अथ वा निग्रहं प्राप्तं करोम्य् एतेन वै विना । वर्तते न प्रजैवेयं विना वारि सरिद् यथा
हा कष्टम् एष निग्राह्यो दिष्ट्यानुग्राह्य एष मे । दिष्ट्याद्य सुखवान् अस्मि कष्टम् अद्यास्मि दुःखवान्
इति दोलायितं चेतो न विशश्राम भूपतेः । एकत्राम्बुमहावर्ते चिरं तृणम् इव भ्रमत्
अथैकदा गृहं तस्य माण्डव्यो मुनिर् आययौ । भ्रान्ताशेषककुप्कुञ्जो वासवस्येव नारदः
तम् असौ पूजयाम् आस पप्रच्छ च महामुनिम् । सन्देहदुर्द्रूमस्तम्भपरशुं सर्वकोविदम्
भवदागमनेनास्मि मुने निर्वृतिम् आगतः । परमां वसुधापीठं सम्प्राप्त इव माधवे
अद्य तिष्ठाम्य् अहं नाथ धन्यानां धुरि धर्मतः । विकासि रविणेवाब्जं यत् त्वयास्मि विलोकितः
भगवन् सर्वधर्मज्ञ चिरं विश्रान्तवान् असि । तद् इमं संशयं छिन्द्धि ममार्कस् तिमिरं यथा
महतां सङ्गमेनार्तिः कस्य नाम न नश्यति । सन्देहं तु पराम् आर्तिम् आहुर् आर्तिविदो जनाः
मन्निग्रहानुग्रहजा मद्भृत्यवपुषि स्थिताः । कषन्ति माम् अलं चिन्ता गजं हरिनखा इव
तद् यथा समतोदेति सूर्यांशुर् इव सर्वगा । मतौ मम मुने मान्य तथा करुणया कुरु
स्वायत्तेन स्वसंस्थेन स्वेनोपायेन भूपते । एषा मनःपेलवता हिमवत् प्रविलीयते
स्वविचारणयैवाशु शाम्यत्य् अन्तर् मनोज्वरः । शरदागममात्रेण मिहिका महती यथा
स्वेनैव मनसा स्वानि स्वशरीरगतानि च । विचारयेन्द्रियाण्य् अन्तः कीदृशान्य् अथ कानि वा
को ऽहं कथम् इदं किं वा कथं मरणजन्मनी । विचारयान्तर् एतत् त्वं महत्ताम् अलम् एष्यसि
विचारेण परिज्ञातस्वभावस्य सतस् तव । हर्षामर्षदृशश् चेतस् तोलयिष्यन्ति नाचलम्
मनस् स्वं रूपम् उत्सृज्य शमम् एष्यति विज्वरम् । भूतपूर्ववपुर् भूत्वा तरङ्गः पयसीव ते
तिष्ठद् एव मनो रूपं परित्यक्ष्यति ते ऽनघ । कलङ्कविकलं काल ऋत्वन्तरगताव् इव
अनुकम्प्या भविष्यन्ति श्रीमन्तस् सर्व एव ते । दृष्टतत्त्वस्य तुष्टस्य जनाः पितुर् इवावनौ
विवेकदीपदृष्टात्मा मेर्वब्धिनभसाम् अपि । अधः करिष्यसि नृप महत्ताम् उत्तमार्थदाम्
महत्ताम् आगतं चेतस् तव संसारवृत्तिषु । न निमङ्क्ष्यति हे साधो गोष्पदेष्व् इव वारणः
कृपणं तु मनो राजन् पेलवे ऽपि निमज्जति । कार्ये गोष्पदतोये ऽपि जीर्णाङ्गो मषको यथा
चेतो वासनया पङ्के कीटवत् परिमज्जति । दृश्यमात्रावलम्बिन्या स्वया दीनतया तया
तावत् तावन् महाबाहो स्वयं सन्त्यज्यते ऽखिलम् । यावद् यावत् परालोकः परमात्मैव शिष्यते
तावत् प्रक्षाल्यते धातुर् यावद् धेमैव शिष्यते । तावद् आलोक्यते सर्वं यावद् आत्मैव लक्ष्यते
सर्वं सर्विकया बुद्ध्या स्वयं सर्वत्र सर्वदा । सर्वथा सम्परित्यज्य स्वात्मनात्मोपलभ्यते
यावत् सर्वं न सन्त्यक्तं तावद् आत्मा न लभ्यते । सर्ववस्तुपरित्यागे शेष आत्मेति कथ्यते
यावद् अन्यन् न सन्त्यक्तं तावत् सामान्यम् एव हि । वस्तु नासाद्यते साधो स्वात्मलाभे तु का कथा
यत्र सर्वात्मना स्वात्मलाभाय पतति स्वयम् । त्यक्तान्यकार्यः प्राप्नोति तन् नाम नृप नेतरत्
आत्मावलोकनार्थं तु तस्मात् सर्वं परित्यजेत् । सर्वं किञ्चित् परित्यज्य यच् छिष्टं तत् परं पदम्