तद् अत्र तावन् मांसास्थि नाहम् एतद् अचेतनं । न चैतन् मम संश्लेषम् एत्य् अब्जस्य यथा जलम्
मांसं जडं न तद् अहं नैवाहं रक्तम् अप्य् अलम् । जडान्य् अस्थीनि नैवाहं न चैतानि मम क्वचित्
कर्मेन्द्रियाणि नैवाहं न च कर्मेन्द्रियाणि मे । जडं यत् किल देहे ऽस्मिंस् तद् अहं नैव चेतनः
नाहं भोगा न मे भोगा न मे बुद्धीन्द्रियाणि च । जडान्य् असत्स्वरूपाणि न च बुद्धीन्द्रियाण्य् अहम्
मूलं संसृतिदोषस्य मनो नाहं जडं हि तत् । अथ बुद्धिर् अहङ्कार इति दृष्टिर् मनोमयी
मनोबुद्धीन्द्रियाद्यन्तो भूतकोशश् च तद् वपुः । नाहम् एवं शरीरादि शिष्टम् आलोकयाम्य् अहम्
शेषस् तु चेतनाजीवस् स च चेत्येन चेतति । अन्येन बोध्यमानो ऽसौ नात्मतत्त्ववपुर् भवेत्
एवं त्यजामि संवेद्यं चेत्यं नाहं हि तत् किल । शेषो विकल्परहितो विशुद्धा चिद् अहं स्थितः
चित्रम् एषो ऽस्मि लब्धात्मा जातः कालेन कार्यवित् । एष सो ऽहम् अनन्तात्मा क्वान्तो ऽस्य परमात्मनः
ब्रह्मणीन्द्रे यमे वायौ सर्वभूतगणे तथा । स एष भगवान् आत्मा तन्तुर् मुक्तास्व् इव स्थितः
चिच्छक्तिर् अमला सैषा चेत्यामयविवर्जिता । भरिताशेषदिक्कुञ्जा भैरवाकारधारिणी
सर्वभावगता सूक्ष्मा भावाभावविवर्जिता । आब्रह्मभुवनान्तस्था सर्वशक्तिसमुद्गिका
सर्वसौन्दर्यसुभगा सर्वप्राकाश्यदीपिका । सर्वसंसारमुक्तानां तन्तुर् आततरूपिणी
सर्वाकारविकाराढ्या सर्वाकारविवर्जिता । सर्वभूतौघतां याता सर्वदा सर्वतां गता
चतुर्दशविधान्य् एषा भूतानि भुवनोदरे । एतन्मयीयं कलना जागती वेदनात्मिका
मिथ्यावभासमात्रं तु सर्वदुःखदशागतिः । नानाकारमयाभासं सर्वम् आत्मैव चित् परा
सेयम् आत्मा मम व्यापी सेयं मदवबोधनम् । सेयम् आकलिताङ्गेहा करोति नृपतिभ्रमम्
अस्या एव प्रसादेन मनो देहरथस्थितम् । संसारजाललीलासु याति वल्गति नृत्यति
इदं मनश् शरीरादि न किञ्चित् अपि वस्तुतः । नष्टे न किञ्चित् अप्य् अस्मिन् परिनश्यति पेलवे
जगज्जालमयं नृत्तम् इदं चित्तनटैस् ततम् । एतयैवैकया पङ्क्त्या दृश्यते दीपलेखया
कष्टं मुधैव मे चिन्ता निग्रहानुग्रहस्थितौ । बभूव देहनिष्ठैव न किञ्चिद् अपि देहकः
नन्व् अहो सम्प्रबुद्धो ऽस्मि गतं दुर्दर्शनं मम । दृष्टं द्रष्टव्यं अखिलं प्राप्तं प्राप्यम् इदं मया
सर्वं किञ्चित् इदं दृश्यं दृश्यते यज् जगद्गतम् । चिन्निष्ष्यन्दांशमात्रं तन् नान्यत् किञ्चन शाश्वतम्
क्व तौ कीदृग्विधौ वापि किंनिष्ठौ वा किमात्मकौ । निग्रहानुग्रहौ लोके हर्षामर्षक्रमौ तथा
किं सुखं किं च वा दुःखं सर्वं ब्रह्मेदम् आततम् । अहम् आसं मुधा मूढो दिष्ट्यामूढो ऽस्म्य् अहं स्थितः
किम् अस्मिन्न् एवम् आलोके शोच्यते किं विमुह्यते । किं प्रेक्ष्यते किम् क्रियते स्थीयते क्व क्व गम्यते
किञ्चित् इत्थम् इदं नाम चिदाभासं विराजते । नमो नमस् ते निस्तत्त्व दृष्टदृश्यो ऽसि सुन्दर
अहो नु सम्प्रबुद्धो ऽस्मि सम्यग् ज्ञातम् अलं मया । नमो मह्यम् अनन्ताय सम्यग्ज्ञानोदयाय च
विगतरञ्जननिर्विषयस्थितिर् गतभवभ्रम ईहितवर्जितः । स्थिरसुषुप्तकलातिगतस् ततस् समसमं निवसाम्य् अहम् आत्मनि
इति हेमजटाधीशो लेभे पदम् अनुत्तमम् । विवेकाध्यवसायेन ब्राह्मण्यम् इव गाधिजः