महत्ताम् आगतं चेतस् तव संसारवृत्तिषु । न निमङ्क्ष्यति हे साधो गोष्पदेष्व् इव वारणः
कृपणं तु मनो राजन् पेलवे ऽपि निमज्जति । कार्ये गोष्पदतोये ऽपि जीर्णाङ्गो मषको यथा
चेतो वासनया पङ्के कीटवत् परिमज्जति । दृश्यमात्रावलम्बिन्या स्वया दीनतया तया
तावत् तावन् महाबाहो स्वयं सन्त्यज्यते ऽखिलम् । यावद् यावत् परालोकः परमात्मैव शिष्यते
तावत् प्रक्षाल्यते धातुर् यावद् धेमैव शिष्यते । तावद् आलोक्यते सर्वं यावद् आत्मैव लक्ष्यते
सर्वं सर्विकया बुद्ध्या स्वयं सर्वत्र सर्वदा । सर्वथा सम्परित्यज्य स्वात्मनात्मोपलभ्यते
यावत् सर्वं न सन्त्यक्तं तावद् आत्मा न लभ्यते । सर्ववस्तुपरित्यागे शेष आत्मेति कथ्यते
यावद् अन्यन् न सन्त्यक्तं तावत् सामान्यम् एव हि । वस्तु नासाद्यते साधो स्वात्मलाभे तु का कथा
यत्र सर्वात्मना स्वात्मलाभाय पतति स्वयम् । त्यक्तान्यकार्यः प्राप्नोति तन् नाम नृप नेतरत्
आत्मावलोकनार्थं तु तस्मात् सर्वं परित्यजेत् । सर्वं किञ्चित् परित्यज्य यच् छिष्टं तत् परं पदम्
सकलकारणकार्यपरम्परामयजगद्गतवस्तुविजृम्भितम् । अलम् अपास्य मनस् स्ववपुस् ततः परिविलूय च यच् छुभम् अस्ति तत्
इत्य् उक्त्वा भगवान् एनं सुरघुं रघुनन्दन । ययौ स्वाम् एव ककुभं माण्डव्यो मौनमण्डनः
गते वरमुनौ राजा गत्वैकान्तम् अनिन्दितम् । धिया सञ्चिन्तयाम् आस को नामाहम् इति स्वयम्
नाहं मेरुर् न मे मेरुर् जगन् नाहं न मे जगत् । नाहं शैला न मे शैला न धराहं न मे धरा
किरातमण्डलं नेदं मम नाहं च मण्डलम् । निजसङ्केतमात्रेण केवलं देश एष मे
त्यक्तो मयैष सङ्केतो नाहं देशो न चैष मे । इदानीं नगरं शिष्टम् एष एवात्र निश्चयः
पताकापुरपट्टाढ्या भृत्योपवनसङ्कुला । गजाश्वसामन्तयुता पुरी नाहं न मे पुरी
व्यर्थसङ्केतसम्बद्धं सङ्केतविगमे क्षतम् । भोगवृन्दं कलत्रं च नाहं नैतन् ममाखिलम्
एवं सभृत्यं सबलं सवाहनपुरान्तरम् । नाहं राज्यं न मे राज्यं सङ्केतो ह्य् अयम् आकुलः
देहमात्रम् अहं मन्ये हस्तपादादिसंयुतम् । तद् एतत् तावद् आश्व् अन्तर् अहम् आलोकयाम्य् अलम्
तद् अत्र तावन् मांसास्थि नाहम् एतद् अचेतनं । न चैतन् मम संश्लेषम् एत्य् अब्जस्य यथा जलम्
मांसं जडं न तद् अहं नैवाहं रक्तम् अप्य् अलम् । जडान्य् अस्थीनि नैवाहं न चैतानि मम क्वचित्
कर्मेन्द्रियाणि नैवाहं न च कर्मेन्द्रियाणि मे । जडं यत् किल देहे ऽस्मिंस् तद् अहं नैव चेतनः
नाहं भोगा न मे भोगा न मे बुद्धीन्द्रियाणि च । जडान्य् असत्स्वरूपाणि न च बुद्धीन्द्रियाण्य् अहम्
मूलं संसृतिदोषस्य मनो नाहं जडं हि तत् । अथ बुद्धिर् अहङ्कार इति दृष्टिर् मनोमयी
मनोबुद्धीन्द्रियाद्यन्तो भूतकोशश् च तद् वपुः । नाहम् एवं शरीरादि शिष्टम् आलोकयाम्य् अहम्
शेषस् तु चेतनाजीवस् स च चेत्येन चेतति । अन्येन बोध्यमानो ऽसौ नात्मतत्त्ववपुर् भवेत्
एवं त्यजामि संवेद्यं चेत्यं नाहं हि तत् किल । शेषो विकल्परहितो विशुद्धा चिद् अहं स्थितः
चित्रम् एषो ऽस्मि लब्धात्मा जातः कालेन कार्यवित् । एष सो ऽहम् अनन्तात्मा क्वान्तो ऽस्य परमात्मनः
ब्रह्मणीन्द्रे यमे वायौ सर्वभूतगणे तथा । स एष भगवान् आत्मा तन्तुर् मुक्तास्व् इव स्थितः