यतः प्रभृति बोधेन युक्तम् आत्यन्तिकं मनः । तद् आरभ्य समाधानम् अव्युच्छिन्नं महात्मनः
न हि प्रबुद्धमनसो भूत्वा विच्छिद्यते पुनः । समाधिर् दूरम् आकृष्टो बिसतन्तुश् शिशोर् इव
समग्रं दिनम् आलोकाद् विरमत्य् अक्षि नो यथा । आजीवितान्तं मे प्रज्ञा तथा तत्त्वावलोकनात्
अजस्रम् अम्बु वहनाद् यथा नद्या न रुध्यते । तथा विज्ञानदृग् बोधात् क्षणमात्रं न रुध्यते
न विस्मरत्य् अविरतं यथा कालकला गतिम् । न विस्मरत्य् अविरतं स्वात्मानं प्राज्ञधीस् तथा
न विस्मरति सर्वत्र यथा सततगो गतिम् । न विस्मरति निश्चेत्यं चिन्मात्रं प्राज्ञधीस् तथा
गतिं कालकला यद्वच् चिन्वाना समवस्थिता । चिच् चिरं चेत्यरहितं चिन्वानाङ्गं तथा स्थिता
यथा सत्ताविहीनात्मा पदार्थो नोपलभ्यते । तथात्मज्ञानहीनात्मा कालो ज्ञस्य न लभ्यते
न सम्भवति संसारे गुणहीनो गुणी यथा । न सम्भवत्य् आत्मसंविद्वर्जितो ह्य् आत्मवांस् तथा
सर्वदैवास्मि सम्बुद्धस् सर्वदैवास्मि निर्मलः । सर्वदैवास्मि शान्तात्मा सर्वदास्मि समाहितः
भेदः केन समाधेर् मे जन्यते कथम् एव वा । आत्मनो व्यतिरिक्तेन नित्यम् एवासदात्मना
तस्मात् कदाचिद् अपि मे न समाधिमयं मनः । न चासमाहितं नित्यम् आत्मतत्त्वैकसम्भवात्
सर्वगस् सर्वदैवात्मा सर्वम् एव च सर्वथा । असमाधिर् हि को ऽसौ स्यात् समाधिर् अपि कस् स्मृतः
नित्यं समाहितधियस् सुशमा महान्तस् तिष्ठन्ति कार्यपरिणामविभागमुक्ताः । तेनासमाहितसमाहितभेदभङ्ग्या मिथ्योदितं न तु मदुत्तमवाक्प्रपञ्चः
राजन् नूनं प्रबुद्धो ऽसि प्राप्तवान् असि तत् पदम् । संशीतलान्तःकरणः पूर्णेन्दुर् इव राजसे
आनन्दमधुसम्पूर्णो लक्ष्म्या च परया श्रितः । शीतलस्निग्धमधुरो राजीवम् इव राजसे
निर्मलो विततः पूर्णो गम्भीरः प्रकटाशयः । वेलानिलबलोल्लासमुक्तो ऽब्धिर् इव राजसे
स्वच्छस् स्वानन्दसम्पूर्णो गताहङ्कारवारिदः । स्फुटं विस्तीर्णगम्भीरश् शरत्खम् इव राजसे
सर्वत्र लक्ष्यसे स्वस्थस् सर्वत्र परितुष्यसि । सर्वत्र वीतरागो ऽसि राजन् सर्वत्र राजसे
सारासारपरिच्छेदपारगस् त्वं महाधिया । जानासि सर्वम् एवेदं यथास्थितम् अखण्डितम्
भावाभावपरिच्छेदतत्त्वज्ञ मुदिताशय । समासमदशालौल्यमुक्तं तव वपुस् स्थितम्
वस्तुनावस्तुनैवान्तर् अमृतेनेव सागरः । अपुनःप्रक्षयायैव परितृप्तो ऽसि सुन्दर
न तद् अस्ति मुने वस्तु यत्रोपादेयतास्ति नः । यावत् किञ्चिद् इदं दृश्यं तावद् एव न किञ्चन
उपादेयस्य चाभावाद् धेयम् अप्य् अस्ति किं किल । प्रतियोगिव्यवच्छेदं विना हेयं किम् उच्यते
तुच्छत्वात् सर्वभावानाम् अतुच्छत्वाच् च कालतः । चिरं मम परिक्षीणे तुच्छातुच्छमनस्स्थिती
देशकालवशाद् दृष्ट्वा तुच्छस्यातुच्छताम् इह । अतुच्छस्य तु तुच्छत्वं वर्ज्ये निन्दास्तुती बुधैः
रागान् निन्दास्तुती लोके रागश् च परिवाञ्छनात् । वाञ्छ्यते च महोदारं वस्तु शोभनबुद्धिना
त्रिलोक्यां च स्त्रियश् शैलास् समुद्रा वनराजयः । भूतानि च सुशून्यानि सारो नास्त्य् उत्तमस् ततः
मांसार्बुदाभमृद्वर्तिमये जगति जर्जरे । वाञ्छनीयविहीने ऽस्मिञ् शून्ये किम् इव वाञ्छ्यते
वाञ्छायां विनिवृत्तायां सङ्क्षयो द्वेषरागयोः । दिनलक्ष्म्यां व्यतीतायाम् आलोकातपयोर् इव