आरुह्येमं विमानं त्वम् एहि त्रैविष्टपं पुरं । स्वर्ग एव हि सीमान्तो जगत्सम्भोगसम्पदाम्
आकल्पम् उचितान् भुङ्क्ष्व भोगान् अभिमतान् विभो । स्वर्गादिफलभोगार्थम् एवाशेषतपःक्रियाः
हारचामरधारिण्यो विद्याधरवराङ्गनाः । पश्येमास् त्वाम् उपासीनाः करिण्यः करिणं यथा
कामो धर्मार्थयोस् सारः कामसाराश् शुचिस्मिताः । वसन्त इव मञ्जर्यस् स्वर्ग एव भवन्ति ताः
एवं कथयतस् सिद्धान् अतिथीन् इत्य् असौ मुनिः । परिपूज्य यथान्यायम् अतिष्ठद् गतसम्भ्रमम्
नाभ्यनन्दन् न तत्याज तां विभूतिं स धीरधीः । भोस् सिद्धा व्रजतेत्य् उक्त्वा स्वव्यापारपरो ऽभवत्
अथ स्वकर्मनिरतं भोगेष्व् अरतिम् आगतम् । तम् उपास्य ययुस् सिद्धा दिनैः कतिपयैस् स्वयम्
जीवन्मुक्तस् स च मुनिर् विजहार यथासुखम् । यावदिच्छं वनान्तेषु मुनीनाम् आश्रमेषु च
मेरुमन्दरकैलासहिमवद्विन्ध्यसानुषु । द्वीपोपवनदिक्कुञ्जजङ्गलारण्यभूमिषु
ततः प्रभृति सम्प्राप्तपद उद्दालको द्विजः । गुहासु गिरिकुक्षीणां न्यवसद् ध्यानलीलया
कदाचिद् अह्ना मासेन कदाचिद् वत्सरेण च । कदाचिद् वत्सरौघेन ध्यानासक्तो व्यबुध्यत
उद्दालकस् तद् आरभ्य व्यवहारपरो ऽपि सन् । सुसमाहित एवासीच् चित्तत्त्वैकत्वम् आगतः
चित्तत्त्वैकघनाभ्यासान् महाचित्त्वम् उपेत्य सः । दृश्ये ऽस्मिंश् चित्ररविवन् नास्तम् आयान् न चोदयम्
समपरपदलाभप्राप्तिसंशान्तचेता दलितजननपाशः क्षीणसन्देहदोलः । शरदि खम् इव कान्तं व्याततं चोर्जितं च स्फुटम् अमलम् अलेखं तत् वपुस् स्वं बभार
आत्मज्ञानदिनैकार्क मत्संशयतृणानल । अज्ञानदाहशीतांशो सत्तासामान्यम् ईश किम्
यदा सङ्क्षीयते चित्तम् अभावात्यन्तभावनात् । चित्सामान्यस्वरूपस्य सत्तासामान्यता तदा
नूनं चेत्यांशरहिता चिद् यदात्मनि लीयते । असद्रूपवद् अत्यच्छं सत्तासामान्यता तदा
यदा सर्वाणि दृश्यानि संशान्तान्योऽन्यवेदनम् । स्वरूपेण स्वरूपाभं भाव्यन्ते समता तदा
कूर्माङ्गानीव दृश्यानि लीयन्ते स्वात्मनात्मनि । अभावितान्य् एव यदा सत्तासामान्यता तदा
दृष्टिर् एषा हि परमा सदेहादेहयोस् सदा । मुक्तयोस् सम्भवत्य् एव तुर्यातीतपदोपमा
व्युत्थितस्य भवत्य् एषा समाधिस्थस्य चानघ । ज्ञस्य केवलम् अज्ञस्य न भवत्य् एव बोधजा
अस्यां दृशि स्थितास् सर्वे जीवन्मुक्ता महाशयाः । सिद्धा रसा इव भुवि व्योमवीथ्याम् इवानिलाः
अस्मत्प्रभृतयस् सर्वे नारदाद्याश् च राघव । ब्रह्मविष्ण्वीश्वराद्याश् च दृष्टाव् अस्यां व्यवस्थिताः
एताम् आलम्ब्य पदवीं समस्तभयनाशिनीम् । उद्दालको ऽसाव् अवसद् यावदिच्छं जगद्गृहे
अथ कालेन महता बुद्धिस् तस्य बभूव ह । विदेहमुक्तस् तिष्ठामि देहं त्यक्त्वेति निश्चला
एवं निश्चयवान् अद्रेर् गुहायां पल्लवासने । बद्धपद्मासनस् तस्थाव् आमीलितविलोचनः
संयम्य गुदसंरोधाद् द्वाराणि नव चेतसः । मात्रास्पर्शान् अचिन्वानो भावितस्वाङ्गचिद्घनः
संरुद्धप्राणपवनस् समसंस्थानकन्धरः । तालुमूलतलालग्नजिह्वामूलोल्लसन्मुखः
न बहिर् नान्तरे नाधो नोर्ध्वे नार्थे न शून्यके । संयोजितमनोदृष्टिर् दन्तैर् दन्तान् असंस्पृशन्
प्राणप्रवाहसंरोधसमस् स्वच्छाननच्छविः । अङ्गचित्संविदुत्तानरोमकण्टकिताङ्गभूः