स्वतो यद् आत्मशैलादिज्ञतया जाड्यवेदनम् । तद् अहन्त्वादि भेदादि भुवनादीति संस्थितम्
स्वतो यद् आत्मतोयस्य चिद्द्रवत्वाद् विवर्तनम् । तद् आवर्ताद्य् अहन्तादि भेदाद्य् आकारितादि च
स्वतो य आत्मवृक्षस्य शाखादिस् तस्य वेदनम् । तद् अहन्तादि भेदादि भुवनादीव संस्फुटम्
यद् आत्मगगनस्यान्तश् चित्त्वाच् छून्यत्ववेदनम् । तद् अहन्तादि भेदादि भावनादीति भावितम्
यद् आत्मगगनस्यान्तश् चित्त्वात् सौषिर्यवेदनम् । तद् अहन्तादि चित्तादि शरीरादीव दीपितम्
स्वतो यद् आत्मकुड्यस्य नैरन्तर्यं निरन्तरम् । तद् अहन्तादिभेदेन चित्त्वाद् बहिर् इव स्थितम्
स्वतो यद् आत्मसत्ताया वित्त्वात् सत्त्वैकवेदनम् । तद् अहन्त्वादि भेदादि चेतनादीति वा स्थितम्
अन्तर् आत्मप्रकाशस्य स्वतो यद् अवभासनम् । तद् अहन्त्वादि वित्त्वादि जीव इत्य् एव वेत्त्य् असौ
अन्तर् अस्ति यद् आत्मेन्दोश् चिद्रूपं चिद्रसायनम् । स्वत आस्वाद्यते तेन तद् अहन्तादिनोदितम्
परमात्मगुडस्यान्तर् यच् चित्स्वादूदयात्मकम् । तद् एवास्वाद्यते तेन स्वतो ऽहन्तादिनान्तरे
परमात्ममणेश् चित्त्वाद् यद् अन्तः कचनं स्वयम् । चेतनात्म तद् एवान्तर् अहम् इत्यादि वेत्त्य् असौ
न च किञ्चन वेत्त्य् अन्तर् वेद्यस्यासम्भवाद् इह । न चास्वादयति स्वादु स्वाद्यस्यासम्भवाद् अलम्
न च किञ्चिच् चिनोत्य् अन्तश् चेत्यस्यासम्भवे सति । वेद्यते न च वा किञ्चिद् वेद्यस्यासम्भवाद् असौ
असदाभास एवात्मा अनन्तो भरिताकृतिः । स्थितस् सदैवैकघनो महाशैल इवात्मनि
अनया तु वचोभङ्ग्या मया वो रघुनन्दन । नाहन्तादिजगत्तादिभेदो ऽस्तीति निदर्शितम्
न चित्तम् अस्ति नो चेत्ता न जगत्तादिविभ्रमः । दृषदीवाम्बरम् अतश् शान्तं शाम्यति केवलम्
यथावर्तादिताम् एति द्रवत्वाद् वारि वारिणि । तथाहन्तादिताम् एति ज्ञत्वाज् ज्ञप्तौ ज्ञ आत्मनि
यथा द्रवत्वं पयसि यथा स्पन्दस् सदागतौ । अहन्तादेशकालादि तथा ज्ञे ज्ञप्तिमात्रके
ज्ञो ज्ञतायां हि यज् ज्ञानं जानाति ज्ञानबृंहया । ज्ञायते तद् अहन्तादि जीवाद्य् अप्य् अभिजीवनैः
यथोदेति यदा ज्ञस्य ज्ञप्तिर् ज्ञानेन यादृशी । अनन्यैवान्यतां बुद्ध्वा सा तदा जृम्भते तथा
जीवस्य जीवितं ज्ञानं ज्ञतायां जीवजीवने । अणुर् अप्य् अस्ति नो भेदो विरूपत्वे ज्ञजीवयोः
यथा ज्ञजीवयोर् नास्ति भेदो राम तथैतयोः । भेदो ऽस्ति न ज्ञजगतोर् विद्धि शान्तम् अखण्डितम्
सर्वं प्रशान्तम् अजम् एकम् अनादिमध्यम् आभासनं स्वदनमात्रम् अचेत्यचिह्नम् । सर्वं प्रशान्तम् अति शब्दमयी तु दृष्टिर् बोधार्थम् एव हि मुधैव तद् ॐ इतीदम्
अत्रैवोदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । किरातेशस्य सुरघोर् वृत्तान्तं विस्मयप्रदम्
उत्तरस्या दिशो मेदः कर्पूरपटलं भुवः । सम्भृतं हसनं शार्वं शुक्लो वा चान्द्र आतपः
हिमाद्रेश् शृङ्गम् अस्तीह कैलासो नाम पर्वतः । शैलजालस्य सन्मुक्ताकलापस्येव नायकः
विष्णोः क्षीरोदक इव स्वर्गस् सुरपतेर् इव । अब्जजस्येव नाभ्यब्जं गृहं यश् शशिमौलिनः
रुद्राक्षवृन्ददोलाभिस् साप्सरोभिर् विभाति यः । लोलरत्नशलाकाभिर् लहरीभिर् इवार्णवः
गणाङ्गनानाम् अनिशं मत्तानां चरणैर् हताः । अशोका इव राजन्ते यत्राशोका विकासिनः
सञ्चरच्छङ्करे दिक्षु भृगुष्व् इन्दुमणिद्रवैः । निवर्तन्ते प्रवर्तन्ते यत्राजस्रं च निर्झराः