यो लतागुल्मवृक्षौघवापीह्रदनदीनदैः । मृगपक्षिगणैर् भीतैर् ब्रह्माण्डवद् इहावृतः
तस्य हेमजटा नाम किरातास् संस्थितास् तले । पिपीलका वरतरोर् मूलकोशगता इव
कैलासपादारण्यान्यां जटालायां सुगुल्मकैः । वसन्ति यौकवत् क्षुद्रास् ते तन्निकटजीविनः
आसीत् तेषाम् उदारात्मा राजा परपुरञ्जयः । जयलक्ष्म्या भुज इव यः प्रजायाश् च दक्षिणः
सुरघुर् नाम बलवान् सुरघोरारिदर्पहा । मूर्तः पराक्रम इव मूर्तिमान् इव मारुतः
जिनो वैराग्यविभवैर् धनैर् गुह्यकनायकः । शतक्रतुगुरुर् बोधैः काव्यैर् असुरदैशिकः
स चक्रे राजकार्याणि निग्रहानुग्रहक्रमैः । यथाप्राप्तान्य् अखिन्नात्मा दिनानीव दिवाकरः
तज्जाभ्यां सुखदुःखाभ्याम् अथ तस्याभ्यभूयत । सुमतिर् वागुराबन्धैश् श्लिष्टैर् ग्रीवेव पक्षिणः
किम् आर्तं पीडयाम्य् एनं तिलयन्त्रम् इवौजसा । सर्वेषाम् एव भूतानां ममेवार्तिः प्रजायते
धनम् अस्मै प्रयच्छामि धनेनानन्दवाञ् जनः । भवत्य् अहम् इवाशेषस् तद् अलं मे विनिग्रहैः
अथ वा निग्रहं प्राप्तं करोम्य् एतेन वै विना । वर्तते न प्रजैवेयं विना वारि सरिद् यथा
हा कष्टम् एष निग्राह्यो दिष्ट्यानुग्राह्य एष मे । दिष्ट्याद्य सुखवान् अस्मि कष्टम् अद्यास्मि दुःखवान्
इति दोलायितं चेतो न विशश्राम भूपतेः । एकत्राम्बुमहावर्ते चिरं तृणम् इव भ्रमत्
अथैकदा गृहं तस्य माण्डव्यो मुनिर् आययौ । भ्रान्ताशेषककुप्कुञ्जो वासवस्येव नारदः
तम् असौ पूजयाम् आस पप्रच्छ च महामुनिम् । सन्देहदुर्द्रूमस्तम्भपरशुं सर्वकोविदम्
भवदागमनेनास्मि मुने निर्वृतिम् आगतः । परमां वसुधापीठं सम्प्राप्त इव माधवे
अद्य तिष्ठाम्य् अहं नाथ धन्यानां धुरि धर्मतः । विकासि रविणेवाब्जं यत् त्वयास्मि विलोकितः
भगवन् सर्वधर्मज्ञ चिरं विश्रान्तवान् असि । तद् इमं संशयं छिन्द्धि ममार्कस् तिमिरं यथा
महतां सङ्गमेनार्तिः कस्य नाम न नश्यति । सन्देहं तु पराम् आर्तिम् आहुर् आर्तिविदो जनाः
मन्निग्रहानुग्रहजा मद्भृत्यवपुषि स्थिताः । कषन्ति माम् अलं चिन्ता गजं हरिनखा इव
तद् यथा समतोदेति सूर्यांशुर् इव सर्वगा । मतौ मम मुने मान्य तथा करुणया कुरु
स्वायत्तेन स्वसंस्थेन स्वेनोपायेन भूपते । एषा मनःपेलवता हिमवत् प्रविलीयते
स्वविचारणयैवाशु शाम्यत्य् अन्तर् मनोज्वरः । शरदागममात्रेण मिहिका महती यथा
स्वेनैव मनसा स्वानि स्वशरीरगतानि च । विचारयेन्द्रियाण्य् अन्तः कीदृशान्य् अथ कानि वा
को ऽहं कथम् इदं किं वा कथं मरणजन्मनी । विचारयान्तर् एतत् त्वं महत्ताम् अलम् एष्यसि
विचारेण परिज्ञातस्वभावस्य सतस् तव । हर्षामर्षदृशश् चेतस् तोलयिष्यन्ति नाचलम्
मनस् स्वं रूपम् उत्सृज्य शमम् एष्यति विज्वरम् । भूतपूर्ववपुर् भूत्वा तरङ्गः पयसीव ते
तिष्ठद् एव मनो रूपं परित्यक्ष्यति ते ऽनघ । कलङ्कविकलं काल ऋत्वन्तरगताव् इव
अनुकम्प्या भविष्यन्ति श्रीमन्तस् सर्व एव ते । दृष्टतत्त्वस्य तुष्टस्य जनाः पितुर् इवावनौ
विवेकदीपदृष्टात्मा मेर्वब्धिनभसाम् अपि । अधः करिष्यसि नृप महत्ताम् उत्तमार्थदाम्