अनन्ताकारकार्यासु नासीच् चेष्टासु खेदवान् । भूयो भूयः प्रयुक्तासु दिनमालास्व् इवेश्वरः
ततः प्रभृति सो ऽतिष्ठत् सर्वेहाविगतज्वरम् । समासमे स्वके कार्ये जलौघो ऽग्र इवानते
हर्षामर्षविनिर्मुक्तः प्रकृतं कार्यम् आचरन् । उदारगम्भीरवपुर् जहाराम्बुनिधेश् श्रियम्
सुषुप्तसमधर्मिण्या चित्तवृत्त्या व्यराजत । निष्कम्पया प्रकाशिन्या दीपस् स्वशिखयेव सः
न निर्घृणो दयावान् नो न द्वन्द्वी नाप्य् अमत्सरः । न सुखी नासुखी नार्थी नानर्थी स बभूव ह
समदर्शनया नित्यं वृत्त्या चामलधीरया । अन्तश्शीतलया रेजे परिपूर्णेन्दुबिम्बवत्
सर्वं चित्तत्त्वकचनं जगद् इत्य् अवलोक्य सा । प्रशान्तसुखदुःखश्रीस् तस्य पूर्णा मतिर् बभौ
उल्लसन् विलसन् घूर्णंस् तिष्ठन् गच्छञ् श्वसन् स्वपन् । अभूत् स स्वसमाधिस्थः प्रबुद्धश् चिल्लयं गतः
स कुर्वन् विगतासङ्गं राज्यं राजीवलोचनः । अतिष्ठद् अक्षताकारो भूरिवर्षशतान्य् अथ
सन्निवेशम् इमं देहनामकं तदनु स्वयम् । स जहौ तेजसाक्रान्तो रूपं हिमकणो यथा
विवेश परम् आद्यं तत् कारणं कारणेश्वरम् । प्रज्ञया सरिता वारिपूरः पूर्णम् इवाम्बुधिम्
अधिगतविमलैकरूपतेजा गगनदशां समुपेत्य शान्तशोकः । अलम् अभवद् असौ परं स्वरूपं घटखम् इवाम्बरसंयुतं महात्मा
एतां दृष्टिम् अवष्टभ्य न मनः परितप्यते । घोरे तमसि निर्मग्नं लब्धदीपश् शिशुर् यथा
विवेकावस्थया चेतस् तन्व्यैवायाति निर्वृतिम् । पतञ् श्वभ्रे दृढतृणप्रचयालम्बनाद् इव
बुद्ध्वैतां पावनीं दृष्टिं भावयित्वाप्य् उदाहरन् । नित्यम् एकसमाधानो भव भूषितभूतलः
कथम् एकसमाधानं कीदृशं वा मुनीश्वर । वाताहतमयूराङ्गरुहलोलं मनो भवेत्
शृणु तस्यैव सुरघोः प्रबुद्धस्य सतस् तदा । पर्णादस्य च राजर्षेस् संवादम् इमम् अद्भुतम्
राघवैकसमाधानबोधितायोदितात्मनोः । परस्परसमालापम् इमं प्रकटयामि ते
बभूव पारसीकानां पार्थिवः परवीरहा । परिघो नाम विख्यातः परिघस् स्यन्दने यथा
स बभूव परं मित्रं सुरघो रघुनन्दन । नन्दनोद्यानसंस्थस्य मदनस्येव माधवः
कदाचित् परिघस्याभूद् अकाण्डं मण्डले महत् । कल्पान्त इव संसारे प्रजादुष्कृतदोषजम्
विनेशुर् जनतास् तत्र बह्व्यः क्षुत्क्षतजीविताः । ज्वलिते विपिने वह्नौ यथा भूतपरम्पराः
तद्दुःखं परिघो दृष्ट्वा विषादम् अतुलं ययौ । तत्याज चाखिलं राज्यं दग्धं ग्रामम् इवाध्वगः
प्रजानाशप्रतीकारेष्व् असमर्थो विरागवान् । जगाम विपिनं कर्तुं तपो जिनमुनीन्द्रवत्
पौराणाम् अपरिज्ञातः कस्मिंश्चिद् दूरकानने । स उवास विरक्तात्मा लोकान्तर इवापरे
तपश् चरञ् शान्तमतिर् दान्तः कन्दरमन्दिरः । स्वयं शीर्णानि शुष्काणि तत्र पर्णान्य् अभक्षयत्
चिरं हुताशवच् छुष्कपर्णान्य् एवाथ भक्षयन् । पर्णाद इति नामासौ प्राप मध्ये तपस्विनाम्
ततः प्रभृति पर्णादनामा राजर्षिसत्तमः । जम्बुद्वीपे बभूवासौ विख्यातो मुनिसद्मसु
ततो वर्षसहस्रेण तपसा दारुणात्मना । प्रापद् अभ्यासवशतो ज्ञानम् आत्मप्रसादजम्
बभूव विगतद्वन्द्वो नीरागस् समदर्शनः । निरीहो निरनुक्रोशो जीवन्मुक्तः प्रबुद्धधीः