भावाभावपरिच्छेदतत्त्वज्ञ मुदिताशय । समासमदशालौल्यमुक्तं तव वपुस् स्थितम्
वस्तुनावस्तुनैवान्तर् अमृतेनेव सागरः । अपुनःप्रक्षयायैव परितृप्तो ऽसि सुन्दर
न तद् अस्ति मुने वस्तु यत्रोपादेयतास्ति नः । यावत् किञ्चिद् इदं दृश्यं तावद् एव न किञ्चन
उपादेयस्य चाभावाद् धेयम् अप्य् अस्ति किं किल । प्रतियोगिव्यवच्छेदं विना हेयं किम् उच्यते
तुच्छत्वात् सर्वभावानाम् अतुच्छत्वाच् च कालतः । चिरं मम परिक्षीणे तुच्छातुच्छमनस्स्थिती
देशकालवशाद् दृष्ट्वा तुच्छस्यातुच्छताम् इह । अतुच्छस्य तु तुच्छत्वं वर्ज्ये निन्दास्तुती बुधैः
रागान् निन्दास्तुती लोके रागश् च परिवाञ्छनात् । वाञ्छ्यते च महोदारं वस्तु शोभनबुद्धिना
त्रिलोक्यां च स्त्रियश् शैलास् समुद्रा वनराजयः । भूतानि च सुशून्यानि सारो नास्त्य् उत्तमस् ततः
मांसार्बुदाभमृद्वर्तिमये जगति जर्जरे । वाञ्छनीयविहीने ऽस्मिञ् शून्ये किम् इव वाञ्छ्यते
वाञ्छायां विनिवृत्तायां सङ्क्षयो द्वेषरागयोः । दिनलक्ष्म्यां व्यतीतायाम् आलोकातपयोर् इव
अलम् अतिविततैर् वचःप्रपञ्चैर् इयम् उचितेह सुखाय दृष्टिर् एका । समुपशमितवासनं मनो ऽन्तर् यदि मुदितं हि तद् उत्तमा प्रतिष्ठा
सुरघुः परिघश् चैव विचार्येति जगद्भ्रमम् । मिथः प्रपूजितौ तुष्टौ स्वव्यापारपरौ गतौ
तद् एव राघव श्रुत्वा परमं बोधकारणम् । अनेनैव विबोधेन भव लब्धास्पदस् स्फुटम्
परया प्रज्ञया धीर विचारातततैक्ष्ण्यया । गलत्य् अलम् अहङ्कारकालमेघे हृदम्बरे
समस्तलोकानुमते सफले ह्लादकारिणि । निर्मले वितते चेतश्शरत्काल उपस्थिते
ध्येये शरण्ये सुसमे सकलानन्दसम्पदि । सुप्रशस्ते चिदाकाशे स्थीयते परमात्मनि
यो नित्यम् अध्यात्ममयो नित्यम् अन्तर्मुखस् सुखी । नित्यं चिदनुसन्धानस् स न शोकेन बाध्यते
व्यवहारपरो ऽप्य् उच्चै रागद्वेषमयो ऽपि सन् । नान्तः कलङ्कम् आदत्ते पद्मो जललवं यथा
सम्यग्विज्ञानवान् बुद्ध्वा यो ऽन्तश् शान्तमना मुनिः । न बाध्यते स मनसा करिणेव मृगाधिपः
भोगैकशरणं दीनं न चित्तं ज्ञस्य विद्यते । नन्दने दुर्द्रुम इव ज्ञचित्तं हिमवद्वपुः
विरक्तजायामरणे यथा दुःखी न मानवः । परिज्ञाताखिलाविद्यं तथा चित्तं न दुःखदम्
परिज्ञातमनोमोहो जगद्भानोद्भवात्मना । स्पृश्यते नैनसा साधू रजसेव नभस्तलम्
अविद्यासम्परिज्ञानमात्रम् एव महौषधम् । अविद्याविततव्याधेस् तिमिरस्येव दीपकः
अविद्या सम्परिज्ञाता यदैव हि तदैव हि । सा परिक्षीयते भूयस् स्वदते च न भोगभूः
व्यवहारपरो ऽप्य् अन्तर् असक्तमतिर् एकधीः । स्पृश्यते नैनसा साधुर् मत्स्येक्षणम् इवाम्भसा
प्राप्ते चिद्भास्करालोके प्रक्षीणाज्ञानयामिनी । चित्तभूः परमानन्दम् आगता ज्ञस्य राजते
अज्ञाननिद्रोपशमे जनो ज्ञानार्कबोधितः । तं प्रबोधम् अवाप्नोति पुनर् येन न मुह्यति
दिनानि जीव्यते तानि सानन्दास् ते क्रियाक्रमाः । आत्मचिन्तोदिता येषु चिज्ज्योत्स्ना हृदयाम्बरे
नरो मोहसमुत्तीर्णस् सततस्वात्मचिन्तया । अन्तश्शीतलताम् एति स्वामृतेनेव चन्द्रमाः
तानि मित्राणि शास्त्राणि तानि तानि दिनानि च । विरागोल्लासवान् यैस् स्याद् आत्मचिन्तोदयस् स्फुटम्