अरण्यद्रुमाव् इव
विरक्तौ विपिने कालं क्षपयाम् आसतुर् द्विजौ । वियूथाव् इव सारङ्गाव् अनास्थाम् आगतौ पराम्
जग्मुर् दिनानि मासाश् च वर्षाण्य् अथ तयोस् तदा । क्रमात् ताव् अपि संयातौ जरां श्वभ्रद्रुमाव् इव
अप्राप्तविमलज्ञानौ चिराज् जरढतापसौ । ताव् एकदा सङ्घटिताव् इदम् अन्योऽन्यम् ऊचतुः
जीवितोग्रद्रुमफल मदाश्वासामृताम्बुधे । जगत्य् अस्मिन् महाबन्धो भास स्वागतम् अस्तु ते
एतावत्यो दिनावल्यो मद्वियोगवता त्वया । वद क्व क्षपितास् साधो कच्चित् ते विमलं तपः
कच्चित् ते विज्वरा बुद्धिः कच्चिज् जातस् त्वम् आत्मवान् । कच्चित् फलितविद्यस् त्वं कच्चित् कुशलवान् असि
इत्य् उक्तवन्तं संसारसमुद्विग्नम् अलं तदा । प्राहाप्राप्तमहाज्ञानं सुहृत् सुहृदम् आदरात्
साधो स्वागतम् अद्याङ्ग दिष्ट्या दृष्टो ऽसि मानद । कुशलं तु कुतो ऽस्माकं संसारे तिष्ठताम् इह
यावन् नाधिगतं ज्ञेयं यावत् क्षीणा न चित्तभूः । यावत् तीर्णं न संसारात् तावन् मे कुशलं कुतः
यावन् नाधिगतं ज्ञानं यावन् न समतोदिता । यावन् नाभ्युदितो बोधस् तावन् नः कुशलं कुतः
आशा यावद् अशेषेण न लूनाश् चित्तसम्भवाः । वीरुधो दात्रकेणेव तावन् नः कुशलं कुतः
आत्मलाभं विना साधो विना ज्ञानमहौषधम् । उदेति पुनर् एवेयं दुस्संसृतिविषूचिका
शैशवाङ्कुरितारम्भो नवयौवनपल्लवः । जराकुसुमितो ऽभ्येति पुनस् संसारदुर्द्रुमः